Jakby jutra miało nie być

To z pewnością nie jest lekka lektura, ale to właśnie jej ciężar gatunkowy sprawia, że mocno zapada w pamięć. Powieść o Alicji, która budzi się po dekadzie spędzonej w śpiączce, to historia pełna bólu, straty, ale też niesamowitej determinacji, by odzyskać życie. Już na wstępie wita nas mocne przesłanie: „Nie możesz zmienić przeszłości, ale możesz zdecydować, co zrobisz z kolejną szansą”. I właśnie tę drugą szansę obserwujemy na kartach książki. Wyobraźmy sobie, że tracimy dziesięć lat. Budzimy się, a świat poszedł dalej bez nas. Dzieci, które pamiętamy jako maluchy, są już niemal dorosłe. Mąż, kiedyś kochający i troskliwy, ma u boku inną kobietę. Dla Alicji to nie tylko powrót do zdrowia fizycznego, ale przede wszystkim dramatyczna walka o odzyskanie własnego miejsca w rzeczywistości, w której jej rola zdaje się być już zajęta. Autorka z dużą wrażliwością portretuje emocjonalny labirynt bohaterki. Czuć jej obawy, tęsknotę za utraconym czasem, głębokie poczucie straty, ale też rodzącą się z każdym dniem wolę walki. Alicja musi na nowo zdefiniować siebie – nie jako żona, matka, czy pacjentka, lecz jako kobieta, która odmawia bycia jedynie tłem w życiu innych. To poszukiwanie tożsamości, to jest serce tej opowieści. Najbardziej intrygującym i psychologicznie złożonym elementem powieści jest próba ułożenia na nowo relacji małżeńskiej. Związek Alicji i jej męża to pole minowe sprzecznych uczuć: od dawnego przywiązania, przez żal, po trudne do nazwania napięcie. Autorka znakomicie oddaje tę paletę emocji, stawiając czytelnika w sytuacji niemal bez wyjścia: jak postąpić, gdy miłość wciąż jest, ale życie bezlitośnie poszło naprzód? Te trudne decyzje i wewnętrzne rozdarcia są najbardziej przekonujące w całej książce. Alicja szuka także ukojenia w nowym uczuciu, które rodzi się w relacji z fizjoterapeutą, oraz czerpie siłę ze wsparcia przyjaciółki, co dodaje historii nieco lżejszych, ale równie ważnych, odcieni. Jednak jej głównym celem pozostaje odbudowa więzi z dziećmi i uratowanie rodziny, którą wciąż głęboko kocha, mimo iż wie, że droga do "przeszłości" jest już zamknięta. Walczy o to, co jest możliwe do ocalenia w teraźniejszości. Choć fabuła porusza niezwykle trudny temat, a momentami wydaje się być wręcz współczesną baśnią, to jej największą siłą jest zdolność do zmuszenia czytelnika do głębokiej refleksji. Powieść stawia pytanie: co by było, gdybym to ja obudziła się po latach? Jakie decyzje bym podjął/podjęła? Co byłoby dla mnie najważniejsze? Ten psychologiczny wymiar sprawia, że historia Alicji wykracza poza ramy prostej fikcji. To nie tylko opowieść o drugiej szansie, ale przede wszystkim o nieustającej walce o siebie i o to, by w obliczu nieodwracalnej straty, znaleźć w sobie siłę do pójścia dalej. Jest to lektura, która skłania do myślenia i stawia pytania, na które każdy musi odpowiedzieć sobie sam. Warto się z nią zmierzyć.

Budzisz się po dziesięciu latach ze śpiączki i nic już nie jest takie samo. Tego doświadczyła właśnie główna bohaterka książki, Alicja. Potrącona przez tira cudem uszła z życiem i zasnęła na długie lata. Również cudem wybudziła się…ale minęła cała dekada. Nikt nie dawał jej na to szans, a on wierzył, że to się w końcu wydarzy. Jej mąż…który chyba jednak w końcu zwątpił i ułożył sobie życie z inną kobietą. Po wybudzeniu Alicja doznaje szoku. Jej dzieci to już nie malutkie brzdące, a nastolatkowie. Jej odbicie w lustrze ją przeraża. Ukochany mąż dziwnie się zachowuje, jakby w ogóle nie cieszyła go myśl o jej powrocie. Dzięki rehabilitacji Alicja w miarę szybko dochodzi do siebie. Ale im bliżej opuszczenia prywatnego ośrodka, tym więcej pytań bez odpowiedzi. Dokąd pójdzie? Jej rodzina mieszka w wielkim domu, który wybudował jej mąż, a jej miejsce zajmuje nowa partnerka Pawła. Ich stare mieszkanie zostało wynajęte. Mąż mąci jej w głowie, mówi, że ją kocha, ale nie zamierza odejść od Basi. Jakie tajemnice przed nią skrywa? A wszystko po to, żeby ją chronić… Ogromnym wsparciem dla Alicji w powrocie do rzeczywistości jest jej dawna przyjaciółka, Wiesia. Starsza kobieta pomaga jej zrozumieć dziwne zachowanie jej męża. Od samego początku bardzo kibicowałam Alicji, odczuwałam wszystkie jej emocje. To niezwykle silna kobieta, która jest zdeterminowana, by odzyskać swoje miejsce. Choć zdarza jej się myśleć, że chyba lepiej dla wszystkich jakby nigdy się nie obudziła… Przymykam oko na to, że całość jest delikatnie mówiąc, lekko oderwana od rzeczywistości. Z pewnością nie tak wygląda powrót do sprawności osoby, która tak długo była w śpiączce. Kilka faktów z życia męża Alicji również było dla mnie mocno przerysowanych. Duży plus dla autorki za zakończenie, które było całkiem inne niż się tego spodziewałam. “Jakby jutra miało nie być” to historia o ogromnej determinacji w walce o samą siebie. O tęsknocie za tym, co było i niepewności, co przyniesie jutro. O sile prawdziwej przyjaźni, która przetrwa wszystko, nawet długie lata nieobecności. Ta historia uczy jednej bardzo ważnej rzeczy - doceniajmy każdy dzień, celebrujmy chwile i żyjmy tak, jakby jutra miało nie być.