Kolor zemsty

Książka "Kolor zemsty" Joanny Jax to emocjonująca powieść obyczajowa z nutą sensacji, która wciągnęła mnie od pierwszej strony i skłoniła do głębokich refleksji 🤔 Autorka przenosiosła mnie w świat rodzinnych tajemnic, z którymi musieli zmierzyć się bohaterowie. To poruszająca opowieść, w której przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Autorka po raz kolejny udowadnia, że mistrzowsko potrafi budować napięcie i kreować skomplikowane, ale i bardzo ludzkie charaktery. To historia, która bada, jak daleko może posunąć się człowiek w imię miłości i zemsty, oraz pyta, czy prawda nawet ta najboleśniejsza zawsze jest lepsza od kłamstwa. Akcja powieści prowadzona jest dwutorowo, co stanowi jeden z jej największych atutów. Współczesność (1965 r.). Julita Stawiszyńska, pisząc pracę magisterską o zaginionych dziełach sztuki, przypadkowo trafia na fotografię, która rozpoczyna jej prywatne śledztwo. Zdjęcie przedstawia niemieckiego oficera SS w jej przedwojennym rodzinnym domu, na tle obrazu "Burza", który należał do jej rodziców i zaginął podczas wojny . Wymijające reakcje jej ojca, Kajetana, tylko podsycają ciekawość Julity i determinację, by odkryć prawdę o swoim pochodzeniu i zaginionej matce. Przeszłość (lata 30. i 40. XX wieku). Poznajemy historię Weroniki Lazurek, która dla uwolnienia się spod kurateli apodyktycznej ciotki, wychodzi za mąż za zakochanego w niej Kajetana, nie odwzajemniając jego uczucia. To małżeństwo z rozsądku, pełne obsesyjnej zazdrości i toksycznej miłości, zaważy na losach wielu osób i doprowadzi do tragedii. Autorka sprawnie splata te dwie linie narracyjne, stopniowo odsłaniając tajemnice, co trzyma w napięciu aż do ostatniej strony. Bohaterowie "Koloru zemsty" nie są idealni, a przez to są autentyczni i bliscy czytelnikowi. Julita to symbol dociekliwej kobiety, która chce poznać prawdę o swojej rodzinie, bez względu na to, jak bolesna by ona była. Weronika to postać budząca mieszane uczucia z jednej strony chce niezależności i realizacji marzeń, z drugiej jej wybory życiowe bywają trudne do zaakceptowania i niosą ze sobą poważne konsekwencje. Kajetan to przykład człowieka, którego szaleńcza, obsesyjna miłość przeradza się w toksyczną zazdrość, co w efekcie doprowadza do nieszczęścia wielu osób. Autorka porusza wiele uniwersalnych i głębokich tematów. Zemsta i jej konsekwencje. Autorka pokazuje, jak niszcząca i zaślepiająca może być chęć odwetu. Zemsta, która początkowo ma przynieść ulgę, często rani zarówno ofiarę, jak i kata. Toksyczna miłość. Jednym z centralnych motywów jest obsesyjna, chora miłość, która nie cofa się przed niczym, by zniszczyć życie drugiej osoby. Rodzinne tajemnice. Powieść udowadnia, że przeszłość nigdy nie odchodzi w zapomnienie, a skrywane sekrety prędzej czy później wychodzą na jaw, wywracając życie do góry nogami. Wybór między prawdą a kłamstwem. Lektura skłania do refleksji, czy zawsze warto dążyć do poznania całej prawdy, nawet jeśli może ona przynieść cierpienie. "Kolor zemsty" to dojrzała i przemyślana powieść, która dostarcza nie tylko doskonałej rozrywki, ale też skłania do zastanowienia się nad naturą ludzkich uczuć i wyborów. To opowieść, która zapada w serce i pamięć na długo ❤️ Jeśli lubicie historie pełne tajemnic, skomplikowanych relacji i z genialnie wplecionym wątkiem historycznym, sięgnijcie po tę książkę. Z pewnością nie będziecie zawiedzeni! Moja ocena: 10/10🌟 Gorąco polecam 😊 BRUNETTE BOOKS

Przyznaję, że to chyba druga książka autorki jaką miałam okazję przeczytać. Pierwsze na co zwróciłam uwagę to bardzo wciągająca treść. Skaczemy między dwoma czasami, a gdzie kiedy kończy się jeden z nich, to pozostawieni zostajemy w takiej niewiadomej. Chcielibyśmy dostać odpowiedzi na tą sytuację, ale musimy czekać dalej aby powrócić do 1965 roku, gdzie moim zdaniem było najwięcej niewiadomych. Pomimo tego, że to czas dawniejszy, to jednak jest odrobinę zbliżony do naszego obecnego. Główną postacią jest tu Julia Stawiszyńska, która to ma bardzo dobre oko do szczegółów. Pisze ona pracę magisterską o zaginionych obrazach. Wszystkiemu w archiwum bardzo dokładnie się przygląda, zwłaszcza pewnemu zdjęciu, gdzie wydaje jej się, że jest na nim obraz, który należał do jej rodziców. Bardzo jej zależy na tym aby dowiedzieć się jak najwięcej na ten temat, choć ukrywa swoje prawdziwe zamiary. Nie chce być zaszufladkowana do pewnej kategorii, lecz jest gotowa na wszystko, by odkryć prawdę o obrazie ze zdjęcia. Tak naprawdę myśli też o tym, że być może jest to jakiś dowód w sprawie zaginięcia jej matki. Nikt nie wie co się z nią stało, dlatego myśli podpowiadają jej, że być może ma odkryć tą tajemnicę. Czyżby ktoś sprawił, że to zdjęcie miało trafić akurat do jej rąk? W tym momencie rozdział się kończy i przechodzimy do czasu trzydziestu lat wcześniej, żeby wpierw zobaczyć co się na świecie działo. Jak bardzo bieda piszczała wokoło i ilu ludzi było potrzebujących. To obraz nędzy, bez żadnych optymistycznych akcentów. Opisany na zasadzie suchych informacji, choć mocno trafiających do naszej wyobraźni. To tutaj widzimy ludzi wziętych do niewoli, którzy z chwili na chwilę zostali zabrani ze swoich domów pozostawiając żony i dzieci samym sobie. To opowieść o człowieku, który poniekąd pomagał innym, bo taki był. Najdłużej myślami pozostaniemy w tym czasie, bo to tu miłość miesza się z rozłąką i niesprawiedliwością. Będą takie chwile, kiedy bardzo się wzruszymy i takimi chłodniejszymi momentami będą opisy wojsk i tego do czego byli zdolni. Władza, pieniądze i pomiatanie innymi. Jeśli znacie pióro autorki, to możecie być pewni, że tutaj sekretów jest bardzo dużo. Kiedyś tajemnice rodzinne potrafiły utrzymywać innych przy życiu, choć bywało też odwrotnie. Pomimo tego, że to opowieść typowo historyczna, to jednak wiele wskazuje na kryminał pomieszany z literaturą psychologiczną. Bardzo mi się podobała:-)