Królowa lodu

Miało być zabawnie i lajtowo, wyszło nudno i męcząco. Bohaterowie w powieści byli jednocześnie przerysowani do granic i nijacy, ale przede wszystkim było ich za dużo. Czułam się trochę tak, jakbym trafiła w telewizji na jeden z paździerzy opisywanych przez Sfilmowanych i nie mogła zmienić kanału, bo sprzęt się zablokował (brzmi jak niezły koszmar). Może mój tata, który ma 80 lat i dalej ogląda kabarety, zaśmiałby się przy tej książce, ale ja przy zabawnych (chyba?) scenach, czułam głównie zażenowanie. Zostało ze mną tylko poczucie zmarnowanego czasu.

Nie wiem jak wy, ale u mnie to czwarta już książka w której mamy motyw nadchodzących świąt Bożego Narodzenia, gdzie każda z postaci dostała zawiadomienie, które co roku celebrowała głowa pokolenia. Królowa rodu, wiekiem podchodzącym pod postać Świętego Mikołaja, ma ogłosić komu przekaże swój majątek wypracowany we własnej firmie. Oczywiście chętnych na niego nie brakuje. Każdy kombinuje teraz, bądź wcześniej przygotowywał sowicie zaplanowany spisek, by twórczyni imperium to właśnie na niego zwróciła swoją uwagę. Jednak, mamy tu zupełnie inne niż w innych książkach podejście do tematu. Wychodzi bowiem na to, że jest tutaj ktoś, kto przejrzał wszelkie plany członków rodziny i nie zamierza teraz siedzieć cicho. Co z tego wyniknie? Czyżby niespodzianką było tutaj morderstwo? A może tylko strach o własne życie i wynajęcie do opieki odpowiednie osoby? To bez wątpienia komedia kryminalna, ale odniosłam wrażenie, że barwi ją kolor czarny. Autor sprawił, że chętnych do spadku było grono, ale jak zauważyli niektórzy, nie każdy był czystej krwi. O zamiarach nie wspominając, gdyż nie odnalazłam tutaj osoby, która by szczerze martwiła się o zdrowie staruszki, gdyż zera na koncie całkowicie przesłaniały im widok czegokolwiek. Wszelkie informacje, których się dowiadujemy będą opisami samych postaci, gdyż tak naprawdę nikt nikogo tutaj nie znał od wewnętrznej strony. Oglądali każdego dnia pozory i tylko z nami byli szczerzy, co nie oznacza, że od razu zdradzali nam wszystkie swoje zamiary. Niekiedy traktowali nas jako postać z książki, gdzie słowa wypowiadane stanowiły jakieś szyfry, pokazanie między sobą jakiegoś listu i tym wzniecali naszą ciekawość. Jakby wiedzieli, że zależy nam na tej wiedzy i dlatego nie zamierzali się z nią zdradzać. Na początku książki mamy opisaną każdą ważną postać, więc kiedy pada imię, lub rzeczy, które robi się w określonym wieku, to od razu wiemy o kogo chodzi. Druk jest duży i dialogów całkiem sporo. Czasami dostajemy jakąś drobną podpowiedź, ale nie na tyle istotną, byśmy odkryli, co się wydarzy. Czytałam ją z wielkim zainteresowaniem, dlatego ją wam polecam:-)

Katarzyna Łeczycka w tej historii jest dość ciekawa postacią. Raczej nie spotyka się ze swoją rodziną, a jeśli już to raz w roku. I tak było tym razem. Zaprosiła swoich krew na parę dni do swojej luksusowej rezydencji Lubniewicach. Zazwyczaj te zjazdy były nudne, ale w tym roku rodzinkę czeka niespodzianka: morderstwo. Jaką rolę odgrywa w tej sprawie złota broszka w kształcie róży? Przekonacie się sami. Autor jak zawsze napisał świetny kryminał, w którym nie brakuje humoru. W trakcie poznawania rodziny Katarzyny, na jaw wychodzą różne mroczne tajemnice samej gospodyni rezydencji jak i całej rodzinki. I nie ukrywam, że w każdym gatunku lubię odkrywać rodzinne sekrety. Autor posiada ciekawy i lekki styl pisania, który w połączeniu z czarnym humorem daje wspaniała lekturę na jesienne wieczory. Z bohaterami książki nie da się nudzić. Są one tutaj dobrze wykreowane. Każdy z nich jest inny i każdy z nich skrywa małą tajemnice. „Królowa lodu” to obowiązkowa lektura dla tych, którzy lubią twórczość Aleka Rogozińskiego oraz dla tych, którzy lubią czarny humor. Czas spędzony z tą książką był dla mnie ciekawie pędzonym czasem. Nie jeden raz parsknęłam śmiechem i na pewno nie nadziałam się czytać tę książkę. Tutaj cały czas coś się dzieje.