Kiedy zajdzie słońce

Po poprzedniej historii nie mogłam się oprzeć – po prostu musiałam sięgnąć po kolejny małomiasteczkowy klimat, zapach koni, żar słońca i... dwie silne osobowości, które zderzają się na ranczu Bluey’s Ranch. Zatraciłam się w tej historii, pełnej emocji, zadziornych dialogów i namiętności – nie tej wybuchającej od razu, ale tlącej się z każdą stroną coraz mocniej. Magdalena Szponar zabiera nas do świata slow burn romansu z nutką amerykańskiego westernu, gdzie z pozoru prosty zakład staje się początkiem przemiany – zarówno dla playboya w białym stetsonie, jak i dla twardo stąpającej po ziemi River. Ezra Hardy to typowy „bad boy” z grubym portfelem i pewnością siebie większą niż jego ranczo – ale spotkanie z River, dziewczyną, której nie da się zdobyć tanimi tekstami, okaże się dla niego największym wyzwaniem. To opowieść o walce serc, zaufaniu, przebudzeniu uczuć i kobiecej sile – bo to River tu rozdaje karty. I robi to w imponujący sposób. Pakiet ciepła i iskrzącego napięcia daje czytelnikowi dokładnie to, czego się oczekuje od dobrego romansu: wzruszenia, uśmiech i… westchnienie na koniec. Duet Emilianowicz & Papaj sprawia, że chemia między bohaterami wybrzmiewa jeszcze mocniej. Uwielbiam ich słuchać – rany, te emocje! Czarek dodaje Ezrze dokładnie tę dawkę pewności i przekory, a głos Magdaleny wnosi w postać River siłę, delikatność i charakter w idealnych proporcjach. Jeśli szukacie czegoś lekkiego, romantycznego, ale z charakterem – „Kiedy zajdzie słońce” jest dla Was! Cytaty: „— Nie mów, że nie wiedziałaś, w jak pięknym miejscu mieszkasz — Wiedziałam — odpiera — ale nikt jeszcze nie pofatygował się, by mi to pokazać — dodaje — Zasługujesz na cholerne wszystko, River — wyznaję to, co chodziło mi po głowie kilka sekund temu — Nigdy nie pozwól, by ktokolwiek sprawił, że przestaniesz w to wierzyć.” „– Nie rób tego – sły­szę jego cichy głos. Zer­kam na niego z nie­zro­zu­mie­niem, marszcząc brwi. – Nie roz­ma­wiaj sama ze sobą w tej two­jej ślicz­nej głów­ce. Po­roz­ma­wiaj ze mną.”