Kądziel

„Kądziel” Pauliny Klimańskiej – Nowak, to debiutancka powieść autorki. Ja bardzo chętnie sięgam po debiuty, choć różnie to z nimi bywa- jedne potrafią zachwycić, inne rozczarowują. W tym przypadku powieść została napisana na najwyższym poziomie, jakby autorka od lat pisała nieschodzące z list bestselerów książki. Losy kobiet, na przestrzeni pokoleń, które poznajemy w powieści, ukazują nam jak na przestrzeni lat i pokoleń pragnienia i marzenia kobiet były odsuwane na boczny tor. Jak wielki wpływ miało wychowywanie dzieci przez takie kobiety na dalsze pokolenia. Poznajemy Teresę, której matka zmarła bardzo młodo. Brak matki niestety znacznie odbił się na jej życiu, co niestety później skutkowało w tym, jakie wzorce ona przekazywała kolejnym pokoleniom. Aleksandra to córka Teresy, która ma potrzebę ciągłego kontrolowania wszystkiego wokoło i niestety wszystkich… Dla niej wszystko powinno być idealne, pod kontrolą. Wychowywana w tym przekonaniu Maria również nie ma łatwego życia, od którego oczekuje perfekcji. Jej córka Laura, która przez cały czas odczuwa presję bycia doskonałą dla wszystkich, nie chce dalej tak żyć. Kiedy kobieta dowiaduje się, że jest w ciąży, postanawia zrobić wszystko, aby przerwać trwającą w ich rodzinie presję, która ma bardzo negatywny wpływ na stosunki rodzinne, a także na kolejne pokolenia. Chce swoje dziecko wychować w miłości, spokoju i rodzinie. „Kądziel” to powieść, która chwyta czytelnika za serce, wywołuje wiele emocji i myślę, że nikt obok tego tytułu nie przejdzie obojętnie. Nie ma na świecie rodziny, w której nie zdarzały i nie zdarzają się błędy wychowawcze, które niestety później przekazywane są z pokolenia na pokolenie. Odrzucanie potrzeb kobiet, które jedynie powinny spełniać oczekiwania innych, są niestety bardzo krzywdzące i w znacznym stopniu odbijają się na ich psychice. Jest to trudny temat, być może w dzisiejszych czasach już zaczyna być nieco mniej obecny, przynajmniej w naszej kulturze, niemniej jednak pozostałości sprzed lat wciąż towarzyszom przekazywane z pokoleń. Myślę, że książka trafi głównie do osób dojrzalszych, które zaczynają również na pewne sprawy spoglądać nieco inaczej, więcej analizować i rozumieć. Jest to niezwykle ważny tytuł, który może być pomocny niejednej kobiecie, wiele z nas czytając tę historię, odnajdzie w niej choćby cząstkę siebie. Ja bardzo polecam i mam nadzieję, że autorka niebawem napisze kolejne powieści, po które z wielkim zainteresowaniem sięgnę!

Gdy Lena dowiaduje się, że już wkrótce zostanie mamą, pojawiają się w jej głowie obawy, o to, czy podoła, zważywszy na jej rodzinną historię. Kobiety z jej rodziny nie miały łatwego życia, a przez to i charakterów, co wpływało na kolejne pokolenia. Jednak czy napewno ta młoda kobieta ma się czego lękać? Czy nie powinna zacząć pisać własnej historii? Tylko wpierw musi uporać się z demonami przeszłości, które ciążą jej na sercu od lat. Czy schematy jakimi żyli nasi przodkowie, ramy w które każdy kolejno został wtłoczony, są nam pisane niczym przeznaczenie? Czy następne pokolenia, są już zawsze skazane na powielanie tych samych błędów? Autorka książki "Kądziel" poprzez historię czterech spokrewnionych ze sobą kobiet, podjęła próbę, by odpowiedzieć na te i podobne pytania. Jaki wpływ na teraźniejszość Leny mają wybory jej matki, babki czy prababki? Odkrywamy drogę życiową każdej z nich, poznając naprzemiennie ich losy. Dzięki tak poprowadzonej fabule, gdzie teraźniejszość przeplata się z przeszłością, możemy prześledzić historię rodziny Leny. Przyznam, że nie z każdą z tych kobiet się polubiłam. Ale każda z nich może nas czegoś nauczyć. Wzrusza, denerwuje, zadziwia, zmusza do refleksji, urzeka, taka jest "Kądziel". Ciężko było się od niej oderwać. Piękna opowieść o kobiecie, jej sile, niełatwych życiowych wyborach, z których często żaden nie jest dobry. Czułam się tak, jakbym znała te kobiety osobiście. Razem z nimi przeżywałam ich emocje, bóle, rozterki. Czasem mnie wkurzały, częściej im współczułam. Bohaterki wykreowane przez autorkę, tkają swój los tak jak potrafią. Dzielą je czasy, ale łączy pragnienie by żyć, kochać, realizować marzenia. Tylko czy każda z nich miała takie same szanse i odwagę do przełamania panujących stereotypów? Ilu dramatów można było uniknąć, za którymi stoi często źle pojmowana, poraniona kobiecość?