Kalendarz adwentowy 2. Dwanaście dróg do domu

Pamiętacie książkę Kalendarz adwentowy pani Jolanty Kosowskiej i jej córki Marty Jednachowskiej? W zeszłym roku mogliśmy przeczytać piękną opowieść o podopiecznych Domu Dziecka we Wrocławiu przy ulicy Zimowej. Wmuszaliśmy się ich codziennym życiem w tym miejscu i czasem Adwentu, który przygotowywał ich na nadejście Świąt Bożego Narodzenia. I te tajemnicze prezenty, liściki, ach — można było się wzruszyć, a zarazem cieszyć ze spełnianych dziecięcych marzeń. Myślałem, że to będzie zamknięta powieść, a tutaj niespodzianka! Mamy drugą część, której zupełnie się nie spodziewałem. Jak zwykle muszę napisać kilka słów o twórczyniach dzieła. W zeszłym roku debiutowały wspólną powieścią. Jak wiadomo, matka i córka, postanowiły kontynuować rodzinną współpracę. Choć różnią się diametralnie, to jednak widać, że obie mają gorące serca, wrażliwe i potrafią przywrócić wiarę w nadchodzące święta. Pani Jolanta to autorka wielu przepięknych książek, a jej latorośl uwielbia konie, jest lekarzem weterynarii. Okładka obu części trochę się różni, ale obie nawiązują do Adwentu i prezentów. Pierwsza była na białym tle, ta jest czerwona. Razem prezentują się ciekawie i zachęcają do przeczytania tej przepięknej opowieści. Tym razem przeniesiemy się dwadzieścia lat do przodu od czasu, gdy dwunastka podopiecznych domu dziecka opuści;la już dawno przyjazne progi tego przybytku. Każdy poszedł w swoją stronę i powoli ich wspólnie spędzony czas przy Zimowej odchodzi w zapomnienie. Gdy okazuje się, że ich opiekunka Grażyna, trafia do domu opieki i zaczyna tracić pamięć, Maria i Jagoda postanawiają zrobić jej niespodziankę, która mogłaby przywrócić kobiecie wspomnienia sprzed dwudziestu lat, gdy wspólnie świętowali powtórne przyjście Pana Jezusa na świat. Nie spodziewały się jednak, że może być to praktycznie niewykonalne. Jakie napotkały trudności? Czy Marcelina, Maurycy, Telemach, Oliwia, Szymon, Zosia, Olga, Karol, Natalia, Justyna i wspomniane Jagoda i Maria odnajdą drogę do domu? Nie powiem, że można przejść obojętnie obok powieści. Nie powiem, że nie, nie poleciała mi łezka. Tak, poleciała, bo zakończenie jest niezwykle wzruszające i nawet twardziele będą mrugać szybciej powiekami, by ukryć wzruszenie. Jeśli jeszcze nie czytaliście pierwszej odsłony, to najpierw koniecznie polecam.

Święta tuż tuż... Jak Wam idą przygotowania? U mnie... Hmmm... Można powiedzieć, że nie idą 🫣😂 W tym roku zupełnie ich nie czuję... Aż nie do wiary, że jutro Wigilia... Czas tak szybko leci, że nawet nie da się nim cieszyć... Tęsknię za świętami, tymi z dzieciństwa. Kiedy nie było zmartwień i trosk. Kiedy cieszyły drobne rzeczy. Kiedy uśmiech znaczył więcej niż sto słów. Niestety dorosłość rządzi się swoimi prawami. Więcej obowiązków. Więcej zmartwień. Więcej przygotowań. Przemęczenie. Wciąż uciekający przez palce czas. I myślę, że właśnie dlatego, święta już coraz mniej nas cieszą. Trudniej jest znaleźć ten czas tylko dla siebie, a Adwent traktuje się jak każdy inny okres w roku. Nie przeżywamy go. Nie cieszymy się nim. Nie potrafimy się wyciszyć. Też tak uważacie? ✨✨✨ Jolanta Kosowska i Marta Jednachowska powracają do mieszkańców domu dziecka przy ulicy Zimowej. Odkąd podopieczni opuścili placówkę, minęło już dwadzieścia lat. Każde z nich jest dorosłe. Każde z nich na swój sposób ułożyło swoje życie. A ich drogi, mimo iż inaczej sobie obiecywali, rozeszły się. Zbliżają się święta. Najbardziej magiczny i najpiękniejszy czas w roku. Właśnie wtedy Maria z Jagodą, dowiadują się o chorobie, jaka przydarzyła się jednej z ich opiekunek. Grażyna traci pamięć. Demencja szybko postępuje. Kobiety więc postanawiają odnaleźć wszystkich wychowanków i zorganizować niezapomniane świąteczne spotkanie, które mają nie tylko sprawić radość Grażynie, ale także na nowo zacieśnić więzi. To na być wyjątkowo spędzony czas. Na rozmowach. Na wspomnieniach. Na podzieleniu się opłatkiem. Jednak czy jedno spotkanie wystarczy, by odbudować relację, która została zerwana na długie lata? "Kalendarz Adwentowy 2" to ciepła powieść, która otula magią grudniowego czasu. Ukazuje, jak wielką wartość jest rodzina. I to nie rodzina, którą łączą więzy krwi, lecz którą łączą wspomnienia, przeżycia, chwile spędzone razem i miłość. Bohaterowie są prawdziwi. Z mnóstwem problemów, z bagażem doświadczeń i marzeniami, które zweryfikowało życie. Teraz mają możliwość na nowo stanąć ze sobą twarzą w twarz. Mają możliwość rozmowy i nadrobienia tego, co odebrał im uciekający czas. Tylko czy będą w tanie to docenić? Czy docenią szansę, jaką właśnie otrzymali od życia? Kocham takie książki. Pełne emocji i zawirowań. Pełne niepewności. A jednocześnie pełne ciepła i miłości. Polecam całym serduszkiem nie tylko na ten świąteczny czas ❤️