Kierunkowy do piekła
Krwawe Dziedzictwo Tom 1

„Kierunkowy do piekła” to książka, która nie udaje, że jest grzeczna. Już sam opis wydawcy zapowiada historię pełną obsesji, kontroli i brutalnej gry o przetrwanie, ale cytaty tylko potwierdzają jedno — tu nie ma półśrodków. Jest mrok, krew i umysł, który sam ze sobą prowadzi wyniszczającą wojnę. Narracja prowadzona z perspektywy bohatera to absolutny strzał w dziesiątkę. Maska normalności kontra diabeł pod skórą — ten rozdźwięk czuć na każdej stronie. To nie jest „zły bohater, którego da się usprawiedliwić”. To ktoś, kto doskonale wie, kim jest, i momentami nawet nie próbuje się z tym kryć. Granica między koniecznością a przyjemnością zabijania zostaje brutalnie zatarta, a czytelnik zostaje wciągnięty w chore, duszne myśli, z których trudno się otrząsnąć. Relacja z kobietą? Nie ma tu miejsca na romantyzowanie. To bardziej obsesja niż miłość, polowanie niż ochrona. I właśnie to działa najmocniej — autorka nie moralizuje i nie próbuje wybielać swoich postaci. W tej historii nie chodzi o sprawiedliwość. Chodzi o przetrwanie. I o grę na własnych zasadach. Ogromnym atutem książki jest również wydanie. Na żywo prezentuje się jeszcze lepiej — piękna okładka, a na początku każdego rozdziału zdjęcie, które od razu buduje klimat i potęguje doznania. To detal, ale robi niesamowitą robotę — każdy rozdział zaczyna się jak wejście w kolejny krąg piekła. Dodatkowego smaczku dodaje fakt, że książkę kupiłam na Targach w Krakowie, z autografem autorki. Po rozmowach kuluarowych mogę powiedzieć jedno bez wahania — Marta Cyrkiel to zajebista babka, świadoma tego, co pisze i jak daleko chce popchnąć czytelnika. A poznając tajemniczego Pana X, można przy okazji… pozwiedzać Olsztyn — choć po tej lekturze każde miasto może wyglądać już zupełnie inaczej. Po zakończeniu pierwszego tomu mam jedno pewne przeczucie — w kolejnym będzie się działo jeszcze więcej. Autorka dopiero się rozkręca, a wszystkie niedopowiedzenia i napięcia aż proszą się o rozwinięcie. Szczerze? Nie mogę się doczekać kontynuacji, bo jeśli już na starcie było tak intensywnie, to następny tom może tylko jeszcze głębiej wciągnąć w to mroczne i chore piekło. To książka dla czytelników o mocnych nerwach. Brutalna, psychologicznie ciężka i cholernie wciągająca. Witaj w piekle — i nie licz na taryfę ulgową. 🩸🔥 #kierunkowydopiekła #krwawedziedzictwo #martacyrkiel #wydawnctwosabat #czytamzkdmybooknow Cytaty: „Na co dzień nosiłem maskę, dzięki której próbowałem zachować pozory normalności, ale pod nią tkwił diabeł. Diabeł toczący walkę z tym, który chciał pozostać zwykłym szarym człowiekiem. Pragnąłem mieć znajomych. Pragnąłem żyć zwyczajnie. Pracować, zdobyć porządne wykształcenie. Oprócz wiedzy nie posiadałem nic - w końcu handlu narządami, który przynosił mi zyski, nie mogłem nazwać pracą. Był to bowiem skutek uboczny mojej codziennej diety. Głos kazał mi mordować, a ja obżerałem się rarytasami, gdy mój pośrednik, dostawał, tak nawiasem mówiąc, „odpady”.” „– Dla­cze­go to ro­bisz? (...) – A dla­cze­go by nie? – Od­po­wie­dział py­ta­niem na py­ta­nie. Wzru­sza­jąc ra­mio­na­mi, dodał: – Może dla za­ba­wy. Może dla prze­trwa­nia… – Za­ba­wa i prze­trwa­nie to dwie zu­peł­nie różne rze­czy. Nagle wście­kły uniósł do góry nóż, po czym wbił go w sam śro­dek tru­chła le­żą­ce­go na stole. Jego wzrok się zmie­nił. Kolor oczu ściem­niał. Czar­ne źre­ni­ce spra­wi­ły, że wy­glą­dał jak be­stia na chwi­lę przed ata­kiem. – A może po pro­stu uwiel­biam, kurwa, za­bi­jać! – wy­ce­dził. – Może ko­cham krew i to jak ofia­ry bła­ga­ją o życie spoj­rze­niem chwi­lę przed tym, jak je wy­koń­czę?”