Kosmiczny wyścig. Zdumiewająca historia pierwszego człowieka, który opuścił Ziemię

Stephen Walker "Kosmiczny wyścig" Zdumiewajaca historia pierwszego człowieka, który opuścił Ziemię, przełożył Adam Wawrzyński, Już w 1911 roku Konstantin Ciołkowski rosyjski naukowiec i wizjoner polskiego pochodzenia, w liście do Borysa Worobiewa, redaktora "Herald of Aeronautics Journal" pisał tak: "Ludzkość nie zostanie na Ziemi na wieki, w poszukiwaniu światła i miejsca do życia najpierw nieśmiało przekroczy granice atmosfery, a potem podbije cały Układ Słoneczny". Czy już wtedy miał nadzieję, że minie jedynie pięćdziesiąt lat, żeby te – w tamtym czasie wydawałoby się tak nieprawdopodobne i odległe plany podboju Kosmosu – tak szybko stały się faktem? "Kosmiczny wyścig" idealnie zbudowany na ludzkich emocjach, ale też wiążący się z podjęciem ogromnej odpowiedzialności i ryzyka, które nieustannie towarzyszyły ówczesnym osobom odpowiedzialnym za wysłanie w Kosmos pierwszego człowieka oraz szkolącym się grupom kosmonautów ze Związku Radzieckiego i Stanów Zjednoczonych, wybranych do bycia pierwszymi w kosmosie, stanowi naprawdę kompleksową opowieść o przygotowaniach do pierwszego lotu kosmicznego. W jej tle natomiast wyraźnie widać szczytowy okres zimnej wojny, w którą właśnie weszły oba mocarstwa. I chociaż wiemy jak skończył się lot pierwszego człowieka w kosmos, to czytając "Kosmiczny wyścig", i tak nie powstrzymamy się od trzymania kciuków za powodzenie tejże misji. Cieszy mnie, że Stephen Walker nie skupia się jedynie na historii oraz przygotowaniach do lotu Jurija Aleksiejewicza Gagarina, dwudziestosiedmioletniego, męża i ojca dwóch córek, byłego pilota myśliwców i oczywiście lojalnego swojemu krajowi komunisty, ale ukazuje plany podboju kosmosu na przykładzie wyścigu obu mocarstw. To powoduje, że książka staje się jeszcze bardziej nieodkładalna. 106 minut, w ciągu których Jurij Gagarin okrążył kulę ziemską, mając okazję zostać pierwszym człowiekiem w kosmosie, otworzyło tę, dotąd niezbadaną przestrzeń dla kolejnych śmiałków. Gdyby tego doczekał zmarły w 1935 roku Konstantin Ciołkowski, byłby zachwycony. Autorowi należą się również brawa za dołączenie na końcu książki przebogatej bibliografii. Czytajcie. Z pewnością nie będziecie się nudzić.