Krew pod kamieniem

Jak to mamy w zwyczaju książki, nad którymi mamy patronat, czytamy równolegle i piszemy recenzje niezależnie. Przeczytajcie, co tym razem wyszło. Czy po naszych recenzjach sięgnięcie po pisarki debiut Jan Bełkowski Strona Autora? 📕Elżbieta Podolska: Komisarz Jakub Laskowski – inteligentny, ironiczny, złośliwy, używający ciętych ripost, jak broni, mylący nazwiska, kochający jeść, a szczególnie słodycze – polubiliśmy się od razu. Mój typ! Wspomaga go Aleksandra Bereszyn – młoda policjantka, która znajduje wspólny język z doświadczonym Laskowskim. Świetny duet na kilka tomów komedii kryminalnych. Warto przyjrzeć się postaciom nakreślonym przez pisarza. Wiele z nich to perełki — indywidualności z poczuciem humoru, ogromną wiedzą, wciągające w swoje wątki. Kilku z nich łącznie z dwoma profesorami od średniowiecza mam ochotę jeszcze spotkać w kolejnych tomach. No właśnie — gdybym nie wiedziała, że to debiut powieściowy autora, to podejrzewałabym go już o kilka książek. Wartki język, humor z wyczuciem, wciągająca akcja, dobrze przemyślane wątki — to znaki doświadczonych twórców. Zaglądamy do czasów średniowiecza, II wojny światowej, PRL-u i współczesnych. Mimo takich zmian czasów nic nam się nie plącze, nie myli, tylko wciąga coraz bardziej. Miałam wrażenie, że układam obrazek z puzzli. Każdy rozdział, to kolejny puzzelek, który jednak nie zawsze rozjaśnia sytuację, choć zawsze uzupełnia naszą wiedzę. Historia zaginionego skarbu, jego poszukiwań, oszustwa i z czasów komunistycznych dziwnych układów pomiędzy służbami a działaczami podziemia robi naprawdę dobrą robotę. Lubię takie kryminały, które też odsłaniają kawał historii, a jak jeszcze można się pośmiać, czytając, to kolejny plus. Jest parę scen (nie, nie napiszę jakich, żeby Wam nie psuć zabawy), które rozbawiły mnie do łez. Jak już się rozczytałam, to nie mogłam odpuścić, musiałam doczytać do końca. Mam tylko jeden zarzut. Dotyczy samego końca książki. Zostawia duże pole do tego, żeby była druga część, a przecież wiem, z krótkiej rozmowy z autorem, którą jak pamiętacie, zamieściliśmy na naszym profilu, że ma już prawie gotową kolejną książkę z ulubionymi przeze mnie bohaterami, ale będzie to inna historia. Chyba wolałabym, żeby zło zostało zgodnie ze schematem ukarane. Będę sięgać po kolejne książki, bo debiut jest więcej niż obiecujący. 📗 Juliusz Podolski Siedzę i drapię się po głowie, bo nie wiem, jak ugryźć recenzję książki „Krew pod kamieniem”. Może tak, jak robi to autor Jan B. Bełkowski i jego bohater komisarz Laska gryzie batony, czyli ze smakiem, a nawet z przesadną lubością, a może z żalem, że się skończył, a drugiego już nie ma, bo pobliski sklep Pani Irenki oraz Żabka są już zamknięte. Skąd te wahania…? Każda książka kryminalna powinna być sformułowana tak, jak tworzy się newsa według słynnej piramidy BBC. Czyli? Musi odpowiedzieć na pytania kto, co, gdzie, kiedy, dlaczego? A co się dzieje, kiedy brakuje odpowiedzi na jedno z pytań? Świat się nie zawali, ale informacja staje się niepełna i oczekuje się na jej uzupełnienie… Gmatwam co? Jak autor powieści kryminalnych dzisiejszych czasów. Wiadomo, ale nic nie wiadomo… Skąd zatem moje wątpliwości? Dowiecie się, kiedy dotrzecie do końca debiutanckiej powieści Jana B. Bełkowskiego. Ja nic więcej, jak to ładnie mówią politycy: w tym temacie nie napiszę. Nie i już! Zapytacie zatem, czy warto czytać. Odpowiem bez chwili zastanowienia: TAK! Dlaczego? Powodów jest mnóstwo. Na przykład: to powieść trochę w starym stylu, wszystko ma następstwo chronologiczne, a komisarz Jakub Laskowski pseudonim Laska, a w niektórych kręgach Szybki, chociaż tej ksywki raczej nie lubi oraz jego nowo przydzielona mu do rozwikłania zagadki inspektor Aleksandra Bereszyn dokładają kolejne elementy puzzli do układanki, która staje się coraz bardziej logiczna i sensowna. To trochę, jak z moich ulubionych z dzieciństwa komiksów kpt. Żbik. Oboje są funkcjonariuszami Komendy Głównej Policji. Co ciekawe, nie zaburza tej chronologii fakt, że sprawa, którą mają do rozwiązania, sięga historią do średniowiecza. Szybciutko odpowiadamy sobie w trakcie dochodzenia na pytania: gdzie, kiedy, dlaczego? Jednak wciąż z bohaterami podążmy za rozwiązaniem tego ostatniego KTO, chociaż znamy trzy postacie mogące być sprawcą. Nie chcę podsuwać wam więcej informacji, bo opowieść straci sens, a zakończenie nie wmuruje Was, tak jak mnie wmurowało i pozostawiło w kręgu wielu niedopowiedzeń. No bo jest zbrodnia, nawet trzy, ale czy jest kara… Autor deklaruje, że jest to komedia kryminalna. Nie będziecie się bawić i wybuchać śmiechem, jak przy książkach klasyka gatunku Joanny Chmielewskiej, ale cały czas, jak polana w kominku tli się dowcip, komiczne sytuacje, pikantne dialogi, dwuznaczne rozmowy, przekręcania nazwisk. To jednak nie wszystko, postaci rysowane przez autora nie są tuzinkowe, a czasami nawet śmieszne. Trudno nie polubić Laski, czyli komisarza Laskowskiego i Oli jego policyjnej partnerki. Wiemy, że kolejna książka jest gotowa i znowu spotkamy się z nimi i już się na to spotkanie cieszę, no i oczywiście na kolejne opowieści o samochodzie policyjnym — czerwonej astrze nieco nadgryzionej zębem czasu.