Jagnię

Krwiożercza i spaczona niewinność, przepiękna brzydota, natura na granicy szaleństwa i obsesji… „Jagnię” jest pełne sprzeczności, może zachwycić i obrzydzić jednocześnie, a na pewno zostanie w czytelniku na długo. Myślę, że Baudelaire pokochałby tę powieść. Chociaż treść była wyjątkowo, że tak się wyrażę, niesmaczna, to nie mogłam oderwać swoich myśli od tej książki. Wypatrywałam godziny zakończenia pracy, żeby tylko już wrócić do domu i czytać. Nawet podczas bardziej monotonnych rozdziałów, nie mogłam się oderwać od lektury. Zakończenie? Odpowiednie, szczęśliwe, smutne, takie jakie miało być. Jagnię prawidłowo potraktowało swoją Jagę, zrobiło dokładnie to, do czego było wychowane. Niektórzy zobaczą w tej historii wyłącznie wstrząsającą masakrę, ja widzę poemat utkany z wielu warstw. To działa. Brawo, pani Rose, jestem pod wrażeniem.

Motyw kanibalizmu opowiedziany z perspektywy dziecka - tak, czy nie? Czy to może dla Ciebie jednak zbyt wiele? Czy wierzył(a)byś własnej matce, gdyby całe życie powtarzała ci, że świat jest pełen potworów - a potem okazałoby się, że największy z nich mieszka z tobą pod jednym dachem? To właśnie od tego pytania nie mogłam się uwolnić, kiedy zanurzyłam się w „Jagnię” Lucy Rose - współczesną baśń ludową, która pachnie śniegiem, krwią i czymś niepokojąco pięknym. W tego typu literaturze liczą się dla mnie emocje: surowe, nabrzmiałe, niewygodne. Dokładnie takie, jakie wywołała we mnie ta historia. Margot mieszka na skraju lasu z matką, która z uśmiechem częstuje Zbłąkanych winem… po czym zaspokaja nimi swój nienasycony głód. I choć brzmi to jak czysta groteska, Rose prowadzi nas w świat, w którym okrucieństwo nie jest potwornym wyskokiem - jest codziennością. Margot dorasta w tej atmosferze tak naturalnie, jak inne dzieci dorastają wśród zabawek i szkolnych obowiązków. Dla niej smak pieczeni z ludzkiego mięsa jest tym, czym dla nas zapach rosołu w niedzielę. Normalnością. A jednak coś w niej pęka. Coś zaczyna się budzić. Najpierw delikatnie, jak skrzypienie śniegu pod stopami, a potem coraz głośniej. Moment, w którym w progu chatki pojawia się Eden - piękna, zagubiona, niewinna - jest jak iskra w suchym lesie. Margot pierwszy raz widzi światło, które nie pochodzi od ognia w piecu. Po raz pierwszy ktoś nie wygląda na mięso. To właśnie ta subtelna, ale wstrząsająca przemiana bohaterki zatrzymała mnie najmocniej. Rose nie straszy krwią - ona straszy emocjami. Tym, jak bardzo można kochać osobę, która krzywdzi. Jak bardzo można pragnąć bliskości, nawet jeśli zawsze miała smak strachu. Jak trudno wyrwać się z ról, które narzucono ci, zanim nauczyłaś się mówić. Autorka bawi się baśniowością, ale nie tą delikatną, pastelową. To baśń leśna, lepka od żywicy, przesycona zapachem mrozu i dzikiego głodu. Czytając, czułam się tak, jakbym weszła do lasu, w którym każde drzewo patrzy, a każdy cień podpowiada, że zaraz ktoś zniknie. Narracja jest powolna, gęsta - dokładnie taka, jak lubię w mrocznych, intymnych historiach. Taka powolność jest tutaj atutem, bo pozwala poczuć klimat, a nie tylko go przeczytać. Najbardziej poruszyło mnie to, że „Jagnię” to nie horror o potworach. To horror o relacjach - o tym, jakie mamy w DNA i jakie próbujemy napisać na nowo. O tym, że dorastanie bywa aktem przemocy wobec siebie i innych. I że czasem, żeby przestać być czyimś pokarmem, trzeba najpierw nauczyć się głodu. Ocena: 9/10 - Lucy Rose stworzyła coś dzikiego, poetyckiego i cholernie niepokojącego. Książkę, która smakuje jak baśń, ale rani jak najostrzejszy nóż. Ja wyszłam z tego lasu zachwycona i trochę poraniona - dokładnie tak, jak lubię.