Kobiety Romanowów. Wnuczka Fabergé. Tom 1

Przy okazji lektury najnowszej powieści Moniki Raspen przejrzałam cały Internet podziwiając prace, które wyszły z pracowni słynnego jubilera – Piotra Fabergé. To są prawdziwe cudeńka! Można się autentycznie zakochać! Podobnie jak w tej kunsztownie wydanej powieści „Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanowów”. Oczywiście, że przyciąga oko swoją okładką, ale podobnie jak biżuteryjne jajka, skrywa w sobie niespodziankę na wagę pełnych artyzmu precjozów wykonanych ze złota i szlachetnych kamieni. "Tu każdy kogoś stracił i nikt nie mógł wziąć ślubu z miłości!" Monika Raspen maluje niezwykle poruszający i barwny obraz życia carskiej rodziny na początku XX wieku. To historia pełna kontrastów, dramatów i emocji, które przenikają każdą stronę książki, ukazując złożoność świata, w którym kobiety były zarówno podporą imperium, jak i ofiarami jego bezlitosnych zasad. Autorka prowadzi nas przez mroczne korytarze pałacowych intryg, gdzie na każdym kroku czai się hipokryzja i obłuda. Poznajemy kobiety Romanowów jako postacie pełne pasji, ale i tragicznych rozterek. Ciężar presji społecznej, by urodzić dziedzica, przewija się niczym nić przez całą opowieść, ukazując, jak wielką cenę musiały płacić za swoje pochodzenie. Szczególnie poruszająca jest historia żony cara, której życie zostało zdominowane przez oczekiwanie na syna, oraz losy bliźniaczek, których narodziny wywołały falę rodzinnych sekretów i kłamstw. W centrum tej narracji znajduje się także Piotr Fabergé – artysta, którego pasja do tworzenia dzieł sztuki była zarówno ucieczką od rzeczywistości, jak i wyrazem jego głębokiej tęsknoty za carycą-wdową. Relacja między tym dwojgiem, subtelna i platoniczna, stanowi jeden z najpiękniejszych wątków powieści, a zarazem odzwierciedlenie siły miłości, która nie zawsze wymaga spełnienia. Pisarka znakomicie oddaje również napięcia społeczne, które tliły się pod powierzchnią tego „bajecznie bogatego” świata arystokracji. Kontrasty między przepychem dworu a skrajną biedą ludu są uderzające, a narastające pretensje i wrogość pomiędzy klasami społecznymi budują niepokojącą atmosferę nadciągającej katastrofy. Przez pryzmat wizji carycy-wdowy o upadku Romanowów Autorka delikatnie zapowiada nieuchronny kres tej epoki, pozostawiając czytelnika w zadumie nad ironią historii. Ponownie zachwycił mnie bogaty i pełen szczegółów styl autorki. Niemal czułam chłód pałacowych murów, zapach perfum arystokratek czy zgiełk ulic Sankt Petersburga. Jednak mnogość nazwisk i wzajemnych powiązań między bohaterami wymaga od czytelnika skupienia, by w pełni docenić tę misternie skonstruowaną narrację. Historia ta, pełna kontrastów – o sile i kruchości kobiet, miłości i rozpaczy, blaskach i cieniach życia w cieniu korony – poruszyła mnie do głębi, dzięki niezwykłej wrażliwości Autorki w ukazaniu dramatów kryjących się za fasadą carskiego przepychu i jej rzetelności w oddaniu realiów historycznych. Tej powieści się nie czyta, ją się chłonie, przeżywa i zachowuje w sercu na długo.

"Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanowów" Moniki Raspen wydana nakładem Wydawnictwa Replika jest to druga książka Autorki, która ma niesamowity dar przelewania historii na karty swoich powieści, o czym miałam możliwość przekonać się w debiucie, jakim była "Czartoryska. Historia o marzycielce". Nie jestem znawczynią, ani też miłośniczką historii Rosji, nie mniej lubię w literaturze wątek Romanowów i carskiej potęgi, a zimowa aura, mam wrażenie, podkreśla klimat wydarzeń z Petersburga. To o czym czytamy w pierwszym tomie, bo tym właśnie jest "Wnuczka Fabergé" - wprowadzeniem do dalszej historii upadku wielkiego rodu, może wstrząsnąć, bądź zmrozić czytelnika. Pierwsza połowa książki wymaga od nas skupienia. Wciąż pojawiające się nowe postacie, powiększający się krąg śmietanki towarzyskiej rozciągający się na Europę sprawia, że musimy być czujni, a gdy dodać do tego proceder związany z dziećmi, już w ogóle trzeba bacznie uważać, by nie pogubić się w tej siatce. Dlatego pełen komfort odczułam dopiero będąc za tą pierwszą połową, kiedy miałam wrażenie, że w końcu już te puzzle mi do siebie pasują a akcja zaczyna się rozkręcać. Wydarzenia pierwszych lat XX wieku poznajemy oczami kobiet i przyznaję, że mi osobiście zabrakło tu również tej męskiej perspektywy, jednak z drugiej strony dostrzegam celowość takiego zabiegu, pozwalający bardziej poczuć ich położenie, w którym jednocześnie należą do wyższych sfer, nie mając jednak zbyt wielu praw, a posiadających zarazem wielki wpływ na decyzje rządzących. Ciężko wskazać główną oś, główny wątek, wokół którego budowana byłaby ta historia, nie mniej co nie ujdzie uwadze czytelnika, to ciągłe intrygi oraz to, jak trzeba mieć się na baczności, bo ściany dosłownie mają uszy! Jak powstają wielkie tajemnice i jak prędko się one roznoszą. Jestem niezmiernie ciekawa jak Autorka pokieruje kolejnymi tomami, bo już w pierwszym mamy co najmniej kilka wątków, których rozbudowa mogłaby stanowić osobne książki. Nie ukrywam też, że będę wyczekiwała kontynuacji! Za piekną oprawą znajduje się bowiem opowieść, przez którą można oderwać się od rzeczywistości i którą chętnie obejrzałabym na ekranie. Historia namiętności, intryg, zdrady, pełna sekretów, która z pewnością nas jeszcze zaskoczy. Czekam!

„[…]Trzeba wierzyć w kobiety i robić wszystko, by miały tyle samo praw, co mężczyźni.” . Zdarzenia rozgrywają się na początku XX wieku. Do szpitala dla samotnych matek trafia szlachcianka Irina Dumina, która uwiedziona przez księcia i pozostawiona sobie samej „z problemem” została wyrzucona z domu. To w Petersburgu rodzi córeczkę, która owinięta pępowiną niestety umiera. W tym samym czasie Rosja oczekuje narodzin wymarzonego carewicza. Po czterech córkach wszyscy z nadzieją wypatrują chłopca. Niestety wg oficjalnego komunikatu, Caryca zamiast wydać na świat następcę tronu, roni… a tak na prawdę rodzi nie jedną, a dwie dziewczynki! Zatajenie prawdy powoduje całą lawinę nieprawdopodobnych zdarzeń, od których nie będzie już odwrotu… . Cóż to była za historia! Wciągnęła mnie od pierwszej strony! Nie miałam ochoty odkładać jej na później, lecz od razu chciałam poznać zakończenie, to jak potoczą się losy bohaterów, a działo się na prawdę dużo! . Mamy tutaj wszystko to, co lubię w tego typu powieściach: carską Rosję, ostatnich Romanowów, intrygi, kłamstwa, głęboko skrywane tajemnice z przeszłości, wielką miłość i jeszcze większą politykę… Do tego historia nie kończy się na tej pozycji - jest to bowiem pierwszy tom sagi Kobiety Romanowów - minusem niestety jest tylko oczekiwanie na kontynuację. Wszystko przez zakończenie - no tego się nie robi! Żeby w takim momencie? . Jednak czymś, co odróżnia „Wnuczkę Faberge” od innych tego typu pozycji jest stworzenie portretów silnych kobiet. Swoistych „siłaczek” tamtych czasów. Czasów, gdzie prym wiedli mężczyźni, a niewiasty traktowane głównie jako za przeproszeniem klacze rozpłodowe miały za zadanie zapewnić jedynie ciągłość rodu przez urodzenie dziedzica - smutne, ale niestety prawdziwe. W przypadku zaś ciąży pozamałżeńskiej - pozostawiane były same sobie, skazane na potępienie, opuszczone przez rodzinę. Mogłabym się tutaj więcej rozpisywać, ale zamiast tego po prostu zachęcam Was do samodzielnej lektury! Polecam Wam z całego serca i oceniam na w pełni zasłużone 10/10! - to już moje kolejne spotkanie z twórczością Autorki i kolejne udane! Dlatego też już wypatruję kontynuacji, bo tego, że będzie ciekawie, jestem pewna!