Jedno po drugim

Lektura „Jedno po drugim” to już moje czwarte spotkanie z autorką i równie udane jak w przypadku „Pod kluczem” i „Śmierci pani Westaway”. Jedynie „Dziewczyna z kabiny nr 10” nie do końca przypadła mi do gustu. Luksusowy dom na odludziu z pięknym widokiem na otaczające go francuskie Alpy to przepis na cudowny firmowy pobyt, czy raczej tragedię? Zdecydowanie to drugie! Od pierwszych stron wiemy, że nie wszyscy wrócą z tej wyprawy żywi. Od początku też wyczuwa się ten klaustrofobiczny, przytłaczający klimat, który wzmaga się wraz z pogorszeniem pogody, która praktycznie odcina mieszkańców domku od świata. Nie tylko aura jest niespokojna i wróży kłopoty, ale również stłoczeni w jednym miejscu ludzie reprezentujący odmienne stanowiska i jedna osoba, której głos może przeważyć szalę zwycięstwa którejś ze stron. Gdy z wyprawy na stok nie wraca współzałożycielka firmy, a wkrótce potem schodzi lawina, pod wpływem strachu i narastającego napięcia pozostali mieszkańcy domku zaczynają odsłaniać swoje prawdziwe oblicza. Czy bardziej niszczycielską siłą okaże się nieprzyjazna natura, czy zło czające się w człowieku? Nakręca się karuzela strachu, wzajemnych podejrzeń i śmierci. Odcięci od świata goście znajdują się w surrealistycznym koszmarze, a wśród nich czai się morderca. Z zapartym tchem śledziłam akcję przedstawianą z dwóch perspektyw zastanawiając się, kto okaże się psychopatycznym mordercą, a komu uda się przeżyć. Autorka znakomicie oddała przytłaczającą atmosferę pułapki, jaką okazuje się domek w górach. Podobnie jak zamknięci w niej goście, tak i ja nie byłam w stanie wyrwać się z niej do ostatniej strony, dając się ponieść narastającej lawinie podejrzeń, niepokoju i emocji. I choć zakończenie nie okazało się dla mnie zaskoczeniem, to lektura całości była olbrzymią przyjemnością.