Jutro będę dzielny

Czy umiemy pozwolić dzieciom dojrzewać we własnym tempie? Bez prób przyspieszania i porównywania ich do innych? „Jutro będę dzielny” autorstwa Sabine Bohlmann, z ilustracjami Emilii Dziubak, to historia z pozoru prosta. Ptasia Mama składa pięć jaj. Cztery pisklęta przychodzą na świat niemal jednocześnie, szybko rosną, uczą się latać i z ciekawością patrzą na świat. Piąte… potrzebuje więcej czasu. Najpierw, by się wykluć. Potem, by spojrzeć w dół z gniazda. A w końcu - by odważyć się rozwinąć skrzydła. W międzyczasie pojawiają się głosy z zewnątrz. Znajome, bolesne, aż za bardzo prawdziwe: że za wolno, że nienormalnie, że trzeba popchnąć, przyspieszyć, zmotywować. I choć są to ptaki, ja słyszałam w nich echo codziennych rozmów dorosłych o dzieciach - na placach zabaw, w przedszkolnych szatniach, przy rodzinnych stołach. To, co najmocniej poruszyło mnie w tej opowieści, to postawa Ptasiej Mamy. Jej spokój, zaufanie i pewność, że „jeszcze nie” nie oznacza „nigdy”. Ona widzi swoje dziecko takim, jakie jest - przestraszonym, wrażliwym, potrzebującym czasu - i nie próbuje go „naprawiać”. Zamiast tego towarzyszy pisklakowi wspiera go i po prostu... jest obok. I to właśnie ta obecność, a nie nacisk, staje się największym źródłem odwagi dla małego ptaszka. A autorka pokazuje, jak ogromną siłę ma akceptacja i cierpliwość. Tekst Sabine Bohlmann jest czuły i bardzo uważny na emocje małego czytelnika. A ilustracje Emilii Dziubak… to osobna opowieść. Pełne detali, ciepła i symboliki obrazy sprawiają, że na każdej stronie chce się zatrzymać dłużej. One nie tylko ilustrują historię - one ją dopowiadają. Budują poczucie bezpieczeństwa, bliskości, dają ukojenie. Z każdej strony słychać szept: masz prawo bać się świata, ale nie jesteś w tym sam. „Jutro będę dzielny” to książka dla dzieci, które potrzebują więcej czasu. Jednak przede wszystkim jest to książka dla dorosłych, którzy uczą się nie porównywać, nie poganiać i nie mierzyć rozwoju cudzą miarą. Dla tych, którzy czasem sami czują presję i zwątpienie. Dla rodziców, którzy chcą wierzyć w swoje dzieci, nawet gdy świat wokół mówi im coś zupełnie innego. Ocena: 10/10 - bo to niezwykła opowieść o odwadze, która rodzi się powoli. O zaufaniu, które jest fundamentem. I o tym, że każde „jutro” przychodzi dokładnie wtedy, kiedy powinno.

„- Dzisiaj, mamusiu, dzisiaj będę dzielny! - zaćwierkał i dokładnie w tej samej chwili zdał sobie sprawę z tego, że to już.” Ostatni. Ostatni się wykluł. Ostatni zaczął ćwierkać. Zawsze ostatni... Rodzeństwo już dawno wyleciało z gniazda, a on jeden pozostał. Ptaki z sąsiedztwa kręciły głowami, oceniały, porównywały, doradzały „biednym” rodzicom. Ale oni nie słuchali, bo doskonale wiedzieli, że każdy ma „swój” czas. Kochali, otaczali czułością, wspierali i po prostu... byli blisko. Aż nadszedł dzień, gdy ptaszek poczuł TO! Tak! To był JEGO moment! Wiara, wsparcie, bliskość i miłość - to najlepsze „paliwo” do rozwoju. Porównywanie, ocenianie, niezdrowe popędzanie - tego powinniśmy unikać. Ta, historia ma niezwykle ważne przesłanie, skierowane bardziej do dorosłych niż do dzieci. Bo... to dorośli porównują i komentują, a nasze pociechy to powielają. Każdy ma swój czas❤️ Cudownie zilustrowana książka, która daje do myślenia i zachęca do poważnych rozmów. Kolejna perełka, stworzona przez znakomity duet!