Kamienie i motyle

Świetnie mi się czytało!

"Kamienie i motyle" to debiut literacki Magdaleny Ajeddig, który ukazał się nakładem wydawnictwa Moc Media. W zestawieniu dwóch tytułowych słów możemy dostrzec kontrast między ciężarem a lekkością, bólem a radością, stagnacją a przemianą. I właśnie to wszystko możemy znaleźć w tej 215 stronicowej historii, która wciąga od pierwszych stron, łącząc w sobie elementy thrillera, dramatu, romansu i literatury obyczajowej. Podoba mi się kreacja bohaterów. Autorka nie skupiła się jedynie na głównej bohaterce - Beacie, ale bardzo wyraźnie nakreśliła pozostałe postaci, zagłębiając się w ich motywacje, pragnienia, lęki i osobiste historie. W książce nie brakuje zaskakujących zwrotów akcji sprawiających, że z każdą kolejną stroną wciągamy się jeszcze bardziej i nie pozwalających na chwilę wytchnienia do samego końca. Dzieje się naprawdę dużo. Porwanie, zabójstwo, intrygi, handel organami, zdrada, tyranizujący mąż, trudne dzieciństwo, skomplikowane relacje rodzinne, to tylko część tematów poruszonych przez autorkę. Ogromnym atutem książki jest zilustrowanie pracy fotoreporterów dokumentujących obraz Afganistanu. Przedstawienie tego kraju nie tylko od strony praw kobiet, ale i codzienną rzeczywistość ludzi, dla których przemoc, strach, nienawiść i ból stały się chlebem powszednim. Tłem dla akcji jest nie tylko niebezpieczny Afganistan, ale też spokojny, klimatyczny Kraków - tak bardzo kontrastujący z tym azjatyckim krajem. Sama historia Beaty, która po rozwodzie nie miała zbyt wiele czasu na refleksję nad swoim życiem i emocjami, staje się coraz bardziej złożona, a ostatecznie prowadzi ją do głębokiej wewnętrznej przemiany, może być inspiracją dla kobiet pragnących odnaleźć w sobie siłę do stawienia czoła własnym lękom. Można w niej dostrzec pewne analogie między małżeńskim życiem Beaty oraz życiem afgańskich kobiet. Mogę powiedzieć, iż "Kamienie i motyle" to udany debiut, uzmysławiający, że życie składa się z różnych doświadczeń, zarówno tych trudnych, jak i pięknych, a także podkreślający, że nawet w obliczu wyzwań możliwe jest odkrycie nowych dróg i perspektyw. Polecam wszystkim miłośnikom takich historii i lektur na jeden wieczór.

Tomasz i Beata to dwójka przyjaciół, których drogi rozeszły się lata wstecz. Ona, świeża rozwódka, postanawia za radą przyjaciółki wziąć się w garść i rozpocząć nowe życie. I rozpoczyna.. w Afganistanie, poszukując zaginionego w niewyjaśnionych okolicznościach, przyjaciela z przed lat. Kobieta naraża się na wielkie niebezpieczeństwo, ale nie może postąpić inaczej... Czy Beata i Tomasz dostaną drugą szansę od losu? Mówi się, że koniec zawsze jest początkiem czegoś nowego. I właśnie o tym przekonała się bohaterka powieści "Kamienie i motyle" autorstwa Magdaleny Ajeddig. Recenzję zacznę może od tego, że jest to książka na jeden wieczór. A czemu? Bo nie można jej odłożyć przed końcem. Autorka zaprasza czytelnika w podróż z bezpiecznego, pięknego Krakowa, w środek wojennej zawieruchy Afganistanu. Fabuła wciąga od samego początku. Nie ma chwili znużenia. Wypełniona po brzegi akcją, ale taką nie nachalną, nie na siłę. Tam się dzieje wszystko w swoich czasie. Podążając wraz z Beatą za zaginionym przyjacielem, poznajemy nie tylko, tak nam odległą i niezrozumiałą codzienność życia w Afganistanie, ale i obserwujemy jej osobiste zmagania z uczuciami, strachem, tęsknotą. Dostała szansę od życia, jednocześnie mogąc je w każdego chwili stracić. Tak jak i Tomasz. Poznając w międzyczasie ich wzajemną relację z przed lat, kibicowałam całym sercem, by tym razem im się udało. Żyłam tą historią tak, jakby brała w niej udział. Tak sugestywnie pani Magda przedstawiła opisywane wydarzenia. Słowami namalowała obraz, który jeszcze na długość pozostanie w mojej pamięci. Cieszę się, że mogłam przeczytać tą wspaniałą książkę, której autorka udowadnia, że nigdy nie jest za późno na zmiany, wystarczy dać sobie szansę, i do samego końca trzymać się nadziei. Bo przecież nadzieja zawieźć nie może.

Tomasz i Beata to dwójka przyjaciół, których drogi rozeszły się lata wstecz. Ona, świeża rozwódka, postanawia za radą przyjaciółki wziąć się w garść i rozpocząć nowe życie. I rozpoczyna.. w Afganistanie, poszukując zaginionego w niewyjaśnionych okolicznościach, przyjaciela z przed lat. Kobieta naraża się na wielkie niebezpieczeństwo, ale nie może postąpić inaczej... Czy Beata i Tomasz dostaną drugą szansę od losu? Mówi się, że koniec zawsze jest początkiem czegoś nowego. I właśnie o tym przekonała się bohaterka powieści "Kamienie i motyle" autorstwa Magdaleny Ajeddig. Recenzję zacznę może od tego, że jest to książka na jeden wieczór. A czemu? Bo nie można jej odłożyć przed końcem. Autorka zaprasza czytelnika w podróż z bezpiecznego, pięknego Krakowa, w środek wojennej zawieruchy Afganistanu. Fabuła wciąga od samego początku. Nie ma chwili znużenia. Wypełniona po brzegi akcją, ale taką nie nachalną, nie na siłę. Tam się dzieje wszystko w swoich czasie. Podążając wraz z Beatą za zaginionym przyjacielem, poznajemy nie tylko, tak nam odległą i niezrozumiałą codzienność życia w Afganistanie, ale i obserwujemy jej osobiste zmagania z uczuciami, strachem, tęsknotą. Dostała szansę od życia, jednocześnie mogąc je w każdego chwili stracić. Tak jak i Tomasz. Poznając w międzyczasie ich wzajemną relację z przed lat, kibicowałam całym sercem, by tym razem im się udało. Żyłam tą historią tak, jakby brała w niej udział. Tak sugestywnie pani Magda przedstawiła opisywane wydarzenia. Słowami namalowała obraz, który jeszcze na długość pozostanie w mojej pamięci. Cieszę się, że mogłam przeczytać tą wspaniałą książkę, której autorka udowadnia, że nigdy nie jest za późno na zmiany, wystarczy dać sobie szansę, i do samego końca trzymać się nadziei. Bo przecież nadzieja zawieźć nie może.