Kłębowisko

Czy zdarzyło Ci się kiedyś zrozumieć, że człowiek, którego uważałeś za najbliższego, tak naprawdę był dla Ciebie zupełnie obcy? Jak wiele tajemnic może przetrwać szesnaście lat? I czy prawda rzeczywiście daje ukojenie, czy raczej burzy wszystko, w co do tej pory wierzyliśmy? „Kłębowisko” Kingi Wójcik udowadnia, że niektóre sekrety nie umierają z upływem czasu. One cierpliwie czekają, aż ktoś odważy się je odkryć. Szesnaście lat temu Miłosz Szadkowski wyszedł z domu po podręczniki dla młodszego brata i zniknął bez śladu. Rodzina nigdy nie otrzymała odpowiedzi na pytanie, co tak naprawdę się wydarzyło. Kiedy po latach jego matka słyszy w radiu zagadkową dedykację skierowaną właśnie do syna, odzyskuje nadzieję. Wynajmuje prywatnego detektywa Aleksandra Zamojskiego, który wraz z Romą Sułecką rozpoczyna śledztwo. Dla Romy ta sprawa jest jednak czymś znacznie więcej niż kolejnym zleceniem. Miłosz był jej pierwszą miłością, a powrót do przeszłości zmusza ją do zmierzenia się z bolesnymi wspomnieniami i pytaniem, czy naprawdę znała człowieka, którego przez lata idealizowała. Już od pierwszych stron czułam, że ta historia nie będzie jedynie klasycznym kryminałem. To opowieść o pamięci, złudzeniach i kłamstwach, które z czasem obrastają kolejnymi warstwami. Autorka bardzo umiejętnie pokazuje, że każdy człowiek nosi własną wersję wydarzeń, a prawda często znajduje się gdzieś pomiędzy nimi. Im głębiej bohaterowie zagłębiają się w sprawę zaginięcia Miłosza, tym mocniej przekonujesz się, że niemal każdy ma coś do ukrycia. Bardzo podobało mi się prowadzenie śledztwa. Nie ma tutaj niepotrzebnego pośpiechu ani sztucznego podkręcania akcji. Kolejne tropy pojawiają się stopniowo, a napięcie rośnie z każdym rozdziałem. Z przyjemnością obserwowałam pracę Aleksandra i Romy. To duet, który dobrze się uzupełnia, choć każde z nich niesie własny bagaż doświadczeń i własne demony. Szczególnie zainteresował mnie Aleksander. To bohater daleki od ideału, ale właśnie dzięki temu wydaje się tak autentyczny. Z kolei Roma wzbudzała we mnie skrajne emocje. Chwilami doskonale rozumiałam jej decyzje, innym razem miałam ochotę potrząsnąć nią i powiedzieć, żeby przestała patrzeć na przeszłość przez pryzmat wspomnień. Ogromnym atutem „Kłębowiska” są relacje między bohaterami. Autorka nie ogranicza się wyłącznie do zagadki kryminalnej. Pokazuje również, jak wieloletnie tajemnice wpływają na całe rodziny, jak łatwo budować życie na niedopowiedzeniach i jak bolesne potrafi być odkrywanie prawdy po wielu latach. To właśnie ten obyczajowy wymiar sprawił, że historia nabrała głębi i nie była tylko kolejnym kryminałem z zaginięciem w tle. Nie zabrakło także zwrotów akcji. Kilka razy wydawało mi się, że już wiem, dokąd prowadzi śledztwo, po czym autorka skutecznie wyprowadzała mnie z błędu. Finał pozostawił mnie z ogromną ochotą na kontynuację, bo choć główna zagadka została rozwiązana, pojawiły się nowe pytania, na które bardzo chcę poznać odpowiedzi. Jeżeli lubisz kryminały, w których śledztwo przeplata się z emocjami, rodzinne sekrety okazują się równie ważne jak poszukiwanie sprawcy, a bohaterowie nie są czarno-biali, to „Kłębowisko” zdecydowanie powinno znaleźć się na Twojej liście. To historia pokazująca, że największe zagrożenie często nie kryje się w ciemnym lesie czy opuszczonym domu, ale w ludziach, którzy od lat żyją obok nas. Ocena: 9/10