Kobiety Romanowów. Piękność z lodu. Tom 3

„-Lato jest jak sen […] - kiedy trwa, wydaje się wieczne, a potem nagle odchodzi i zostaje po nim tylko cień na ścianie. -Ale może warto śnić? [..] Choćby przez chwilę.” . A Wy jak uważacie? Warto śnić? Tak, jak niektórzy bohaterowie powieści „Piękność z lodu” autorstwa Moniki Raspen? . A śnią oni o lepszym jutrze, o niegasnącej potędze carskiej Rosji, o zdrowiu dla carewicza i spokoju ducha dla carycy… Niestety przyszłość niekoniecznie jest widziana w jasnych barwach. Nad Europą pojawia się widmo zbliżającej się wojny, rośnie niezadowolenie klasy robotniczej z warunków życia - komuniści zaczynają dochodzić do głosu, a do tego portrety Romanowów spadają ze ścian, diament Orłow obluzowuje się w berle cesarskim, co może wróżyć nadchodzące nieszczęście… . „Piękność z lodu” - tymi słowami opisywano carską Rosję, ugina się u podstaw. Niegdyś majestatyczna, sama w sobie stanowiąca bogactwo i potęgę, obecnie krucha, narażona na zniknięcie, jak roztapiający się lód… . Historia pełna tajemnic, namiętności, intryg, które prowadzą do zniszczenia. Dużo się w niej dzieje, dalsze losy bohaterów splatają się ze sobą. Tło historyczne idealnie oddaje klimat tamtych czasów, w przededniu wybuchu wielkiej wojny, a wykreowana przez Autorkę fabuła trzyma w napięciu i nie pozwala odłożyć powieści na później. Mocne kobiece portrety, dzięki którym czujemy się tak, jakbyśmy sami byli uczestnikami tamtych zdarzeń. A postać Rasputina - pokazana z nieco innej strony, bo któż to wie, jak było naprawdę… . Osobiście jestem zachwycona!

Muszę przyznać, że dawno żadna opowieść nie zachwyciła mnie tak bardzo, jak trylogia Moniki Raspen „Kobiety Romanowów” wraz z finałową częścią „Piękność z lodu”. I nie mówię tu tylko o oprawie wizualnej, choć te wydania z barwionymi brzegami wyglądają na półce jak biżuteryjne dzieła sztuki, ale przede wszystkim o treści. Wielka historia przeplata się tu z fikcją, a losy carskiej rodziny z mrocznymi sekretami tak misternie, jak złoto z drogocennymi klejnotami w jajkach Fabergé. To, co uderzyło mnie najmocniej w tej części, to atmosfera. Czułam fizyczny wręcz niepokój, wyczekując konsekwencji intryg z poprzednich tomów i nadciągającego upadku panujących. Mamy rok 1905 i wielkimi krokami zbliża się trzystulecie dynastii. Arystokracja tańczy, bawi się, „jakby jutro miało być takie samo jak wczoraj”. A ja, znając historię, miałam ochotę krzyczeć: „Uciekajcie!”. To uczucie bezsilności i chmur zbierających się nad Petersburgiem towarzyszyło mi przez całą lekturę, zwłaszcza gdy patrzyłam na strach carskiej pary o życie małego carewicza i przerażające, pełne krwi i śmierci wizje małej Marii Dagmar. Autorka zupełnie zaskoczyła mnie podejściem do Grigorija Rasputina. Każdy z nas słyszał, że słynął z pijaństwa i rozwiązłości, a tymczasem otrzymujemy postać, która wymyka się jednoznacznym ocenom. Czy był świętym uzdrowicielem, czy rozpustnikiem? Autorka podsuwa fascynującą teorię o sobowtórze i manipulacji, która każe nam zrewidować wszystko, co na ten temat wiemy. Zmusza do zastanowienia się nad słowami: „Najsilniejsi piszą historię. I mówią o sobie, że są zwycięzcami. Ale czy wykrzykiwanie kłamstwa tak, żeby zagłuszyć prawdę, to zwycięstwo?” Nie zdradzę Wam, jak potoczą się losy najmroczniejszej postaci tej opowieści – Zygfryda zu Kleinitza, ale powiem tylko, że zakończenie mnie zmroziło. Ostatnia scena to mistrzowskie, przerażające przejście z jednej epoki do drugiej. To zapowiedź kolejnego piekła, które ma nadejść. Autorka zostawiła mnie z ciarkami na plecach i poczuciem, że historia to koło, które miele ludzkie losy bez litości. „Piękność z lodu” to godne pożegnanie z „Kobietami Romanowów”, pełne przepychu, emocji i historycznej przenikliwości. Mam jednak nadzieję, że z bohaterami jeszcze się spotkamy, bo jak pisze sama Autorka: „carska rodzina miała wiele sekretów, więc…”. Cieszy mnie też, że Monice Raspen nie brakuje pomysłów na kolejne podróże w czasie (zdradziła, że krystalizuje się już wizualna oprawa kolejnej powieści, która zabierze nas do Czech!),bo doceniam nie tylko jej piękny, barwny styl, ale i rzetelność historyczną. Sam Maciej Siembieda poleca tę serię, co jest dla mnie najwyższą rekomendacją. Jeśli szukacie serii, która jest piękna wizualnie, a w środku skrywa wiele tajemnic, trudnych prawd i magię dawnej Rosji, musicie to przeczytać. I oczywiście koniecznie zachowajcie chronologię, ma niebagatelne znaczenie dla odbioru całości!