Kolory tęsknoty

Czy można naprawdę zapomnieć o miłości, która raz na zawsze zmieniła nasze życie? Sięgając po „Kolory tęsknoty” autorstwa Natali Thiel miałam poczucie powrotu do świata, który już wcześniej zdążył mnie emocjonalnie pochłonąć. Po „Odcieniach samotności” miałam poczucie niedosytu, bo historia rodzin Korbielewiczów i Mielewskich nie jest tylko opowieścią o miłości. To historia o wyborach, które czasami podejmujemy wbrew sobie… i o konsekwencjach, które potrafią ciągnąć się przez całe życie. Tym razem wracamy do bohaterów w momencie, gdy wszystko już się wydarzyło. Śmierć Amelii odcisnęła piętno na obu rodzinach, a to, co kiedyś było przyjaźnią między Wiktorią i Luizą, zamieniło się w napięcie, milczenie i wymuszoną uprzejmość. I muszę przyznać, że to właśnie ta przemiana relacji była dla mnie jednym z najmocniejszych elementów tej książki. Bo jak poradzić sobie z faktem, że osoba, która była Ci najbliższa, nagle staje się kimś obcym? Wiktoria i Luiza kochają tego samego mężczyznę - Franciszka. A on sam staje przed wyborem, który nigdy nie jest prosty: posłuchać serca czy poczucia obowiązku. W świecie XIX-wiecznych konwenansów decyzje rzadko należą wyłącznie do zakochanych. W grę wchodzą majątki, oczekiwania rodzin, reputacja i to, co „wypada”. Autorka bardzo wyraźnie pokazuje, jak brutalnie rzeczywistość potrafi zweryfikować dziewczęce marzenia. Wiktoria i Luiza wchodzą w dorosłe życie jako mężatki, ale to życie nie przypomina romantycznych wyobrażeń o miłości. Zamiast szczęścia pojawiają się rozczarowanie, samotność i sekrety, które trzeba dźwigać w milczeniu. I właśnie to milczenie jest w tej powieści niezwykle wymowne. Czytając „Kolory tęsknoty” miałam momentami wrażenie, że emocje bohaterów są ukryte między wersami - w niedopowiedzeniach, w spojrzeniach, w słowach, których nie wolno wypowiedzieć na głos. W świecie, w którym kobieta powinna być „dostojna” i „opanowana”, cierpienie często trzeba przeżywać w samotności. Bardzo podobało mi się też to, jak autorka oddaje klimat epoki. Dwory szlacheckie, konwenanse, zależności rodzinne i społeczne - wszystko to tworzy tło dla historii, która w gruncie rzeczy jest bardzo uniwersalna. Bo choć akcja rozgrywa się w XIX wieku, emocje bohaterów są zaskakująco współczesne. Bo to opowieść o tęsknocie za miłością, za zrozumieniem, za życiem, które mogło potoczyć się zupełnie inaczej. Podczas lektury kilka razy miałam ochotę zatrzymać się i po prostu pomyśleć o decyzjach bohaterów. O tym, czy ja na ich miejscu zrobiłabym coś inaczej. I właśnie takie książki lubię najbardziej - takie, które nie kończą się wraz z ostatnią stroną, tylko zostają z czytelnikiem jeszcze na długo. Ocena 8/10 - bo jeśli lubisz powieści pełne emocji, rodzinnych sekretów i trudnych wyborów, „Kolory tęsknoty” zdecydowanie mogą Cię poruszyć. To historia, która pokazuje, że czasem największym ciężarem w życiu nie jest to, co się wydarzyło… ale to, co mogło się wydarzyć.