Kto sieje wiatr

Wenecja w listopadzie to zupełnie inne miasto niż to, które znamy z wakacyjnych pocztówek. Gdy znika zgiełk turystów, a weneckie zaułki odzyskują swój tajemniczy, nieco melancholijny spokój, do gry powraca niezastąpiony komisarz Guido Brunetti. W najnowszym tomie „Kto sieje wiatr” Donna Leon znów zabiera nas w podróż do miejsca, gdzie piękno dawnych pałaców miesza się z mrocznymi sekretami skrywanymi za szczelnie zamkniętymi okiennicami. Jeśli jeszcze nie znacie Brunettiego, to najlepszy moment, by to nadrobić – te książki można czytać w dowolnej kolejności, bo każda z nich to osobna, zamknięta historia, która wciąga od pierwszych stron. Tym razem spokój komisarza zostaje przerwany przez śmierć imigranta ze Sri Lanki, który znalazł schronienie u wpływowego, zamożnego weneckiego rodu. Na pierwszy rzut oka sprawa wydaje się rutynowym dochodzeniem, jednak im głębiej Brunetti wchodzi w szczegóły życia ofiary, tym dziwniejszy robi się obraz sytuacji. W skromnym, niezwykle schludnym mieszkaniu denata policjanci znajdują nietypowy zestaw przedmiotów: włoskie kryminały, książki o buddyzmie oraz materiały dotyczące „lat ołowiu” – burzliwego okresu włoskiego terroryzmu. Śledztwo szybko przestaje być tylko szukaniem mordercy, a staje się dla komisarza osobistą wyprawą w przeszłość, do czasów własnej młodości, gdy świat wydawał się łatwiejszy do naprawienia, a wzniosłe idee kształtowały rzeczywistość. Donna Leon jak nikt inny potrafi budować klimat. Wenecja w tej powieści jest pełnoprawną bohaterką – wspaniała, niedostępna, momentami nieprzyjazna dla swoich mieszkańców, ale fascynująca nawet w listopadowej szarości. Komisarz Brunetti to postać, którą trudno nie darzyć sympatią. Nie jest to typowy filmowy gliniarz biegający z bronią po ulicach; to człowiek myślący, oczytany, niezwykle rodzinny i obdarzony sporym dystansem do swojego przełożonego. Jego siłą jest obserwacja i umiejętność łączenia faktów, które dla innych pozostają niewidoczne. W tym tomie towarzyszy mu galeria ciekawych postaci drugoplanowych, w tym urocza suczka Sara oraz postać zakonnicy, których obecność dodaje całości niezwykłego wdzięku, ale też staje się pretekstem do głębszych rozważań nad psychologią i naturą wiary. Autorka doskonale radzi sobie z łączeniem intrygi kryminalnej z analizą społeczną i polityczną. Nie dostajemy tu sielanki, lecz obraz Włoch, w których dawne urazy, nierozwiązane zagadki sprzed lat i polityczne niepokoje wciąż żyją pod powierzchnią eleganckich fasad Palazzo Zaffo dei Leoni. Kto sieje wiatr to kryminał w najlepszym wydaniu: spokojnie prowadzony, intelektualnie stymulujący i pełen niuansów, które sprawiają, że lektura staje się prawdziwą przyjemnością. Czytelnik ma szansę poczuć zapach weneckiej kawy, usłyszeć szum kanałów i razem z Brunettim zastanawiać się, co jest tylko fałszywym tropem, a co kluczową wskazówką prowadzącą do prawdy. To literatura, która nie tylko bawi, ale też zmusza do refleksji nad tym, ile z naszych dawnych ideałów przetrwało próbę czasu. Sięgając po tę książkę, wchodzimy do świata, w którym pośpiech nie jest wskazany. Leon dba o każdy detal, od zapuszczonego, tajemniczego ogrodu po skomplikowane relacje między bohaterami. To idealna propozycja dla każdego, kto w kryminale szuka czegoś więcej niż tylko opisu zbrodni – szuka tu klimatu, ludzkiej prawdy i niepowtarzalnego uroku miasta na wodzie. Kto raz pozna komisarza Brunettiego, ten chętnie wróci do jego biurka, by wspólnie z nim mierzyć się z zagadkami, które stawia przed nim Wenecja. To bez wątpienia lektura, która zostaje w pamięci na długo, kojąc zmysły swoją elegancją i mądrością.

“Kto sieje wiatr” to kryminał, który nie spieszy się z opowiadaniem swojej historii. Akcja rozwija się stopniowo, niemal niespiesznie, prowadząc czytelnika przez kolejne warstwy śledztwa komisarza Brunettiego. Zamiast gwałtownych zwrotów akcji dostajemy coś bardziej subtelnego: atmosferę, napięcie budowane detalem i uważną obserwację rzeczywistości. Donna Leon udowadnia, że kryminał może być czymś więcej niż tylko zagadką do rozwiązania. Historia śmierci imigranta ze Sri Lanki staje się punktem wyjścia do szerszej refleksji nad społecznymi nierównościami, uprzedzeniami i tym, jak łatwo pewne sprawy mogą zostać zignorowane. To właśnie ten kontekst nadaje książce głębi i sprawia, że zostaje w głowie na dłużej. Nie da się jednak ukryć, że momentami narracja bywa zbyt rozwlekła. Opisy, choć budują klimat i autentyczność – potrafią przytłoczyć, szczególnie jeśli oczekuje się bardziej dynamicznej akcji. To książka, którą trzeba czytać z cierpliwością i gotowością na spokojniejsze tempo. Największym atutem tej historii jest zakończenie – zaskakujące, dobrze poprowadzone i satysfakcjonujące. To właśnie ono sprawia, że cała ta powolna droga nabiera sensu. “Kto sieje wiatr” to idealna pozycja dla tych, którzy lubią kryminały z klimatem i niespiesznym tempem. Jeśli jednak szukacie szybkiej, pełnej zwrotów akcji historii, to możecie poczuć lekki niedosyt.

(...) Gdy w Wenecji dochodzi do zabójstwa, śledztwo prowadzi niezastąpiony komisarz Guido Brunetti. Brutalnie zamordowany mężczyzna, to imigrant ze Sri Lanki, z którym Brunetti miał okazję rozmawiać kilka dni wcześniej. Był on pracownikiem Palazzo Zaffo dei Leoni. Jak się wkrótce okaże miejsce to odegra znaczącą rolę. Czy Brunettiemu uda się doprowadzić śledztwo do końca i rozwikłać tę zagadkową zbrodnię? "Kto sieje wiatr" to włoski kryminał autorstwa Donny Leon, który przenosi nas do Wenecji. Bardzo lubię tę serię, a postać komisarza Brunettiego, to jej kwintesencja. Oddany rodzinie i swojej pracy, zawsze gotów i na posterunku, czujny, lubiący zgłębiać ludzką naturę, ale i historię swojego miasta. Nieoczywista fabuła wciągnęła mnie od pierwszych chwil. Jak zawsze w książce Donny Leon znajdziemy coś więcej niż tylko powierzchownie poprowadzony wątek przestępstwa. Tutaj wszystkie niuanse, smaczki, czy tropy mają swoje znaczenie. Tak naprawdę zbrodnia staje się tylko pretekstem do tego, by wraz z komisarzem zanurzyć się w przeszłości, powrócić do czasów, gdy ideały i pragnienie zmian, było czymś więcej niż tylko pustymi sloganami. Uwielbiam to, jak autorka otwiera przed czytelnikiem umysł Brunettiego, pozwalając wraz z nim rozważać otaczającą rzeczywistość i podążać po śladach, które doprowadzą do rozwiązania tajemnic. Psychologiczny wymiar tej książki nadaje jej głębi, której brakuje w wielu kryminałach. To jest jak wejście na wyższy poziom. Bardzo polecam !