Kolekcjoner motyli

Czy piękno może stać się obsesją tak silną, że człowiek przestaje widzieć granicę między miłością a okrucieństwem? Są książki, które przerażają tym, co się w nich dzieje. Są też takie, które przerażają jeszcze bardziej, bo pokazują, jak łatwo człowiek potrafi usprawiedliwić własne zło. „Kolekcjoner motyli” Dot Hutchison zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Już sam opis tej historii wywołał u mnie niepokój. Ogród pełen pięknych kwiatów, młode kobiety nazywane Motylami i człowiek, który wierzy, że robi coś wyjątkowego. Brzmi jak mroczna baśń? Niestety, to opowieść o przemocy, obsesji i całkowitym wypaczeniu pojęcia piękna. Historia poznawana jest głównie z perspektywy Mayi – jednej z ocalałych dziewczyn. To właśnie ona podczas przesłuchania FBI opowiada o miejscu, które dla Ogrodnika było rajem, a dla uwięzionych kobiet stało się piekłem. Z każdym kolejnym fragmentem jej relacji odkrywałam coraz bardziej przerażający obraz człowieka, który nie uważał się za potwora ( i chyba właśnie to było dla mnie najbardziej niepokojące). Ogrodnik nie widział siebie jako oprawcy. W jego chorym umyśle był kimś, kto chroni, podziwia i zachowuje piękno na zawsze. Traktował dziewczyny jak swoje eksponaty, jak coś, co można posiadać i zatrzymać. Autorka bardzo dobrze pokazała mechanizm działania osoby zaburzonej, która potrafi stworzyć własną rzeczywistość, w której przemoc staje się „troską”, a zniewolenie „opieką”. Najmocniejszą stroną tej książki jest zdecydowanie jej klimat. Od początku czułam ciężar historii. Wiedziałam, że za pozornym spokojem kryje się coś strasznego. Ogród, który z zewnątrz mógłby wyglądać jak miejsce pełne piękna, tutaj staje się symbolem uwięzienia, strachu i odebranej wolności. Nie była to jednak dla mnie łatwa lektura. Tematyka jest bardzo trudna – porwania, przemoc fizyczna i psychiczna, trauma oraz konsekwencje, jakie takie doświadczenia zostawiają w człowieku. To książka, która momentami naprawdę przytłacza i wymaga od czytelnika dużej odporności emocjonalnej. Muszę jednak przyznać, że nie jest to historia pozbawiona wad. Największym problemem była dla mnie forma narracji. Całość opiera się w dużej mierze na przesłuchaniu Mayi i jej opowieści. Pomysł sam w sobie jest ciekawy, ale momentami miałam wrażenie, że historia przez to traci dynamikę. Zamiast napięcia, które powinno prowadzić mnie przez kolejne strony, pojawiały się fragmenty, które zwyczajnie mnie spowalniały. Miałam również poczucie, że potencjał tej historii był ogromny, ale nie wszystkie elementy zostały wykorzystane w taki sposób, jakbym tego oczekiwała. Sam pomysł na Ogrodnika, jego obsesję i cały „ogród” jest niezwykle mocny, jednak chwilami zabrakło mi większego napięcia i bardziej zdecydowanego tempa. No i pozostaje pytanie czy tyle kobiet naprawdę nie mogło wcześniej się uwolnić od oprawcy? Jednak mimo tych minusów nie mogę odmówić tej książce tego, że zostawiła po sobie ślad. To jedna z tych historii, które nie kończą się wraz z zamknięciem okładki. Zmusza do myślenia o tym, jak bardzo można skrzywdzić drugiego człowieka i jak niebezpieczne mogą być osoby, które za wszelką cenę próbują udowodnić, że ich działania są właściwe. „Kolekcjoner motyli” to mocny, mroczny thriller psychologiczny dla osób, które nie boją się trudnych tematów i ciężkich historii. Nie jest to książka idealna. Momentami była dla mnie zbyt powolna, a forma narracji odbierała część napięcia. Jednak sama historia i postać Ogrodnika sprawiły, że nie mogłam o niej szybko zapomnieć. Jeśli szukasz thrillera pełnego zwrotów akcji i szybkiego tempa – możesz się rozczarować. Jeśli jednak interesują Cię historie o ludzkiej psychice, obsesjach i najmroczniejszych zakamarkach człowieka – ta książka może Cię zainteresować. Ocena: 6/10