Karuzela pomyłek

Gęsta, mroczna, zawikłana i pełna zwrotów akcji. Andrea Camilleri w najlepszej formie. Znikają kobiety: jedna, druga, a potem trzecia. Łączy je podobny wiek i to, że pracują w filiach banku. Porywacz nic nie robi pierwszym dwóm, trzecia zostaje poraniona. W tym samym czasie płonie sklep, którego właściciel i narzeczona znikają. Komisarz Montalbano nie wie, co o tym wszystkim sądzić. Może to mafijne porachunki? Niewiadomych jest bardzo wiele, a śledczy są jak na karuzeli: raz na górze, a raz na dole. Powieść pełna niedopowiedzeń, mylących tropów. Autor genialnie buduje atmosferę napięcia, a nawet strachu. Zagłębiamy się wraz z komisarzem w krainę ludzkich słabości, zdrady, bólu, zemsty, a nawet złej miłości. Ta książka wciąga w swój mroczny świat i każde podążać mrocznymi ścieżkami. Camilleri buduje fabułę na zasadzie kontrastów. Widzimy oczami bohaterów, zawilgocone, odrapane mury komisariatu, niemalże dotykamy ciężkiej, czarnej nocy, która potęguje strach, wędrujemy wąskimi ulicami pośród rozpadających się kamienic. Jednocześnie Sycylia Camilleriego jest pełna uroku, zapachu jedzenia, szumu fal, śmiechu, tętni życiem, ale wystarczy przejść kawałek, zajrzeć za zakręt… Komisarz Montalbano usiłuje znaleźć rozwiązanie, a im bardziej się w nie zagłębia, tym trudniej jest znaleźć rozwiązanie. Winny wydaje się być oczywisty, ale komisarz nie daje się zwieść, tylko dalej poszukuje prawdy. Zło ma bardzo różne twarze i nie zawsze takie, jakie sobie wyobrażamy. Czasem są one zupełnie poza schematami. Wszystko kręci się jak w wesołym miasteczku na karuzeli, w której na miejscu dla pasażerów umieszczone są różne emocje od miłości po zemstę. Jak raz zaczniecie czytać, to nie będzie łatwo odłożyć tę powieść…

(...) W Vigacie dochodzi do serii porwań kobiet w podobnym wieku. W tym samym czasie zostaje wzniesiony pożar, a właściciel podpalonego sklepu wraz z narzeczoną znikają w niewyjaśnionych okolicznościach. Sprawą zajmuje się niezastąpiony komisarz Montalbano... "Karuzela pomyłek" to jedna z opowieści o komisarzu Montalbano. Samoczytająca się fabuła, nie pozbawiona ironicznego humoru, owiana aurą tajemniczości, wciąga od pierwszych stron. Fani włoskiego, czarnego kryminału będą w pełni usatysfakcjonowani. Ja książki nie odłożyłam, póki nie padło ostatnie zdanie. Autor karmi czytelnika solidną, ale w pełni wyważoną dawką budowanego napięcia. Skupia naszą uwagę bardziej na stronie psychologicznej, emocjach, udowadniając, że dobry kryminał nie potrzebuje rozlewu krwi. Przemierzając labirynt błędnych tropów wraz z komisarzem Montalbano, śledząc jego czujny umysł, odkrywamy rozwiązanie zagadki, delektując się po drodze sycilijskimi smakami, zapachami, klimatem. Książka z gatunku tych, które nie dają długo o sobie zapomnieć, z genialną, błyskotliwą kreacją postaci i przemyślanymi dialogami. Polecam !!!