Kobiety Romanowów. W ogrodzie carycy. Tom 2

Za co tak bardzo cenię książki Moniki Raspen? Nie tylko za niesamowitą umiejętność porwania czytelnika w świat dawno miniony - świat bogactwa, władzy, tajemnic, intryg i zwykłych ludzkich problemów - ale też rzetelność w jego przedstawieniu. Bo jak sama Autorka pisze o swoich powieściach w przedmowie: „staram się, by było w nich maksimum realiów epoki i historycznej prawdy, nawet jeśli wydaje się ona niewygodna”. I zachęca nas do zgłębienia tematyki podsuwając wiele pozycji historycznych, które przybliżą nam rodzinę Romanowów i realia panujące w ówczesnym czasie. „W ogrodzie carycy”, drugi tom cyklu „Kobiety Romanowów” jest najlepszym przykładem porywającej opowieści z historią w tle. Autorka rozwija w nim motywy znane z „Wnuczki Fabergé”, ale idzie o krok dalej i czyni to bardziej mrocznie, bardziej złożenie, z silniejszym napięciem. A świat Romanowów pełen tajemnic, dramatów i manipulacji poznajemy z perspektywy kobiet, które nie pozostają bierne. To te silne, wielowymiarowe bohaterki, choć często pozornie stojące w cieniu, wpływają nie tylko na losy rodziny, ale i całego kraju. Jesteśmy świadkami prywatnych dramatów, ale i rozgrywających się ówcześnie wielkich wydarzeń związanych z narodzinami długo wyczekiwanego carewicza, naznaczonego rodzinną klątwą, czy z rozpoczęciem wojny rosyjsko-japońskiej. A na ich tle szczególnie wyraziście wyłaniają się coraz bardziej zapalczywe naciski pewnych osób do przeprowadzenia krwawej rewolucji. Ale Autorka porywa nie tylko pełną mrocznych intryg wielowątkową opowieścią, ale również barwnymi, obrazowymi opisami pałaców, ogrodów, czy dworskich zwyczajów. I choć wpływają one na tonowanie dynamiki akcji, to nie wyobrażam sobie, by ich nie było. Tworzą klimat tej powieści i zagłębianie się w nie jest dla mnie przyjemnością samą w sobie. „W ogrodzie carycy” to powieść, która potrafi jednocześnie olśnić rozmachem, wciągnąć w pasjonujący wir wydarzeń i skłonić do refleksji. To literatura historyczna, która nie ogranicza się do pięknych kostiumów i pałacowego luksusu, lecz rysuje także obraz mrocznych realiów epoki. Trudnej pozycji kobiet, ciężaru choroby, presji społecznych i politycznych wymagań oraz sekretów, za które trzeba czasem zapłacić wysoką cenę. Na koniec wspomnę tylko, że nie bez znaczenia, ze względu na liczebność rodziny Romanowów i ich bliskich, jest zamieszczony na początku powieści spis postaci. Nawet dla osób, które czytały pierwszy tom, to nieoceniona pomoc w poruszaniu się po tej historii.

Powieści z wielką historią w tle - tak, czy nie? Ja oczywiście tak i to bardzo! A gdy do tego ta historia dotyczy dynastii Romanowów (dla niewtajemniczonych, ostatnich rosyjskich carów), to wiedzcie, że przepadłam! . Tak też było i tym razem, przy okazji lektury powieści autorstwa Moniki Raspen - „W ogrodzie carycy”, drugiego tomu z serii Kobiety Romanowów. . Zdarzenia rozgrywają się w 1904 roku, w którym to caryca rodzi długo wyczekiwanego następcę tronu. Niestety radość z tego podniosłego zdarzenia nie trwa długo, bo okazuje się, że chłopiec, tak jak i inni męscy potomkowie z jej rodu, dotknięty jest klątwą Koburgów - hemofilią. Zaczyna się więc walka o jego życie, naznaczona coraz większym popadaniem carycy w obłęd. Obłęd, który będzie popychał wielką Rosję ku upadkowi… Równolegle trwa śledztwo dotyczące śmierci Iriny Duminy, które niestety nie przynosi wyczekiwanych rezultatów. Natomiast w kraju rośnie niezadowolenie klasy robotniczej, podsycane przez tajemniczego księcia zu Kleinitz, który to stoi na czele loży „Feniks”. . Jakże to była wciągająca lektura! Nie miałam ochoty jej odkładać, a po skończeniu - no cóż, pozostaje mi grzecznie czekać na dalszy ciąg! . Ale po kolei! Znajdziemy w niej tak jak już wspomniałam: tło historyczne - Wielką Rosję na czele z ostatnimi Romanowami. Do tego tajemnice z przeszłości, intrygi, kłamstwa, nawet i zbrodnie! Będzie także miejsce i na prawdziwe uczucia: przyjaźń, miłość, oddanie, bezinteresowną pomoc drugiemu człowiekowi. Do tego niestety zazdrość, zaborczość w uczuciach, popadanie w obłęd - wszak życie zawiera cały wachlarz barw! Nie tylko te jasne, „dobre”. Musi się w nim znaleźć i miejsce na ciemne, mroczne, które ciągną nas w dół i zbliżają ku zatraceniu. Zatraceniu, które w przypadku niektórych staje się czymś nieuchronnym… . Nie będę Wam więcej zdradzała z tej przeciekawej fabuły, lecz najzwyczajniej zachęcam Was do samodzielnego przekonania się, że ta powieść to majstersztyk! Styl Autorki sprawia, że przez powieść się po prostu płynie! Pochłania do reszty i nie pozwala się odłożyć ani zapomnieć!