Kiedy obudzi się nadzieja

Jeśli jeszcze nie znacie Chabrowego Ustronia to zapraszam do tego niewielkiego gospodarstwa na końcu wsi zwanej Końcówka. Powieść „Kiedy obudzi się nadzieja” Anny Szczęsny jest trzecim i zarazem ostatnim tomem cyklu opowiadającego historię jej mieszkanek i ich przyjaciół. Czy magia Chabrowego Ustronia pozostała mimo, że jego gospodyni Daniela odeszła pozostawiając pustkę w sercach bliskich jej osób? W starym domu zamieszkała jej córka Sławka. Przez całą jesień i zimę młoda kobieta przeżywa żałobę po matce. Całe dnie spędza na rozmyślaniach i bezczynności. Czasami odwiedza ją sąsiadka Sara dbając, żeby miała co jeść i nie czuła się zupełnie osamotniona. Dopiero wiosną Sławka powoli odzyskuje motywację do działania. Przyjaciele Danieli starają się pomóc dziewczynie motywując do reaktywowania działalności sklepu z jej oryginalnymi wyrobami. Ale szczególne znaczenie w tym procesie odzyskiwania celu i sensu życia ma spotkanie z Anielą. Starsza Pani zgubiła się w drodze do siostrzeńca. Sławka znajduje ją przemoczoną i zziębniętą pod figurą świętego bez głowy pewnego wiosennego wieczoru. Dzięki pobytowi Anieli w Chabrowym Ustroniu córka Danieli odzyskuje zapał do pracy i działania. A może to atmosfera i klimat tego miejsca wraz z wiosną i latem zaczynają działać na Sławkę sprawiając, że i ona sama i jej firma zaczynają się rozwijać by znów zakwitnąć nowym blaskiem i pomysłami? Jej życie osobiste także nabiera nowych barw. Jeśli chcecie się dowiedzieć jak dokładnie do tego doszło i czym zakończyła się ta przemiana koniecznie sięgnijcie po powieść. W tym tomie pojawia się i jest rozwijany wątek żałoby i jej przeżywania. Sławka mimo, że jej relacje z matką były niełatwe, jej śmierć przeżywa bardzo mocno. Być może wpływ na to ma także jesienno-zimowa aura oraz fakt, że kobieta nie ma bliskich przyjaciół. Wsparcie zapewniają jej znajomi i przyjaciele matki, z którymi ona jeszcze nie zbudowała bliższej więzi. Z czasem jednak „nie boli mniej, ale inaczej” i Sławka uczy się żyć bez matki w czym pomaga jej świadomość opieki i wsparcia ze strony ducha Danieli. Anna Szczęsna kontynuuje także wątek związany z relacjami i ich rolą w życiu. Z tym wątkiem łączy się wątek samotności. Wcześniej Sławka nie miała potrzeby tworzenia bliskich więzi z ludźmi. Miała poczucie, że w życiu może liczyć tylko na siebie i nie potrzebowała innych. Po śmierci matki poczuła, że faktycznie została sama, bo na ojca nie może liczyć. Po zamieszkaniu w Chabrowym Ustroniu zaczęła zauważać, że do prawdziwego życia potrzebujemy innych ludzi, że nie można się zamykać na relacje z innymi. Przekonała się ile można zyskać dzięki posiadaniu przyjaciół i bliskich osób. „…Chabrowe Ustronie ją zmieniało. Zdzierało kolejne warstwy skorupy składającej się z nieufności, lęku i tęsknoty…”. (str. 312). Najtrudniejsze dla Sławki było zaufanie innym, kiedy przełamała swój lęk zaczęła budować prawdziwe relacje z ludźmi i przestała czuć się samotna i uwierzyła w siebie. Dzięki postaciom Anieli czy wujka Sławki – Artura możemy zobaczyć też inny obraz samotności – samotność osoby starszej. Ich poszukiwanie swojego miejsca w świecie. I na koniec nie sposób też pominąć wątku poszukiwania swojej drogi życiowej, odkrywania siebie jaki rozwija Anna Szczęsna pokazując nam życie Sławki w Chabrowym Ustroniu. Tak jak w poprzednich tomach pisarka znakomicie buduje psychologię postaci. Główna bohaterka jest osobą nieidealną, ma swoje słabości i wady i przez to jest realna i prawdziwa. Częściowo poznaliśmy ją wcześniej, ale tutaj dowiadujemy się o niej jeszcze więcej. Co ważniejsze obserwujemy jej przemianę, bo zaczyna dostrzegać swoje błędy i stara się zmieniać. Przede wszystkim zaczyna słuchać innych i uznaje, że może się mylić. Zaufanie innym dużo ją kosztowało, ale dzięki temu zyskała przyjaciółki. Szczególnie podobało mi się jej postępowanie wobec przyrodniej siostry. Myślę, że postać Sławki jest podobna do wielu młodych ludzi, którzy na pewnym etapie swojego życia kwestionują rady i wartości swoich rodziców, by z czasem przekonać się w jak wielu sprawach mieli rację. Ciekawą postacią jest Aniela, samotna starsza pani, która znając swoje problemy i ograniczenia nie czeka na opiekę ze strony rodziny, ale sama podejmuje decyzję o swojej przyszłości. Akcja w powieści płynie swoim rytmem codziennych spraw, a wydarzenia ułożone są chronologicznie. W tle życia Sławki znajdziemy opisy zmian następujących w przyrodzie. Plastyczne opisy miejsca wyczarowują przed naszymi oczami główne miejsce akcji – starą chatę i stodołę otoczone sadem i ogrodem na końcu wsi. Powieść napisana jest w lekkim, emocjonalnym i pełnym ciepła stylu. Postać Sławki szybko stała się mi emocjonalnie bliska i jej emocje udzielały mi się podczas lektury. Tempo akcji stwarza możliwość, wczuć się w postać i zamyślić się nad poruszanymi przez autorkę wątkami. Końcowe sceny pozostawiają nas nastroju pełnym optymizmu i wiary w to, że zmiany są częścią naszego rozwoju i trzeba je przyjąć jako coś naturalnego w życiu. Lektura była dla mnie wytchnieniem od codzienności, ale jednocześnie przypomnieniem, że w tę codzienność i proste rzeczy warto cenić. Ale przede wszystkim trzeba doceniać ludzi, którzy są wokół nas. Polecam miłośnikom powieści Anny Szczęsny oraz tym, którzy chętnie sięgają po refleksyjną literaturę obyczajową osadzoną we współczesnych realiach i poruszającą codzienne problemy. Dla pełnego obrazu i lepszego zrozumienia fabuły polecam lekturę poprzednich dwóch tomów, choć autorka zadbała o umieszczenie w treści informacji pozwalających na rekonstrukcję kluczowych wydarzeń z poprzednich tomów.