Kim jesteś, Saro?

Pierwsze wrażenie? To książka, która ma w sobie coś magicznego. Już od pierwszych stron poczułam ten specyficzny klimat – tajemniczy, nostalgiczny, ale jednocześnie kojący jak zapach jaśminowca, który przewija się przez całą historię. Okładka zachęca, opis intryguje, ale to, co znajdziecie w środku… to prawdziwa emocjonalna podróż. Historia zaczyna się od wypadku i utraty pamięci. Młoda kobieta budzi się w szpitalu – nie wie, kim jest, nikt jej nie szuka, a pielęgniarka nadaje jej imię Sara. Brzmi jak kolejna książka o amnezji? Nic bardziej mylnego! To opowieść, która biegnie dwutorowo – współczesność przeplata się z przeszłością (rok 1946!), a stara chatka w przykościelnym ogrodzie skrywa tajemnice sprzed lat. Musicie wiedzieć jedno: nic tu nie jest oczywiste, a zakończenie… no cóż, nieprzewidywalne! Sara to postać, którą pokochacie od razu. Jej zagubienie, samotność i próba odnalezienia siebie w świecie bez przeszłości są tak autentyczne, że momentami łapałam się na tym, że ściskam książkę mocniej niż zwykle. A bohaterowie drugiego planu? Każdy z nich ma swoją historię, swoją tajemnicę. I wiecie co? Niektórych znienawidzicie, innych będziecie chcieć zrozumieć, a jeszcze inni skradną Wasze serca. To nie jest książka, która pędzi na łeb na szyję. I dobrze! Agata Sawicka pisze lekko. Momentami miałam wrażenie, że czuję ten jaśminowiec i słyszę stukot dzięcioła w ogrodzie. Retrospekcje są wplecione mistrzowsko, budują napięcie i sprawiają, że nie można się oderwać. Jest tu też mrok – autorka porusza trudne tematy, jak przemoc i toksyczne relacje, robi to jednak z ogromną wrażliwością. Dla kogo jest ta książka? Czytelniczki (i czytelnicy) poszukujące emocjonalnych, refleksyjnych opowieści obyczajowych z elementem tajemnicy i dreszczykiem emocji. Fani historii o silnych kobietach mierzących się z traumą i odnajdujących się na nowo. Osoby ceniące "comfort books" z pogłębionym rysem psychologicznym i klimatycznymi opisami przyrody . Dla wszystkich, którzy lubią historie z duszą. Jeśli kochacie powieści obyczajowe z tajemnicą, jeśli wzruszacie się przy losach bohaterów i jeśli chcecie poczuć tę wyjątkową atmosferę pogranicza dwóch światów – to jest lektura dla Was. Fani "Znachora" czy opowieści o drugich szansach też będą zachwyceni. Klimatyczne połączenie powieści obyczajowej z tajemnicą w stylu 'Sekretnego ogrodu' Frances Hodgson Burnett w wersji dla dorosłych, z psychologicznym napięciem rodem z książek Klaudii Muniak. "Kim jesteś, Saro?" to książka, która zostaje w głowie na długo. Wzrusza, niepokoi, ale daje też nadzieję. To opowieść o tym, że nawet po największej życiowej burzy można odzyskać siebie. Moja ocena: 9/10 ⭐ BRUNETTE BOOKS

„Kim jesteś, Saro?” Agaty Sawickiej to nastrojowa, poruszająca powieść obyczajowa z wyraźną nutą tajemnicy, w której przeszłość i teraźniejszość splatają się w historię o tożsamości, stracie i nadziei na nowe życie. To opowieść o kobiecie, która budzi się w świecie bez wspomnień – i musi nauczyć się siebie od początku. Główną bohaterką jest młoda kobieta, która po wypadku traci pamięć. Nie wie, kim jest, skąd pochodzi ani dlaczego nikt jej nie szuka. Ze szpitala wychodzi jako Sara – imię staje się jej nową tożsamością, choć wciąż czuje, że to tylko fragment większej układanki. Trafia do ośrodka dla bezdomnych, gdzie zaczyna powoli oswajać rzeczywistość. Jednak każdej nocy powraca ten sam koszmar: ucieczka przed nieznanym mężczyzną, ciemna uliczka, światła nadjeżdżającego samochodu. Czy to tylko wytwór podświadomości, czy echo prawdziwych wydarzeń? Los w końcu daje jej szansę na zmianę – Sara przeprowadza się do starej chatki w przykościelnym ogrodzie. To miejsce staje się jednym z najważniejszych „bohaterów” powieści. Otoczona zapachem jaśminowca, w cieniu kościoła i wśród zieleni ogrodu, zaczyna odnajdywać spokój. Atmosfera jest niemal sielankowa, ale podszyta niepokojem. W chatce przed laty wydarzyło się coś, co odcisnęło ślad na kolejnych pokoleniach. Przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a tajemnice sprzed kilkudziesięciu lat stopniowo wychodzą na jaw. Akcja powieści rozwija się spokojnie, z dużym naciskiem na emocje i wewnętrzne przeżycia bohaterki. To historia bardziej o drodze do prawdy niż o dynamicznych zwrotach akcji, choć napięcie związane z jej utraconą pamięcią i koszmarami towarzyszy czytelnikowi niemal przez cały czas. Autorka umiejętnie buduje klimat – niepokój miesza się tu z nostalgią, a delikatność z cieniem zagrożenia. Wśród najważniejszych motywów pojawiają się: utrata tożsamości, pamięć jako fundament „ja”, trauma, druga szansa oraz uzdrawiająca moc natury. Ogród i jaśminowiec symbolizują odrodzenie, nadzieję i możliwość rozpoczęcia wszystkiego na nowo. Przesłanie powieści jest subtelne, ale wyraźne – nawet jeśli przeszłość boli, tylko konfrontacja z nią pozwala odzyskać siebie. Nie da się zbudować prawdziwego spokoju na fundamencie niepamięci. To książka dla czytelników, którzy cenią nastrojowe powieści obyczajowe z elementami tajemnicy, skupione na psychologii postaci i emocjonalnej głębi. Spodoba się osobom lubiącym historie o kobietach szukających swojej drogi, o powolnym odkrywaniu sekretów i o miejscach, które mają duszę. Podczas lektury towarzyszy ciekawość, niepokój i cicha nadzieja. Czytelnik razem z Sarą próbuje zrozumieć, kim naprawdę jest i czego tak bardzo się boi. Z każdą kolejną stroną rośnie napięcie, ale też poczucie, że prawda – choć trudna – przyniesie ukojenie. To opowieść, która otula melancholią, budzi wzruszenie i zostawia z refleksją nad tym, jak bardzo przeszłość kształtuje naszą teraźniejszość. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć, jeśli szukasz historii pełnej emocji, tajemnicy i delikatnej, kojącej atmosfery.