Krew Pogromców

Wampiry, wilkołaki od wieków są obecne w naszym mentalnym krajobrazie kształtowanym przez legendy, mity, literaturę i filmy. Czy można tu dodać coś nowego? Ano można. Akcja książki toczy się w różnych częściach Wrocławia i Dolnego Śląska, co jest dla mnie ciekawym akcentem. Wampiry pracują na Uniwersytecie Wrocławskim, mieszkają w Książu, mijany na ulicy przystojniak może być wilkołakiem, a dobra koleżanka czarownicą. Jest też tajemnicza, pisana krwią księga polskiego alchemika Sędziwoja, która „spina” wątki powieści. Autorka łączy dwa przenikające się światy – wampirów i ludzi, choć ci ostatni nie za bardzo zdaja sobie z tego sprawę. Boleśnie przekonuje się o tym główna bohaterka Asa. Odkrycie innej , nieznanej rzeczywistości, która istnieje w dobrze znanym świecie, przytłacza bohaterkę. Jej postać wydaje się zagubiona we własnych myślach i sprzecznych emocjach. Ale co jest w tej książce ciekawe, Asa i pozostali bohaterowie uczą się ze swoich doświadczeń, dojrzewają, zmieniają się. Poznają sami siebie, konfrontują z rzeczywistością, która zaskakuje ich samych. Jest to bardzo wyraźne i z zaciekawieniem czekam co z nimi będzie dalej. Na ile sięgną po własną wolność, na ile pozostaną określeni przez przejęte zasady, zwyczaje obowiązujące w świecie ludzi i wampirów. To uniwersalny dylemat „ubrany” w powieść o wampirach. Tych egzystencjalnych wątków jest sporo, co nadaje książce głębi. Przysłonięte są nieco przez miłosne rozterki Asy. Na jej miejscu wybrałabym Cienia, może trochę ponury ale mądry i solidny. Choć Hugo uroku nie sposób odmówić. Mimo romansu w tle książka to bardziej urban fantasy niż romantasy.

Czy powrót do historii o wampirach może jeszcze wywołać ten sam dreszcz emocji, który pamiętam z czasów nastoletnich? Sięgając po „Krew pogromców” Edyty M. Matejko, miałam w sobie sporą dawkę nostalgii. Wampiry, przepowiednia, tajemnicza księga, zakazany romans i mroczne sekrety - to wszystko brzmi jak obietnica powrotu do historii, które kiedyś czytałam z wypiekami na twarzy. I rzeczywiście, na początku poczułam ten znajomy klimat: lekkość, młodzieńczą ekscytację i nadzieję, że czeka mnie przygoda, przy której zapomnę o codzienności. Niestety, im dalej w las, tym mocniej docierało do mnie, że to będzie raczej powrót pełen rozczarowań niż zachwytów. Asa, młoda dziennikarka, przypadkiem odkrywa świat wampirów i bardzo szybko zostaje wciągnięta w historię tajemniczej księgi oraz przepowiedni o wybrańcu. Towarzyszy jej Cień - śledczy zakonu, rozdarty między obowiązkiem a rodzącym się uczuciem. Brzmi dobrze, prawda? Ja też tak myślałam. Problem w tym, że wszystko dzieje się… zbyt łatwo. Bohaterka niemal bez oporu przyjmuje istnienie wampirów, porusza się po ich świecie bez większych przeszkód, a zagrożenie, które powinno wisieć w powietrzu, gdzieś się po drodze rozmywa. Przez to trudno mi było poczuć napięcie czy realną stawkę wydarzeń. Miałam też wrażenie, że fabuła momentami gubi własny rytm. Pojawiają się wątki, które zapowiadają się ciekawie, by potem zostać porzucone albo zepchnięte na dalszy plan. Motyw przepowiedni i wybrańca, który powinien być osią historii, wydaje się chaotyczny i poszatkowany. Zamiast budować napięcie raczej wprowadza zamieszanie. Do tego dochodzi wątek romantyczny, który dla mnie był zbyt szybki i mało przekonujący - uczucia rodzą się tu bardziej dlatego, że „tak trzeba”, niż dlatego, że naprawdę w to wierzę jako czytelniczka. Nie mogę jednak powiedzieć, że ta książka nie ma w sobie nic dobrego. Sam pomysł osadzenia historii w realnych miejscach - we Wrocławiu, w Pradze czy w Sankt Gallen - ma potencjał i chwilami naprawdę działa na wyobraźnię. Są też momenty, w których czułam ten dawny, młodzieżowy klimat urban fantasy i myślałam: „okej, to jest właśnie to, za czym kiedyś przepadałam”. Tyle że dla mnie to za mało, by przymknąć oko na uproszczenia, brak konsekwencji i emocjonalną płaskość wielu scen. Ocena: 5/10 - bo ostatecznie „Krew pogromców” okazała się dla mnie miłym powrotem do nastoletnich motywów, ale też sporym rozczarowaniem, jeśli chodzi o wykonanie. Myślę, że dla młodszych czytelników albo osób, które szukają lekkiej, niewymagającej historii o wampirach, może to być ciekawa podróż. Ja jednak potrzebowałam czegoś więcej: większego napięcia, lepiej poprowadzonych wątków i bohaterów, w których decyzje naprawdę bym uwierzyła.