Kiedy Karol poznał Emmę

Piękna, szczera książka. Taka, która dotyka serca i czyni dobro. Pomoże przygotować dziecko na niespodziewane spotkanie z osobą, której wygląd może malucha zaskoczyć. Podpowie (także dorosłym), jak się w takiej sytuacji zachować. Nauczy szacunku wobec różności. I, co najpiękniejsze, zachęci do otwartości i nawiązania interakcji z rówieśnikiem. Karol spotyka Emmę na placu zabaw. Zaskoczony zauważa, że dziewczynka jeździ na wózku, a jej ręce i nogi wyglądają zupełnie inaczej niż jego. I chociaż mama zawsze mówiła mu, że różnice są ok, a „inny” wcale nie oznacza dziwny, smutny, czy gorszy, to z ust chłopca padają, bolesne dla Emmy słowa. Mama nie ucisza go jednak, ani nie odciąga, tylko uświadamia mu uczucia Emmy i zachęca do rozmowy z nią. Karol przeprasza dziewczynkę i zaczynają rozmawiać. Emma mówi mu, jaką przykrość sprawia jej gapienie się, pokazywanie jej palcem, czy wyśmiewanie. Ale też odpowiada na pytania chłopca o swój wygląd. A potem zaczynają odkrywać, jak wiele ich łączy i ostatecznie umawiają się na kolejne spotkanie i wspólną zabawę. Autorką tej ciepłej, uwrażliwiającej opowieści jest mama trzech córek, z których jedna urodziła się z niepełnosprawnością ruchową. Całość została wzbogacona o praktyczne wskazówki, dotyczące spotkania dziecka z osobą o specjalnych potrzebach i rozmowy o frapujących dzieci różnicach. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej pozycji. Tego, jak uczy empatii, ale też akcentuje, że różnice nie są wcale smutne. Jak pokazuje, że informacja jest lepsza niż odciąganie uwagi. I jak podnosi dzieciom świadomość różnych niepełnosprawności. Na delikatnych ilustracjach znajdziecie nie tylko Emmę, ale także niewidome osoby z laską, migającą mamę, czy wspierające się o balkonik rehabilitacyjny dziecko. Ta niezwykła, wartościowa książka jest bardzo potrzebna. W domach, przedszkolach, szkołach i szpitalach. Polecam ją Wam gorąco. Będzie świetnym narzędziem do nauki życzliwości, empatii i szacunku wobec inności.