Jeszcze NIE skończyłem

Recenzja książki „Jeszcze nie skończyłem”, będącej wywiadem-rzeką z Danielem Obajtkiem, to lektura obowiązkowa wyłącznie dla osób o mocnych nerwach lub badaczy mechanizmów propagandy. Zamiast rzetelnego rozliczenia z latami zarządzania największym polskim koncernem, otrzymujemy laurkę naszkicowaną grubą kreską, która całkowicie pomija niewygodne fakty. ​Oto główne powody, dla których ta publikacja budzi sprzeciw krytycznego czytelnika: ​1. Przemilczenie „Fuzji Wszech Czasów” ​Książka próbuje kreować fuzję Orlenu z Lotosem na sukces stulecia, ignorując alarmujące raporty NIK. Autorzy i bohater unikają odpowiedzi na pytanie, dlaczego udziały w Rafinerii Gdańskiej sprzedano Saudi Aramco za ułamek ich realnej wartości, co eksperci określają jako narażenie bezpieczeństwa energetycznego państwa. ​2. Brak wyjaśnień w sprawie „szwajcarskiego łącznika” ​W treści nie znajdziemy satysfakcjonującego wyjaśnienia zaginięcia 1,6 miliarda złotych przedpłat w szwajcarskiej spółce Orlen Trading Switzerland (OTS). To jedna z największych niewyjaśnionych strat w historii firmy, która w książce zostaje zepchnięta na margines lub skwitowana ogólnikami o „walce z układami”. ​3. Mit o „taniej benzynie” kontra rzeczywistość ​Daniel Obajtek wylewa z kart książki dumę z cen paliw, zapominając o słynnym „cudzie na Orlenie” przed wyborami w 2023 roku. Publikacja ignoruje fakt, że sztuczne utrzymywanie niskich cen doprowadziło do braków paliwa na stacjach i awarii dystrybutorów, co było jawnym wykorzystywaniem spółki giełdowej do celów politycznych. ​4. Prywatny folwark i nepotyzm ​Książka milczy na temat kontrowersyjnych zakupów nieruchomości oraz licznych powiązań rodzinno-towarzyskich, które stały się symbolem jego kadencji. Zamiast tego czytelnik dostaje opowieść o „wizjonerze z Pcimia”, który jest atakowany wyłącznie za swoją skuteczność. ​5. Styl i wiarygodność ​Narracja jest prowadzona w tonie mesjanistycznym. Obajtek jawi się jako postać nieomylna, a każda merytoryczna krytyka jest w tekście etykietowana jako „atak opłacanej konkurencji” lub „działanie obcych wywiadów”. ​Podsumowanie: „Jeszcze nie skończyłem” to nie biografia menedżera, lecz manifest polityczny wydany w formie książki. Dla kogoś, kto szuka prawdy o tym, jak Orlen stał się narzędziem partyjnym, ta lektura będzie jedynie frustrującym zestawem uników i półprawd. Tytuł brzmi niemal jak groźba – biorąc pod uwagę skalę niewyjaśnionych afer, rzeczywiście wydaje się, że prokuratura „jeszcze nie skończyła” badania tej działalności.