Kim jestem?

Wyobraź sobie, że budzisz się w rzeczywistości, która jest Ci kompletnie obca, choć patrzysz na własne dłonie. Nie znasz swojego imienia, nie rozpoznajesz własnej twarzy w lustrze, ale Twoje ciało pamięta coś, czego wolałabyś nigdy nie wiedzieć: chłodny ciężar broni i morderczy instynkt. Tak zaczyna się „Kim jestem?” – najnowsza powieść Agnieszki A. Milewskiej, która pod patronatem „Czytadeł i czekadełek” udowadnia, że najgroźniejszym przeciwnikiem bywa nasza własna przeszłość. Agnieszka A. Milewska nie bawi się w półśrodki. Od pierwszych stron wsadza czytelnika na rollercoaster – i to nie byle jaki, bo najwyższy i najbardziej stromy na świecie. Tu nie ma miejsca na powolne budowanie akcji; zostajemy wrzuceni w sam środek wiru wydarzeń. Konstrukcja tej opowieści opiera się na gwałtownych skokach napięcia: góra, dół, chwila pozornego spokoju i nagły zjazd na złamanie karku. W tej historii nie ma miejsca na nudę, bo każda kolejna strona wywraca do góry nogami to, co przed chwilą uznaliśmy za fundament prawdy. „Kim jestem?” to książka, która z niemal bezczelną gracją wymyka się sztywnym ramom gatunkowym. Czy to klasyczny kryminał? A może thriller psychologiczny z mocno zarysowanym wątkiem romansowym? Prawda leży gdzieś pomiędzy. Autorka zaprasza nas do świata wysokich sfer i luksusu, który jednak nie pachnie wyłącznie drogimi perfumami, ale strachem, krwią i starymi tajemnicami. Główna bohaterka, odnaleziona ledwo żywa i potwornie pokiereszowana, musi poskładać swoją tożsamość z przerażających okruchów: martwi ludzie, płytki grób w lesie i widmo „potwora”, którego imienia nie potrafi przywołać. W tym chaosie jedynym jasnym punktem wydaje się być lekarz, który przywrócił ją do życia. Ich relacja daje złudne poczucie bezpieczeństwa, jednak w świecie wykreowanym przez Milewską spokój nigdy nie trwa długo, a sojusze bywają równie kruche, co ludzka pamięć. To, co w powieści Milewskiej uderza najbardziej, to totalna nieprzewidywalność. Jeśli jako wytrawni czytelnicy thrillerów lubicie bawić się w typowanie mordercy, tutaj możecie porzucić wszelkie nadzieje na łatwy sukces. Autorka prowadzi z nami wyrafinowaną grę psychologiczną, w której każdy fragment wspomnienia rani bardziej niż pomaga. Tutaj wszystko jest niepewne – od własnych myśli bohaterki, aż po intencje ludzi, którzy ją otaczają. Najmocniejszym punktem „Kim jestem?” nie jest jednak sama ucieczka przed oprawcą. To przede wszystkim konfrontacja z prawdą o sobie samym. Prawdą, która zamiast przynieść ulgę, potrafi spalić wszystko, co jeszcze zostało z ludzkiej godności. Styl autorki jest intensywny, niezwykle obrazowy i gęsty od emocji. Milewska nie potrzebuje hektolitrów krwi, by wywołać dreszcz; robi to klimatem, osaczeniem i narastającym poczuciem dezorientacji, które sprawia, że sami zaczynamy wątpić w to, co jest rzeczywistością, a co jedynie projekcją poturbowanego umysłu. To lektura, która zostawia w czytelniku głęboki niepokój i zmusza do zatrzymania się w biegu. Kiedy przewracasz ostatnią kartkę, nie czujesz klasycznego zamknięcia. Zostaje cisza i natrętne pytania, które nie dają o sobie zapomnieć. To pozycja obowiązkowa dla fanów thrillerów, które wchodzą głęboko pod skórę i zostają tam na długo po odłożeniu książki na półkę. Ps. Moje serce lokalnej patriotki zabiło mocniej podczas lektury. Wyjątkowym smaczkiem dla wszystkich czytelników z naszych stron jest fakt, że autorka wspomina o Poznaniu. Stolica Wielkopolski pojawia się na kartach „Kim jestem?”