Księżycowa winnica

,,Bosz na pewno był martwy, niewielu potrafi się wywinąć słodkiej śmierci." Nie wiem jak wy, ale ten fragment mnie zaciekawił. Zobaczcie, niby śmierć jest okropna, czasami brutalna jak w przypadku postaci z książki, gdzie widok napuchniętego ciała wywołała na twarzy innych uśmiech. To widok makabryczny, ale zauważcie jak go opisują. Śmierć jest słodka. Pomimo wszystkiego, co może się z nią skojarzyć nikt nie myśli nad tym, że ciało człowieka, który nie żyje wydaje z siebie słodki zapach, niemal mdły. Czyli ten odór jest zły. To dlaczego więc uważa się, że słodycze są dobre? Czy nie niosą poniekąd zapowiedzi śmierci? W końcu niszczą nas skrawek po skrawku upośledzając funkcjonowanie każdego narządu... Styl jakim została napisana przypomina mi piękny kawałek figury wystruganej idealnie, a pomimo tego gdzieniegdzie znajdziemy jakąś zadrę. Dla mnie tymi zadrami były słowa niecenzuralne, pojawiające się niczym pączek róży w chaszczy żywopłotu. Oj wywoływały moje zdziwienie... Wytłumaczyć je mogę jedynie czasem dosyć niespokojnym, jakim był rok 1939, czy 1943. Postacie potrafią znać się tutaj na wylot. Wiedzieć gdzie ktoś podąża, kiedy coś go trapi, czy kiedy pojawia się na twarzy zalążek uśmiechu. Tutaj można nie być przyzwyczajonym do jedwabnej pościeli, która przytłacza wraz z idealną ciszą okalającą piękną sypialnię. ,,W chwili, gdy schodziła po schodach (...) i czuła na sobie spojrzenia gości, pożałowała, że tam jest, zamieniona przez tę bandę nazistów i faszystów w przedmiot komentarzy, plotek i szeptów." Życie kręci się wokół wina i jego odcieni smaków. Jesteśmy pouczeni co do jego wytwarzania oraz przechowywania. Tutaj natura zarabia na siebie, ludzie wiedzą jak korzystać z ziół, żeby ukoiła ich nerwy, a zanim pojawiają się pierwsze słowa nowej postaci, mamy ją opisaną pod kontem wyglądu twarzy oraz sugestii jaką wykazuje ruch ciała oraz mimika. Czas się tutaj zmienia, w zależności kogo dotyczyć będzie opowieść. Bywa nawet, że Boże Narodzenie kojarzy się tylko ze smutkiem z sierocińca. Duma potrafi przesłaniać dobro osoby, która dla kogoś jest ważna, a przytulenie dziecka potrafi wynagrodzić wszystkie krzywdy. Rodzicielstwo wita się tutaj z miękkimi skojarzeniami, jednak i z szantażem dla własnych korzyści. Tajemnica goni tajemnicę, a mężczyźni będą zabiegali o względy kobiety z ukazanych nam pobudek. To taka walka człowieczeństwa z władczością otoczoną czasami niewoli i ruchu oporu. Pozycja idealna dla wielbiciela historii:-)

„Księżycowa winnica” to książka, z którą spędziłam bardzo miłe chwile. Autorka wspaniale w niej oddała miłość do plantacji winogron, ale również miłość dwójki ludzi, którym przyszło żyć w trudnych czasach. Akcja książki: Akcja książki dzieje się we Francji, która pogrążona jest II Wojną Światową. Jest dość dynamiczna, cały czas coś się w niej dzieje. Pomimo, że trwa najokrutniejsza wojna, nie ma tu brutalnych opisów tego czego dopuścili się naziści. Za to są opisy, które przedstawiają obraz winnic. Bohaterowie: To od nich zależy czy książka jest dobra czy nie. Tutaj mamy nietuzinkowych bohaterów, którzy dostarczą niemałych emocji. Jest to jedna kobieta i trzech mężczyzn. Aldara to Hiszpanka, która uciekła z kraju podczas wojny domowy. We Francji szybko znalazła męża. Octave zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Niestety, ale nie dane było im być szczęśliwym. Mężczyzna wyjechał na front, a później został pojmany. Podczas nieobecności Octave do domu wraca jego młodszy brat Romain, którego nie da się lubić. Od samego początku drażnił mnie. Ale nie tylko on pojawił się w życiu Alary. Wkrótce zakwaterowany został porucznik SS. Ale żeby nie było tak „łatwo”, to kobieta postanowiła pomóc pewnemu angielskiemu pilotowi. Jak dalej potoczą się losy bohaterów? Tego nie zdradzę. Autorka posiada ciekawy styl pisania. Jest lekki, a zarazem idealnie oddaje klimat tamtych lat. Chociaż powieść ta ma ponad 500 stron to absolutnie tego nie odczułam. Czytało mi się bardzo dobrze i szkoda była mi rozstawać się z bohaterami. Jeśli lubicie powieści, których posiadają tło historyczne, to bardzo polecam „Księżycową winnicę”.