Kolekcjonerka sierot

Czy strata po śmierci ukochanego dziecka może w jakikolwiek sposób tłumaczyć krzywdę wyrządzaną innym? Według mnie w żadnym wypadku NIE! Jednak innego zdania jest jedna z bohaterek powieści autorstwa Ellen Marie Wiseman „Kolekcjonerka sierot”. . Zdarzenia rozgrywają się w Filadelfii, u schyłku pierwszej wojny światowej, kiedy to grypa zwana hiszpanką zbiera obfite żniwo. Wtedy to nastoletnia Pia Lange zostaje mocno doświadczona przez los. Pod nieobecność ojca, który wyruszył na front, umiera jej matka. Dziewczynka zostaje sama, mając pod opieką kilkumiesięcznych braci bliźniaków. Gdy pewnego dnia zostawia malców samych w mieszkaniu i wyrusza w poszukiwaniu czegokolwiek do jedzenia, sama trafia do szpitala. Podczas jej nieobecności, trwającej dłuższy czas ze względu na dochodzenie do siebie po grypie, jej bracia zostają zabrani przez sąsiadkę z naprzeciwka - Bernice Groves, zrozpaczoną po śmierci własnego synka. To pierwsze uprowadzenie maluchów staje się dla niej zalążkiem późniejszej działalności - „pomagania” dzieciom niegodnych imigrantów w staniu się prawowitymi Amerykanami - dzięki umieszczaniu ich właśnie w takich rodzinach… . Przyznam szczerze, że nie spodziewałam się, iż „Kolekcjonerka sierot” okaże się tak interesująca lekturą! Ciekawe tło historyczne - tutaj epidemia hiszpanki u schyłku pierwszej wojny światowej, obraz życia imigrantów w Stanach Zjednoczonych, nędzy i ubóstwa, ale także i uprzedzeń, oraz winy za rozpętanie wojny - skierowanej głównie do tych pochodzących z Niemiec. Wartka akcja, nietuzinkowe postaci, i przede wszystkim historia ściskająca za serce - straty najbliższych przez główną bohaterkę i jej upór i wieloletnie poszukiwania braci. Mimo dosyć sporych gabarytów - około 500 stron, książkę czytało mi się bardzo dobrze! Nie miałam ochoty odkładać jej na później, gdyż od razu chciałam poznać zakończenie.

„Poprzez zmagania i ból odkrywamy naszą wewnętrzną siłę.” „Rodzina nie jest definiowana przez krew, lecz przez miłość i wsparcie, które sobie nawzajem dajemy.” „Czasami najtrudniejszą lekcją w życiu jest nauczyć się odpuszczać rzeczy, których nie możemy kontrolować.” Rok 1918 Filadelfia , Stany Zjednoczone. Na całym świecie szaleje epidemia hiszpańskiej grypy , zabierając miliony ludzkich istnień. W tym okrutnym czasie nikomu nie jest łatwo. Cierpią i umierają całe rodziny i nikt nie potrafi udzielić im pomocy. W najtrudniejszej sytuacji są imigranci, pozbawieni środków do życia i pozostawieni sami sobie. W tak niewygodnym położeniu znalazła się trzynastoletnia Pia Lange , córka niemieckiego małżeństwa. Po śmierci mamy dziewczynka musiała bardzo szybko dorosnąć i poszukać jedzenia oraz osób skłonnych udzielić pomocy jej oraz jej młodszym braciom. Niestety po jej powrocie okazuje się, że chłopcy zniknęli. Kto i dlaczego ich zabrał? Czy przeżyta trauma może okazać się katalizatorem prowadzącym do fanatyzmu i nienawiści? Jednocześnie poznajemy historię kobiety pogrążonej w żałobie po tym jak straciła ukochane dziecko. Co zrobi Bernice Groves i czy uda jej się wrócić do życia? Muszę przyznać, że książka bardzo mną wstrząsnęła. Autorka wiernie odtworzyła realia pandemii grypy hiszpanki w USA: Przepełnione szpitale. Brak miejsc na cmentarzach. Panika i chaos wśród mieszkańców. Uprzedzenia wobec imigrantów (zwłaszcza Niemców, po I wojnie światowej). Rola Kościoła, zakonnic i sierocińców. To tło historyczne nie jest jedynie dekoracją – stanowi istotny kontekst społeczny i moralny dla działań bohaterów. A warstwa psychologiczna i uczucia postaci są przepięknie rozbudowane , nacechowane dużym wyczuciem. Dla mnie powieść Ellen Marie Wiesman jest perełką, która na zawsze zapisze się w moim sercu. to wzruszająca powieść o walce dziecka z systemem, o krzywdzie wyrządzanej w imię dobra i o sile przetrwania. Piękna , choć brutalna. Niesamowita.