Korniszonek

Książki dla dzieci często pokazują świat z perspektywy najmłodszych, pełen pytań, zabawnych obserwacji i czasem drobnych kłopotów, które dla dziecka urastają do rangi wielkich problemów. „Korniszonek” Grażyny Bąkiewicz doskonale wpisuje się w ten nurt. To ciepła i pełna humoru opowieść o chłopcu, który uczy się radzić sobie z codziennością, szkolnymi wyzwaniami, niezrozumiałymi dorosłymi i własnymi emocjami. 💥 Tytułowy Korniszonek to Jacek Ogórski, siedmiolatek, który właśnie zaczyna naukę w pierwszej klasie. Szkoła to dla niego coś zgoła dziwnego i nie bardzo rozumie, po co są lekcje, oceny, obowiązki. Zdecydowanie bardziej woli przerwy, zabawę z kolegami i kopanie piłki niż siedzenie nad literkami. Pewnego dnia Korniszonek wpada na pomysł, który wydaje mu się genialny. Sprowadza czarodzieja Mietka do swojego pokoju, z nadzieją, że ten pomoże mu „umieć bez nauki”. Czarodziej jednak jest postacią, która podobnie jak Korniszonek ma skłonność do lenistwa. Przełom następuje, gdy Korniszonek i Mietek znajdują księgę zaklęć. Okazuje się, że pomysłów na to, by uniknąć nauki, jest całe mnóstwo! Co z tego wyniknie? Koniecznie sięgnijcie do książki. 💥 Grażyna Bąkiewicz stworzyła książkę, która z jednej strony jest lekka, pełna humoru i dziecięcej logiki, bawi zarówno dzieci, jak i dorosłych. Z drugiej zaś przemyca ważne refleksje o nauce, obowiązkach i dorastaniu. Postać Korniszonka pokazuje, że pierwsze szkolne doświadczenia bywają trudne, pełne niepewności i małych buntów, ale też uczą odpowiedzialności i współpracy. Ciekawe jest także wprowadzenie elementu fantastycznego, czarodzieja Mietka i księgi zaklęć. Dzięki temu historia staje się atrakcyjniejsza, a jednocześnie podkreśla, że żadne „drogie na skróty” nie zastąpią wysiłku i systematyczności. Mocną stroną książki jest prosty i zabawny język, bardzo bliski dziecięcemu sposobowi myślenia. Autorka potrafi oddać dziecięce poczucie sprawiedliwości, pytania o świat i kreatywne wymówki, jakie pojawiają się u małych uczniów. 💥 "Korniszonek" to lekka i pełna humoru opowieść, która pokazuje szkolną rzeczywistość oczami dziecka. Daje również okazję do rozmowy o emocjach i szkolnych doświadczeniach. Zdecydowanie polecamy

Jest to wznowienie tej bajeczki, a przed oczami miałam cztery inne jej wydania. Nie bez powodu wychodzą jej nowe ujęcia, ale przeczytacie o tym poniżej:-) Przed wami bardzo zabawna bajka o Jacusiu Ogórskim. Jest to mały chłopiec, który nie bardzo szykował się na pójście do szkoły. Był nawet przekonany, że jeśli będzie dostatecznie zajęty, to rodzice go tam nie poślą. Nie jest zbyt spostrzegawczy ani inteligentny, dlatego nawet nie reaguje na swoje nazwisko. W końcu mamcia zwraca się do niego Niunia, więc skąd ten Ogórski? Z braku wyjścia i niechęci do ingerencji do tego jak na niego mówią, dostał ksywkę Korniszonek. Coraz bardziej wpada w złości, kiedy okazuje się, że czytanie i pisanie to także przydział dla niego. Wcześniej skupiał się na listach, które pani nauczycielka wypisywał do jego rodziców. Był niezwykle dumny, że wciąż czymś nowym mógł się pochwalić. Nie rozumiał, że to nie były listy pochwalne. W końcu w przypływie wielu zabawnych sytuacji, które brał zbyt dosłownie, wymyślił, że najlepiej by zrobił, gdyby znalazł czarodzieja, który zwyczajnie wszelką niezbędną w szkole wiedzę zwyczajnie włoży mu do głowy. Natrudził się przy tym, lecz efekt był niesamowity. Nie spodziewał się tylko, że ów czarodziej będzie miał podobną inteligencję do niego... Oj przy tej książeczce nie można się nudzić. Niby napisana jest w żartobliwy sposób, ale mały czytelnik w pewnym momencie nie chce być taki jak Korniszonek, który niczego nie potrafi. Nawet mi dała do myślenia, że co mam odłożone na wczoraj, to równie dobrze mogę to zrobić dzisiaj. Nie da się niczego przeskoczyć, a to do czego dojdziemy jest brane tylko z tego jak bardzo będziemy chcieli do tego dojść i jaką pracę wykonamy w tym kierunku. Bo Jacuś nie jest postacią, którą trzeba kochać. W pierwszej chwili owszem, budzi nasze rozczulenie, bo wydaje się być głupiutki. Później zauważamy, że niewiedza jego bierze się z lenistwa, nie tylko młodego wieku. W następstwie mamy postanowienie, że nie chcemy być jak on. Chcemy być lepsi, mądrzejsi, a to wymaga pracy. Daje to motywację do tego, by działać w kierunku naszych marzeń i pragnień, a nie zauważać karcące spojrzenia ludzi. Moja sześcioletnia córka doszła do podobnych wniosków, więc uważam, że to wartościowa pozycja, którą warto przeczytać. Wewnątrz ma większy druk i dosyć częste zabawne rysunki w czarno białym kolorze. Właśnie po nich dzieci pytają, dlaczego czasami jest smutny, a innym razem zadowolony. Wierzę, że po tej lekturze wiele dzieci dostanie natchnienie do bycia kimś lepszym. I właśnie takich książek nam potrzeba:-)