Kochane córeczki

Niektóre książki czyta się, żeby się oderwać. Inne – żeby się odnaleźć. Kochane córeczki to dla mnie coś zupełnie innego: to historia, która mnie zatrzymała. Zawiesiła w emocjach, w napięciu, w tych wszystkich niewygodnych pytaniach, które stawiałam po cichu, między słowami. Kiedy zamknęłam ostatnią stronę, długo jeszcze patrzyłam przed siebie. Bo tak naprawdę to nie była historia tylko Jessiki, Norah i Alicii. To była też historia o tym, jak wiele można znieść. I jak trudno potem żyć ze sobą, kiedy się przetrwało. Jessica – chłodna, kontrolująca, trzymająca emocje na dystans. Norah – pełna gniewu i niepokoju, kobieta, która na pierwszy rzut oka wydaje się silna, ale jej impulsywność to tylko mechanizm obronny. I Alicia – ta, która chciałaby zapomnieć. Być dobra. Być lubiana. Ta, która wierzy, że można zbudować coś normalnego na zgliszczach dzieciństwa. Każda z tych kobiet jest inna. Ale łączy je jedno: wychowywały się razem w Wild Meadows — miejscu, które miało być domem, a stało się więzieniem. I łączy je jeszcze coś: Holly Fairchild. Ich przybrana matka. Charyzmatyczna, przekonująca, niemal święta w oczach otoczenia. A jednocześnie... potwór. Cichy, manipulujący, inteligentny. Właśnie dlatego tak niebezpieczny. Czytając, czułam rosnący dyskomfort. Bo Hepworth nie pokazuje przemocy w oczywisty sposób. Nie epatuje brutalnością. To nie są opisy, które krzyczą. To szept. Ukłucie. Krzywe spojrzenie. Cień w pokoju, którego nikt nie widzi poza ofiarą. A jednak ten szept jest głośniejszy niż tysiące słów – bo pokazuje, jak wygląda prawdziwa trauma. Jak dzieci uczą się tłumić, udawać, usprawiedliwiać. Jak łatwo uwierzyć, że „inni mają gorzej”, że „to przecież tylko dyscyplina”, że „może to moja wina”. Sally Hepworth nie moralizuje. Ona z chirurgiczną precyzją rozcina to, co zakopane. Wydobywa z bohaterów (i z czytelnika) to, co ukryte. Kiedy siostry – dorosłe kobiety – zostają zmuszone do powrotu do Wild Meadows przez brutalne odkrycie (ludzkie szczątki znalezione w ziemi), wracają nie tylko do miejsca, ale i do siebie. I choć każda z nich układała swoje życie po swojemu, to żadna z nich tak naprawdę nie wyszła z tego domu. To, co mnie w tej książce najbardziej poruszyło, to nie sama tajemnica, choć oczywiście trzymała w napięciu. To relacja między siostrami. Prawdziwa, skomplikowana, oparta na wspólnej krzywdzie, ale też na milczącej lojalności. Nie potrzebują mówić wszystkiego, żeby się rozumieć. Czasem wystarczy jedno spojrzenie. Jedno „pamiętasz?”. I my – jako czytelnicy – też pamiętamy. Nawet jeśli nie przeżyliśmy tego samego, wiemy, co to znaczy tłumić emocje. Wiemy, jak to jest udawać, że wszystko jest w porządku. Hepworth zadaje wiele ważnych pytań. Czy można przebaczyć? Czy da się żyć normalnie po tym, co zniszczyło nasze dzieciństwo? Czy miłość może iść w parze z przemocą? I chyba najtrudniejsze: czy krzywdzenie dzieci przez osobę „kochającą” zasługuje na inne traktowanie niż bezmyślna brutalność? Ta książka nie daje prostych odpowiedzi. Nie oferuje katharsis. Ale daje coś, czego się nie spodziewałam – zrozumienie. Dla siebie. Dla innych. Dla tych, którzy przeżyli piekło i nauczyli się mówić, że to było tylko ciepło. Kochane córeczki to jedna z tych historii, które zostają z Tobą, nawet kiedy już je „skończysz”. To nie jest tylko thriller. To emocjonalna podróż. Lustro. Ostrze. Opowieść o trzech kobietach, które nie miały być siostrami – a jednak stały się dla siebie rodziną w najgłębszym sensie tego słowa. I choć temat jest trudny, brutalny momentami, to paradoksalnie ta książka daje też nadzieję. Bo nawet z ruin można zbudować coś prawdziwego. I czasem siostra to nie ktoś, z kim dzielisz geny – ale ktoś, z kim dzielisz milczenie, kiedy świat wali się po raz kolejny. Jeśli kiedykolwiek zadawałeś sobie pytanie, czy można kochać i nienawidzić to samo miejsce, tę samą osobę – ta książka pomoże Ci zrozumieć, że odpowiedź brzmi: tak. I że w tym nie ma nic złego. Polecam, obok tej historii nie można przejść obojętnie.

„Nie każdą prawdę można pogrzebać na zawsze” Zgadzacie się z tym stwierdzeniem? Ja tak! Prawda bowiem zawsze wyjdzie na jaw, nie ważne, jak bardzo byśmy próbowali ją ukryć. . Jessica, Norah i Alicia - trzy sieroty, które złączył ze sobą los. Los, a dokładnie rzecz biorąc pani Fairchild, która została ich rodziną zastępczą. Przyjęła je do swojego domu i miała im stworzyć spokojne i bezpieczne dzieciństwo. Jednak nic nie było takim, na jakie wyglądało… Wild Meadows bowiem skrywało mrok, którego nie dało się wymazać. Po latach na terenie posiadłości zostają odnalezione ludzkie szczątki. Policja wszczyna śledztwo, a siostry stają się świadkami, a może głównymi podejrzanymi?… . Cóż to była za ciekawa lektura! Pełna napięcia, sekretów i głęboko skrywanych tajemnic z przeszłości. Dużo się w niej dzieje. Przed czytelnikiem co rusz zostają odkrywane nowe fakty. Nic nie jest takim, na jakie wygląda, prawda miesza się z fikcją. Bolesne wspomnienia z przeszłości nie pozwalają o sobie zapomnieć. Do tego stopnia, że mimo upływu wielu lat, dalej determinują życie bohaterów. Czy trauma w dalszym ciągu będzie nadawała kierunek życiu sióstr? A może uda się im ją przezwyciężyć? Tego już Wam nie zdradzę, zachęcam do lektury!

Kiedy czytałam tę książkę, od razu przed oczami stawały mi obrazy jak z filmu. Sally Hepworth napisała „Kochane córeczki” tak, że jest to praktycznie gotowy scenariusz. Miałam rację ze swoimi odczuciami, ponieważ kilka dni temu sprzedano prawa do ekranizacji powieści. Jessica, Norah i Alicia zostają zawiadomione przez policje o tym, że pod domem, w którym niegdyś mieszkały, znaleziono zwłoki. Muszą pojawić się na miejscu. Trzy kobiety, których połączył los, kiedy znalazły się w domu zastępczym prowadzonym przez panią Fairchild. Doznały tam wielu krzywd, ale od tego czasu trzymają się razem, jak trzy najbliższe sobie siostry. Podczas tej podróży wychodzą głęboko skrywane sekrety i traumy. Okazuje się, że nie przepracowały tego, co stało się w dzieciństwie, jak bardzo zostały zranione i poranione. Każda boi się bliskości, odrzucenia, boi się zaufać. A jest to dopiero początek historii, bo nagle pojawia się i ich prześladowczyni. Świetny thriller psychologiczny. Opowieść o tym, jak silne potrafią być kobiety, jak bardzo zdeterminowane i solidarne, szczególnie kiedy ich więzi zostały nawiązane w szczególnych okolicznościach i miejscu. Powieść dotyka też bardzo ważnego tematu, jakim są rodziny zastępcze i zasady, które w nich panują. Okazuje się też, że aparat urzędniczy kierujący dzieci do takich placówek, także zawodzi. Dzieci są trybem w maszynie przemocy, wyzysku, są przedmiotami, które przynoszą dochód. Dacie się zaskoczyć tej historii, bo każda z bohaterek ma tajemnicę, którą skrywa głęboko i nie chce wyjawić, bo się boi odrzucenia. Historia zaskakująca, nieprzewidywalna, pokazująca mechanizmy manipulacji, która wiąże osoby tajemnicami na lata, pełna sekretów mrocznych i ciężkich. Obraz tego, jak bardzo dorośli mogą skrzywdzić dziecko, jak bardzo straumatyzować je na całe życie. Można zadawać sobie pytania, gdzie przebiega granica pomiędzy opieką dorosłych nad dziećmi, a ich kontrolą absolutną. Doskonale zbudowane postaci bohaterek. Żadna nie jest jednowymiarowa. Akcja, która toczy się w jakby w zwolnionym tempie, prowadzona jest dwutorowo: obecnie i przed laty. Obserwujemy życie kobiet z ich perspektywy, także kiedy na jaw zaczynają wychodzić tajemnice. To thriller psychologiczny z elementami dramatu, z nieoczywistym wątkiem kryminalnym, wielowarstwowy, który niepokoi swoją prawdziwością.

Ocena: 5/5 Gatunek: thriller psychologiczny z nutą obyczaju Motywy: życie w domu zastępczym, trzy bohaterki, okrutna matka zastępcza, traumy, kości na terenie posiadłości . Najpierw chciałabym sobie trochę pokrzyczeć z radości, że powieści Sally Hepworth znowu pojawią się w PL: AAAAAAAA!! Koniec segmentu z krzykami. "Kochane córeczki" są dla Ciebie, jeśli: - lubisz thrillery psychologiczne z domieszką obyczaju - przepadasz za sekretami z przeszłości i siostrzanymi dramami - jesteś fanką twistów, które zmieniają WSZYSTKO Jest to historia trzech - totalnie różniących się od siebie - kobiet, które łączy nie krew, a trauma. Jako dziewczynki mieszkały w Wild Meadows, domu opieki zarządzanym przez panią Fairchild, która nie powinna mieć pod opieką nawet paprotki, a co tu dopiero mówić o dzieciach. Ponieważ pod ich dawnym "domem" zostają znalezione szczątki, dziewczyny są zmuszone ponownie zmierzyć się z traumami z przeszłości. W "Kochanych córeczkach" mamy do czynienia z przeskokami w czasie,  historią opowiadaną z różnych punktów widzenia, elementami śledztwa, a także tajemniczymi sesjami terapeutycznymi z... no właśnie, z kim? Sekrety się mnożą, kłamstwa piętrzą, pytań jest więcej niż odpowiedzi. Jeśli wydaje Ci się, że prawdę masz przed oczami, nie przyzwyczajaj się za bardzo do tego stanu, bo na sam koniec Sally spuszcza bombę (albo kilka). Przeczytałam dwa razy. Kocham, uwielbiam, polecam tę powieść!