Kim naprawdę jestem

Kolejna książka, których pochłaniam kilogramami od młodzieńca o II wojnie światowej i tym, co po niej nastąpiło. Czasy się zmieniały, zmieniał się wróg i oprawca, pojawiało się więcej wrogów i więcej oprawców. Mimo przeczytanych wielu regałów książek z tej tematyki z radością sięgam po kolejny tytuł. Nie inaczej było z książką Agnieszki Jeż. Zastanawiałem się, czym mnie zaskoczy no, bo zbrodnie Niemców, Ukraińców czy Rosjan na polskiej ziemi w stosunku do nas i Żydów to standard, który w różnych aspektach jest ujmowany. Niektórzy mówią, że wycierpieliśmy niezwykle wiele w porównaniu z innymi narodami, ale czy zastanawialiśmy się, co mogą powiedzieć np. Sycylijczycy wyzwalania przez Aliantów i ich wielonarodowe oddziały, które jak Tatarzy z powieści sienkiewiczowskich pozostawiali zgwałconą, ograbioną i spaloną ziemię. Czym zaskakuje Agnieszka Jeż? Mnie zaskoczyła i ucieszyła, że powieść osadzona jest w Poznaniu. Autorka pokazuje, że poznaniacy, jak obiegowa opinia głosi, nie chwytali za broń, tylko poddawali się Niemcom, a co gorsza donosili Gestapo. Ci, którzy nic nie robili, ginęli w pierwszym na ziemiach polskich obozie niemieckim koncentracyjnym w Forcie VII. Tu także była pierwsza komora gazowa. To stąd wziął początek cały przemysł eksterminacji narodów m.in w komorach gazowych, specjalnych samochodach. Ale Agnieszka Jeż pisze o innej wonie, o której wielu wie nie wiele, albo wcale. Dotyka organizacji Lebensborn, która miała w założeniach stworzyć odpowiednie warunki w sieci swoich ośrodków do „odnowienia krwi niemieckiej” i „hodowli nordyckiej rasy nadludzi poprzez odpowiednią selekcję kobiet i mężczyzn przeznaczonych do rozmnażania w ramach demograficzno-politycznych założeń nazistowskiej polityki rasowej, odbieraniu dzieci polskich zakwalifikowanych jako "wartościowych rasowo". Działalność Lebensborn była również próbą zahamowania wzrastającej liczby aborcji prawnie zakazanej w nazistowskich Niemczech. Bohaterami powieści są dwie kobiety, których zależność przed wojną była oparta o pracodawce i pracownika, ale czas zmienia te powiązania. Obie łączy strata dzieci zabranych w ramach Lebersborn. Losy w czasie wojny gmatwają się, by w końcu doprowadzić do końca wojennej tułaczki. Obie zaczynają poszukiwać utracone dzieci, w czym pomaga adwokat Roman Hrabar, który po wojnie poszukuje odebrane dzieci. Jest ich wiele, ale czy sprawy kończą się miłością na nowo odradzanej biologicznych rodziców i ich dzieci. Jak trudne jest pogodzenie się z tym, że dziecko krew z krwi bardziej tęskni za Mutti w Niemczech. Stąd rodzi się pytanie "Kim jestem?". I drugie czy ponowne odbieranie dzieci z rodzin niemieckich nie wiąże się z kolejną traumą dziecka tracącego rodzinę. Trudne pytania, na które próbuje pokazać nam możliwe odpowiedzi Anna Jeż. To moja pierwsza książka przeczytana tej autorki. Ujęło mniej jej pisarstwo, niezwykle sprawnie opowiadane zdarzenia, łączenie wątków. Początek książki i wojenne losy to raptem kilkanaście stron. Mocnych wydarzeń, ale nie przegadanych historii, bo przecież najważniejszy wątek to losy dzieci i ich powroty do Polski. Znakomita lektura. Polecam każdemu, kto lubi literaturę czasów wojny i nie zna tematu utraconych i odzyskanych dzieci. Ważna książka. I na koniec cytat: "Ludzie nie są dobrzy albo źli tak sami z siebie tak jakby ich do gablotki wstawić. Bo nikt nie żyje w gablotce, jak w muzeum, tylko z drugim. I albo sobie ludzie podpasują, albo nie. Z jednym się nie uda, a z innym bardzo dobrze. Trzeba umieć się dobrać. To prawdziwy sens tej książki, ale chyba także nas ludzi...

,,Wojna zabija w różny sposób. I nie zawsze potem musi być martwe ciało.Czasem umiera dusza" Rozdzielone rodziny , niemiecki program, który z polskich maluchów miał uczynić Trzecią Rzeszę silniejszą i złamane serca dwóch kobiet , które są gotowe uczynić wszystko by odnaleźć swoje pociechy. Maria Szaflarska i Janina Radke nie mogły się od siebie bardziej różnić. Podczas , gdy pierwsza żyła w dostatku z mężem i czwórką pociech, druga nie posiadała praktycznie nic. Jednak w obliczu globalnego konfliktu wszelkie różnice się zatarły. Jan , mąż Marysi został aresztowany za działalność konspiracyjną- jako naukowiec i medyk mężczyzna przyczynił się do śmierci kilku wysokich rangą funkcjonariuszy Hitlera. Tymczasem kobieta wywiozła synów pod opiekę rodziny, natomiast córeczki powierzyła pieczy panny Radke. Niestety wkrótce potem Basia i Ewa trafiły do Niemiec.. natomiast ich mama została zesłana do obozu koncentracyjnego. Po kilku latach drogi Marii i Janiny ponownie się splotą. Obie pragną odnaleźć swoje córki za wszelką cenę.. Czym im się uda? Po książki o tematyce wojennej sięgam dość często z racji tego ,że pozwalają one doświadczać wielu emocji , poznać lepiej historię tego mrocznego okresu w dziejach Polski. Opowieść o losach dwóch przyjaciółek jest pełna bólu, miłości, przebaczenia i przede wszystkim poświęcenia. Wywołuje wzruszenie i łzy, lecz niesie również sporą dawkę nadziei. Z przyjemnością sięgnę po kontynuację powieści Kim naprawdę jestem i mogę z czystym sumieniem ją polecić ❤️💚