Ja, anielica

10 września miała premierę reedycja drugiego tomu „Ja, anielica” w pięknej nowej okładce. Jakoś wcześniej nie miałam okazji nadrobić tej serii, więc teraz ochoczo ją nadrabiam. Czekając na swój egzemplarz recenzencki pozwoliłam sobie przeczytać ten tom na Legimi, bo pojawił się na tej platformie na długo przed premierą. Byłam ogromnie ciekawa co tym razem przydarzy się Wiktorii. Nasza bohaterka wiedzie spokojne, nieświadome zdarzeń z przeszłości życie. Oczywiście nie na długo. Diabły z piekła wpadają na wspaniały pomysł by na powrót stać się aniołami, a że potrzebują do tego skrzydeł to knują intrygę przeciwko Wiktorii, gdyż tylko ona może im w tej kwestii pomóc za sprawą iskry Bożej, którą w sobie nosi. Wplątany zostaje w to również jej ukochany Piotr. Tym razem większość akcji dzieje się w niebie. Czy Wiktora i tym razem za sprawą swoich mocy spowoduje zagładę świata? Byłam ciekawa co tym razem wydarzy się w kolejnej części. I naprawdę się nie zawiodłam, bo kreatywność autorki po prostu wprawia w zdumienie. Co tutaj się działo. Na pewno nie sposób się nudzić. Co prawda było kilka rzeczy które mi lekko zgrzytało. Przykładowo końskie zaloty Beletha. To żenada do kwadratu. Aż mnie skręcało gdy czytałam co ten wyrabia żeby się przypodobać Wiktorii. Myślałam, że z racji swojego stanowiska stać go na więcej. Dużo sytuacji ocierało się o absurd i rozumiem zamysł autorki, ale czasami juz za mocno to wszystko trzeszczało w szwach i nie do końca to czułam. Ale finalnie uważam, że książka była przezabawna i dobrze się przy niej bawiłam. Nie raz uśmiechałam się pod nosem podczas czytania. Jestem ciekawa co wydarzy się dalej, więc czekam na reedycję kolejnej części.