Katia

Po dwóch intensywnych tomach cyklu Przeznaczenie nie mogło być inaczej — „Katia” była obowiązkową lekturą. Marta Cyrkiel nie zwalniła tu tempa ani na chwilę i zaserwowała opowieść, która wciągnęła mnie bez reszty. Ponownie w ostatnim tomie autorka postawiła na kobiecą siłę, ale w najbardziej niebezpiecznym i mrocznym wydaniu, a ja po prostu przepadłam. Katarina Ruszczow to kobieta, której nie sposób zapomnieć. Twarda, bezwzględna, a przy tym boleśnie ludzka w swoim zagubieniu. Zniszczone dzieciństwo, przemoc i upokorzenia sprawiły, że stała się kimś, kto nie cofnie się przed niczym. Teraz to ona rozdaje karty — stoi na czele chorwackiej ośmiornicy i rządzi nią żelazną ręką… albo pejczem. W jej świecie nie ma miejsca na słabość, a mimo to gdzieś pod powierzchnią wciąż drzemie dziewczyna, którą kiedyś była. To, co wyróżnia Katię, to potężny ładunek emocjonalny i moralny. Czytanie tej części było jak spacer po bagnach, a każdy krok pokazywał więcej przemocy, zdrady i brutalności. Jednak w tym wszystkim można było znaleźć cień człowieczeństwa. Każda decyzja bohaterki to walka między instynktem przetrwania a resztkami serca, które jeszcze nie skamieniało. Autorka balansuje na granicy światła i ciemności, a ja przechadzałam się po tej historii jak w labiryncie – pełnego bólu, pasji i namiętności. Katia to mocny finał, który nie tylko domyka cykl, ale też zostawia po sobie emocjonalny ślad. Brutalna, magnetyczna i piekielnie dobra – taka właśnie jest ta część. Marta chyba uzależniłaś mnie od swojego pióra. Nie mogłam oderwać się od książki ani na chwilę — historia Katii wciągnęła mnie całkowicie, emocje bohaterki czułam pod skórą. To jedna z tych powieści, po których długo wraca się myślami do bohaterów, a ich decyzje i dramaty zostają w głowie jeszcze długo po odłożeniu książki. A ja wam ją polecam! Nie będziecie żałować ani minuty! I wiecie co? Jeszcze długo będę myśleć o Katii i wszystkich jej wyborach — takiej bohaterki się nie zapomina. 💥 Zdradzę wam tylko, że na jej drodze stanął bardzo uparty motocyklista, ale co tam się wydarzyło to już musicie sprawdzić sami. Tylko od początku serii zacznijcie! Cytaty: „Nigdy nie zaprzeczałem, że jestem pieprzonym dupkiem. Mało tego, zawsze uważałem, że bardziej pasuje do mnie miano pierdolonego skurwysyna.” „Miałam wrażenie, że tonę. Próbując zaczerpnąć powietrza zachłysnęłam się wodą, która trafiła prosto w moją twarz oraz usta. Nie rozumiałam, co się dzieje, czy to jawa czy sen, ale miałam nieodparte wrażenie, że umieram.”