Królowa Róż. Krew Fae. Tom 1

Czy mieliście kiedyś taką książkę fantasy, która sprawiła, że po zakończeniu patrzyliście w sufit i zastanawialiście się, co tam właśnie się wydarzyło i jak żyć bez drugiego tomu? Ja tak miałam z „Królową róż”. Naprawdę nie spodziewałam się, że aż tak przepadnę. W ostatnich latach romantasy z motywem Fae wyrastają dosłownie wszędzie i - nie oszukujmy się - większość z nich zaczyna się ze sobą zlewać. Mamy tę samą pyskatą bohaterkę, tego samego tajemniczego mężczyznę z tragiczną przeszłością i ten sam schemat relacji, który po kilku rozdziałach przestaje robić jakiekolwiek wrażenie. Dlatego do „Królowej róż” podchodziłam z dystansem. I może właśnie dlatego ta historia uderzyła we mnie tak mocno. Bo Briar Boleyn zrobiła coś, czego naprawdę mi brakowało - stworzyła świat, który żyje. To nie jest tylko romantasy z ładną okładką i popularnymi tropami. To mroczna, brutalna historia inspirowana legendami arturiańskimi, gdzie Camelot nie jest miejscem bohaterów, a król Artur bardziej przeraża niż zachwyca. Morgana natomiast… jest chyba jedną z najbardziej ludzkich bohaterek fantasy, jakie ostatnio czytałam. I właśnie to spodobało mi się najbardziej. Morgana nie wchodzi do historii jako silna wojowniczka, która od pierwszej strony wszystkich ustawia po kątach. Ona jest zagubiona. Złamana. Wychowana w poczuciu, że jest gorsza. Przez całe życie karmiona strachem przed własną krwią i traktowana jak problem, który najlepiej ukryć. Widać w niej tę desperacką potrzebę bycia kochaną i akceptowaną, dlatego momentami podejmuje decyzje, które mogą irytować… ale jednocześnie są bardzo zrozumiałe. A potem pojawia się Kairos Draven. I muszę przyznać, że w tym momencie przepadłam. Naprawdę dawno nie czytałam tak dobrze poprowadzonego slow burnu. Tutaj napięcie nie opiera się na ciągłych scenach romantycznych, tylko na spojrzeniach, niedopowiedzeniach, drobnych gestach i tej nieustannej atmosferze „coś między nimi jest, ale oboje jeszcze z tym walczą”. Kairos to dokładnie ten typ bohatera, który wydaje się niebezpieczny dla całego świata, ale przy niej nagle robi się uważny. Gburowaty, brutalny, owiany krwią i plotkami, a jednocześnie momentami bardziej troskliwy niż wszyscy wokół Morgany razem wzięci. I co jest najlepsze? Romans wcale nie przytłacza fabuły. Ta książka żyje, dzięki wspaniałemu światu, który stworzyła Briar Boleyn. Żyje podróżą, tajemnicami, magią i odkrywaniem prawdy o Fae i o samej Morganie. Im dalej brnęłam w historię, tym bardziej miałam wrażenie, że autorka dopiero odsłania karty i że pierwszy tom jest jedynie początkiem czegoś znacznie większego. Są tutaj przeklęte miejsca, brutalne sceny, polityczne manipulacje, bogowie, pradawne artefakty i atmosfera nadciągającej wojny wisząca nad wszystkim praktycznie od pierwszych stron. A zakończenie? Absolutne szaleństwo. To jest ten typ finału, po którym człowiek natychmiast chce sięgnąć po kolejny tom, bo autorka wrzuca czytelnika w sam środek chaosu i zostawia go tam bez żadnej litości. Plot twisty może momentami da się przewidzieć, ale emocjonalnie i tak robią ogromne wrażenie. I chyba właśnie dlatego „Królowa róż” działa tak dobrze - bo poza romansem i magią dostajemy historię o dziewczynie, która całe życie słyszała, że jest potworem, a mimo to próbuje znaleźć własne miejsce w świecie. Dlatego jeśli lubisz mroczne fantasy z wolno rozwijającym się romansem, legendami arturiańskimi, niejednoznacznymi bohaterami i światem, który wciąga bez reszty, to naprawdę… daj tej książce szansę. Ja już wiem, że ta seria zostanie ze mną na długo. Ocena: 9/10