Julia Szeremeta - polskie złoto

Przyznam się… Jestem kibicem sportowym i to nie jednodyscyplinowym, ale prędzej włączę wioślarstwo niż mecz kopytkowców. Oj, chyba się naraziłem! Przyznam się również, że nie sięgam po biografie sportowców. W ostatnich trzech latach przeczytałem zaledwie książkę o Novaku Đokoviciu. Dlaczego więc sięgnąłem po pozycję Andrzeja Kostyry „Julia Szeremeta. Polskie Złoto”? Swego czasu redaktora Kostyrę poznałem, kiedy był szefem działu sportowego w „Super Expressie”. Byliśmy razem na torze Silverstone na wyścigu Formuły 1, kiedy Michael Schumacher po awarii hamulców w swoim bolidzie uderzył z prędkością 160 km/h w szykanę z opon. Było to jeszcze w minionym wieku, 11 lipca 1999 roku. Byliśmy tam gośćmi teamu West McLaren Mercedes. Po drugie, oglądania boksu nauczył mnie tato, który był wielkim pasjonatem tej dyscypliny sportu. Wiem, kim był Feliks Stamm i że Wojciech Bartnik był ostatnim polskim medalistą w boksie na igrzyskach – zdobył on brązowy medal w kategorii półciężkiej podczas Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku. To chyba wystarczające argumenty. O tym, że Andrzej Kostyra pisze książkę, pochwalił się w czasie jakiejś poważnej imprezy bokserskiej w Londynie. Przyznam, że zainteresował mnie ten fakt, ale od razu narodziło mi się wiele wątpliwości. Tak, srebrny medal olimpijski w Paryżu to mocny argument, by zauważyć postać Julii Szeremety – zawodniczki, która dla wielu kibiców niezwiązanych z boksem okazała się absolutnym odkryciem. Andrzej Kostyra, który ma lekkie pióro wyhodowane w „Super Expressie”, dzienniku o charakterze sensacyjno-rozrywkowym i plotkarskim, sprawnie zebrał wiele ciekawostek z życia naszej mistrzyni. Namówił na szczerość swoich rozmówców: od rodziny, przez znajomych, koleżanki z reprezentacji, aż po dziennikarzy i ekspertów bokserskich. Czytając tę biografię, doszedłem jednak do wniosku, że o ile można napisać książkę np. o Idze Świątek czy o fenomenie Mai Chwalińskiej, o tyle – mimo wielu osiągnięć młodzieżowych – na kreślenie pełnego życiorysu Julii Szeremety jest jeszcze za wcześnie. Tym bardziej że autor mocno kręci się wokół Paryża i tego, że Szeremeta jest najpoważniejszą kandydatką do złota na Olimpiadzie w Los Angeles. Co jednak gorsze, nasza medalistka jawi się w książce jako osoba trudna w prowadzeniu, „leniuszek” i to na dodatek krnąbrny, unikający treningów, który dał się okiełznać dopiero Tomaszowi Dylakowi, trenerowi reprezentacji Polskij. Moje obawy, że na tę biografię zdecydowanie przedwcześnie, potwierdziły się w trakcie samej lektury. W tym czasie nasza kadra poleciała niedawno na Puchar Świata do Chin i w składzie reprezentacji zabrakło Julii Szeremety. Powód? „Zrezygnowała ze startu (...), ponieważ wspólnie z trenerem kadry postanowili odpuścić ten turniej, by skupić się na dłuższym i spokojniejszym przygotowaniu do wrześniowych mistrzostw Europy w Bułgarii. Pięściarka otwarcie przyznała, że brakuje jej motywacji do udziału w każdym turnieju o mniejszej randze, a występ w średniej formie nie przyniósłby jej żadnych sportowych korzyści. Sztab trenerski wolał uniknąć ryzyka wczesnego odpadnięcia z zawodów, które mogłoby wpłynąć na morale zawodniczki”- czytamy w komunikacie PZB. Myślę, że zbyt mało wody w Wiśle upłynęło przed powstaniem tej książki. Nasza zawodniczka to na razie dopiero pretendentka na wielką bohaterkę literacką… Przeczytałem tę pozycję z uwagą. Czyta się ją lekko, łatwo i przyjemnie, bo to niewątpliwa zasługa sprawnego pióra autora. Sporo jednak minie czasu, zanim ponownie sięgnę po kolejną sportową biografię, nawet jeśli będzie dotyczyć gwiazdy największego formatu.