Kochankowie Burzy Tom 4 Martwa cisza

„Martwa cisza” to już czwarty tom z serii Kochankowie Burzy. Tym razem klimat powieści pełen jest nerwowego wyczekiwania na coś co nie będzie wcale dobre… Jednak czy to tylko wyobrażenia Niny, czy faktycznie jest coś na rzeczy i intuicja nie zawodzi kobiety? Pomimo dość niepokojącej i nerwowej atmosfery autorce udało się po raz kolejny udowodnić, że wydarzenia i obyczaje panujące w XIX wieku nie są jej obce. Czytając o nastrojach ludzi w czasie poprzedzającym wybuch powstania styczniowego, czy o pięknych dworach dosłownie można było przenieść się w czasie. Pomieszanie obrazów walki z balami to połączenie idealne, które zostało subtelnie wywarzone. W powieści tej nie brakuje emocji od troski, po irytację oraz radość włącznie. Wraz z Niną przeżywamy chwilę troski o męża i czekamy na pojawienie się potomka. W wielu momentach chciałam ją przytulic i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze chociaż wcale nie możemy być tego pewni. W życiu kobiety i jej męża dzieje się naprawdę dużo i moment, w którym urywa się historia spowodował u mnie ogromny niedosyt. Z jednej strony chciałabym już wiedzieć co się wydarzy, ale z drugiej czuję pewien niepokój, bo wiem, że wydarzyć może się wszystko… „Martwa cisza” to pozycja idealna dla osób, które uwielbiają książki z akcją osadzoną w czasach wojny. Plątanina wydarzeń rzeczywistych z fikcją i świetnie skonstruowanymi bohaterami, a do tego lekkim stylem autorki sprawiają, że przed książkę dosłownie się płynie. Zdecydowanie polecam!

„Martwa cisza” to już czwarta część wspaniałej sagi pani W tym tomie moja ulubiona bohaterka, w końcu jest szczęśliwa. Wychodzi za mąż za Aleksa. Pomimo, że jej marzenia w końcu się spełniły i wróciła do Makowa, nie pozbyła się pewnej subtelnej zadziorności. Jej charakterek i temperament nie raz rozbawiły mnie tutaj. Ta część to nie tylko opis małżeńskiego życia nadal młodziutkiej Niny, ale również opis zbliżającego się wybuchu Powstania Styczniowego. W poprzednich częściach nie czułam napięcia związanego z możliwością wybuchu powstania. Cały czas o nim mówiono, ale jedni go chcieli, a inni uważali, że niczego konflikt zbrojny nie zmieni. W tej części napięcie jakie towarzyszyło bohaterom książki udzieliło się także mnie. Jest już bowiem wiadomo, że mężczyźni staną do walki. W tym Aleksjej, który jako oficer, ma silne poczucie walki o swój kraj. Nina wie, że nie przekona go, by nie brał udziału w powstaniu. Pomimo, że okazuje się, że jest w ciąży, Klonowiecki opuszcza ją i jedzie walczyć za ojczyznę. Jak dalej potoczą się losy bohaterów? Przekonajcie się sami. Autorka po raz już czwarty zachwyca znajomością wydarzeń i obyczajów panujących w drugiej połowie XIX wieku. Wspaniale oddała nastrój panujący wśród ludzi przed wybuchem powstania styczniowego, jak również wystrój ówczesnych dworów i strojów. Uwielbiam tego typu historie, gdzie nie tylko opisane są bitwy, ale również bale, suknie i zwyczaje jakie panowały w zupełnie innym świcie niż teraz mamy. Wszystko to jest przekazane czytelnikowi w subtelny i delikatny sposób. Bez pośpiechu i uczuciem, że za dużo jest czegoś. Wręcz przeciwnie. W tej części zarówno główna bohaterka jak i nasz naród idzie do przodu. Książka dostarcza wielu emocji. Czasami będzie to irytacja, a czasami uśmiech na twarzy. Autorka posiada niezwykle lekki styl pisania, przez co przez powieść płynie się i właściwie nie wiadomo kiedy znajdujemy się na ostatniej stronie. Jeśli jeszcze nie czytaliście poprzednich części to bardzo polecam nadrobić je. Myślę, że każdy kto lubi książki, w których akcja osadzona jest w czasach ważnych dla naszego kraju, powinien być usatysfakcjonowany tą serią, która liczy sobie aż 11 tomów. Do końca jeszcze trochę więc brakuje, a ja już nie mogę doczekać tego co będzie się działo w kolejnej części. A zapowiada się, że będzie działo się wiele. [współpraca reklamowa] Wydawnictwo Videograf

Już dziś czwarty tom klimatycznej sagi historycznej Elżbiety Gizeli Erban „Kochankowie burzy” trafia w nasze ręce. Jej wydanie raduje oczy, ale nie mogę doczekać się efektu, gdy wszystkie jedenaście tomów stanie obok siebie. To będzie pełen zachwyt! Nad Makowem wiszą czarne chmury nie tylko wynikające z różnic, ale i podobieństw charakterów Niny i Aleksa zakłócających spokojną i zgodną egzystencję. Ich miłość bywa równie namiętna, jak upór zacięty, a pamiętliwość Aleksa nie ustępuje grymaśnej naturze Niny. Prawdziwa sinusoida emocji. Jednak to przede wszystkim sytuacja, w której znalazła się Polska i związane z nią ryzyko powstania, wydającego się z góry skazanego na porażkę przesłaniają sielankę młodego małżeństwa i to na jego tle najczęściej dochodzi do wybuchów. Czy można się jednak dziwić, że młoda mężatka drży i buntuje się przeciwko zaangażowaniu męża w tę powstańczą farsę cechującą się nieporadną organizacją, sprzecznymi rozkazami i ogólnym chaosem? A z drugiej strony, choć Aleks szaleje z niepokoju o zdrowie ciężarnej żony czy honor pozwoliłby mu postąpić inaczej? Klimat tej części przepełniony jest nerwowym wyczekiwaniem, a to, co ma nadejść nie zwiastuje niczego dobrego. Czy Nina bez powodu przypisuje znaczenie niepokojącym zdarzeniom? Czy jej złe przeczucia wynikają jedynie z obaw o życie ukochanego? A może to Paula mści się zza grobu? To prawdziwa cisza przed burzą, „Martwa cisza”. Mimo niepokojącej atmosfery cudownie było znaleźć się ponownie w świecie tak obrazowo malowanych przez autorkę bali, polowań i salonowych intryg. Och jak chętnie zasiadłabym wraz z Klonowieckimi do suto zastawionego stołu, by raczyć się pieczonym indykiem z nadzieniem z kasztanów, a na deser skosztować smażonych fiołków czy jabłuszek krymskich w syropie. A już to jak autorka wplata prawdziwe wydarzenia i postaci w fabułę, jak wiernie oddaje klimat drugiej połowy XIX wieku i zachodzące wówczas zmiany niezmiennie mnie zachwyca. Obawiam się, co przyniesie kolejny tom jednocześnie nie mogąc się doczekać aż trafi w moje ręce!