Inspektor Barbarotti. Tom 10. Sieć o drobnych oczkach

Lubię powieści, w których niewyjaśnione sprawy sprzed lat wypływają na powierzchnię, by zburzyć spokój tych, którzy zdążyli już poczuć się bezkarnie. A jeszcze bardziej cenię te, w których śledztwa prowadzą emerytowani policjanci czy agenci wywiadu (jak choćby w cyklu „Czwartkowy Klub Zbrodni” Richarda Osmana czy „Klub Martini” Tess Gerritsen). „Sieć o drobnych oczkach” Håkana Nessera wpisuje się w te założenia idealnie, to kryminał, w którym akcja toczy się spokojnie niczym życie na emeryturze - oczywiście do czasu… W ostatnim tomie serii z komisarzami Gunnarem Barbarottim i Evą Backman wracamy właśnie do takiej pogrzebanej przed niemal trzydziestu laty sprawy, która wciąż uwiera ich byłego szefa, emerytowanego komendanta pionu kryminalnego. Przebywający w domu spokojnej starości Asunander, niczym Sherlock Holmes, ma swoją Panią Watson. To ona pomaga mu spisywać zawiłą historię sprzed lat, a ich wypełnione błyskotliwymi spostrzeżeniami dialogi są równie zajmujące, co u duetu słynnych detektywów. Również Gunnar i Eva, rozpoczynający emeryturę w wymarzonym domu na Gotlandii, dają się wciągnąć w to śledztwo. Nie da się ukryć, że Asunander potrafi wzbudzić ciekawość i zbudować napięcie, a nasi bohaterowie chyba nie są jeszcze do końca gotowi na całkowity stan spoczynku. Zmieniające się perspektywy i linie czasowe, sięgające lat dziewięćdziesiątych ubiegłego i dwudziestych obecnego wieku, początkowo wprowadzają do tej historii elementy intrygujące, a nawet szalenie dziwne. Z czasem jednak, gdy z chaosu zaczyna wyłaniać się prawda, robi się coraz bardziej niebezpiecznie. Komu zależy, by niektóre tajemnice pozostały nieodkryte? I dlaczego? Szkoda rozstawać się z tak świetnie wykreowanymi bohaterami jak Eva i Gunnar, partnerami w pracy i w życiu, ale kiedyś i im należy się zasłużony odpoczynek. Autor zdecydował, że ta część będzie, jak sam pisze, „zapewne ostatnia”. Czy tym samym zostawia sobie mimo wszystko uchyloną furtkę? Przyznaję, że przyjęłabym taką wieść z zachwytem, bo polubiłam tę parę i łączącą ich relację, w której nie brak wzajemnego szacunku i humoru. Miałam wrażenie, że w tej części mniej było mroku, a więcej światła wynikającego z ciepła relacji i niepozbawionych humorystycznej ironii rozważań o przemijaniu. I to też uczyniło z tego tomu dość sentymentalne, ale i bardzo satysfakcjonujące pożegnanie. Jeśli nie zaczęliście jeszcze przygody z tym cyklem, to mam dla Was dwie znakomite wiadomości: po pierwsze jest on już dostępny w komplecie, więc unikacie wyczekiwania na kolejne części, a po drugie każdy tom możecie czytać niezależnie, bo dotyczy odrębnej sprawy kryminalnej. Zachęcam jednak do lektury od samego początku, by przyjrzeć się pięknie ewoluującej relacji bohaterów, która daje tyle samo frajdy, co same śledztwa.