Ja, podchorąży

Autor był żołnierzem zawodowym całe dwadzieścia osiem lat i dwa miesiące. Jest dumny, mimo że w latach, o których jest ta opowieść, mówiono o żołnierzach różnie, uważając za opokę systemu; w latach jego młodości, zwanego Polską Rzeczypospolitą Ludową (PRL), która obecnie słusznie czy nie traktowana jest jako Polska drugiej kategorii, w niektórych kręgach nawet jako czas zbrodni i tortur.Dla nich, młodych ludzi, którzy zdecydowali się przywdziać mundur podchorążego, innejPolski nie było. Socjalistyczna czy nie była ich ojczyzną. Czy gotowi byliby oddać za nią życie Gdyby była taka konieczność z pewnością!!! Gdzieś tam czuwał Wielki Brat, gdzieś myślano, układano plany. Ich zadanie było proste musieli być gotowi jako broń ostateczna, wyrobiona ideologicznie, pewna i niezawodna, jakturecka piechota janczarzy. I tak podchorążych wyższych szkół oficerskich postrzegano jako janczarów PRL.Na początku drogi mundur był dla wielu z nich ostatecznością. Tak było. Nie wiadomo, ilu z nich,w Koszalinie, trafiło do Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Obrony Przeciwlotniczej imieniaporucznika Mieczysława Kalinowskiego z przekonania, z miłości do munduru i tym podobnychpobudek. Jednego wszak autor jest pewien początki wojskowej drogi dla większości z nich były podobne: nieudany start na studia, groźba służby w wojsku, o której towówczas krążyły prawdziwe (nie te dzisiejsze) legendy, przerwane studia, chęć znalezieniasobie miejsca w życiu za wszelką cenę, nawet poniżającej ksywy zlew.