Kociaki łobuziaki i rwetes ze swetrem

Czy pamiętasz moment, w którym bardzo chciałeś(aś) być już dorosły(a)? Bo dorośli mogą wszystko, prawda? Tę właśnie dziecięcą tęsknotę za dorosłością w najzabawniejszy możliwy sposób pokazuje Maciej Szymanowicz w książce „Kociaki łobuziaki i rwetes ze swetrem”. I robi to tak, że trudno się nie uśmiechać od pierwszej do ostatniej strony. Tym razem Bazyl - kotek z głową pełną pomysłów i łapkami, które aż się proszą o psoty - dostaje tajemniczą paczkę. W środku… mięciutki, cudownie kolorowy, absolutnie fantastyczny sweter! Problem w tym, że jest ogromny. Ale przecież to żaden kłopot! Bazyl ma plan: wystarczy, że stanie się dorosły. A dorosłość, jak wiadomo, polega na tym, żeby być bardzo zajętym, trochę zmęczonym i mieć poważną fryzurę. Może jeszcze zjeść parę książek, żeby nabrać mądrości? Albo się podlewać jak roślinka, żeby szybciej urosnąć? I właśnie z tych prób „dorastania na skróty” rodzi się przezabawny rwetes, który wciąga czytelnika w sam środek kociego zamieszania. Maciej Szymanowicz bawi się dziecięcą wyobraźnią i pokazuje świat tak, jak widzą go najmłodsi - pełen absurdów, sprzeczności i fantazji, w której wszystko jest możliwe. Dorosłość wydaje się tu trochę śmieszna, trochę tajemnicza, a trochę… przereklamowana. I właśnie to jest najpiękniejsze - ta lekkość, z jaką autor opowiada o dziecięcych marzeniach i rozczarowaniach. Uwielbiam to, jak książka łączy humor z mądrym przesłaniem. Bo choć „Kociaki łobuziaki i rwetes ze swetrem” to przede wszystkim świetna zabawa, między wierszami przemyca bardzo ciepłą myśl - że nie warto się spieszyć z dorastaniem. Że bycie małym ma swój urok, a świat jest o wiele ciekawszy, gdy można się nim po prostu cieszyć. Ogromnym atutem są ilustracje. Każda strona tętni kolorami, ruchem i humorem. Kociaki są ekspresyjne, ich miny bezbłędne, a detale - jak zawsze u Szymanowicza - dopracowane z ogromnym wyczuciem. To nie tylko książka do czytania, ale też do oglądania, komentowania i śmiania się razem. Zresztą trudno ją czytać w ciszy - to jedna z tych historii, które po prostu domagają się wspólnego czytania na głos i chichotu po każdym zdaniu. Książka jest interaktywna - autor co chwilę zachęca, by coś poprawić, powąchać, zachichotać. Dzięki temu dziecko staje się uczestnikiem, a nie tylko słuchaczem. To genialny sposób na budowanie więzi i radości z czytania. Ja tę książkę chłonęłam z uśmiechem od ucha do ucha. Jest lekka, pełna wdzięku i ciepła. Idealna na wspólne wieczory z dziećmi, ale też taka, którą dorośli przeczytają z przyjemnością - bo każdy z nas czasem chciałby znów być kocim łobuziakiem z głową pełną pomysłów i sercem gotowym na przygodę. Ocena: 10/10 - bo „Kociaki łobuziaki i rwetes ze swetrem” to książka, która bawi, wzrusza i uczy, że dorosłość może poczekać. Bo najpiękniejsze jest to, że możemy być sobą - nawet jeśli nasz sweter jest trochę za duży.