Kto sieje wiatr

“Kto sieje wiatr” to kryminał, który nie spieszy się z opowiadaniem swojej historii. Akcja rozwija się stopniowo, niemal niespiesznie, prowadząc czytelnika przez kolejne warstwy śledztwa komisarza Brunettiego. Zamiast gwałtownych zwrotów akcji dostajemy coś bardziej subtelnego: atmosferę, napięcie budowane detalem i uważną obserwację rzeczywistości. Donna Leon udowadnia, że kryminał może być czymś więcej niż tylko zagadką do rozwiązania. Historia śmierci imigranta ze Sri Lanki staje się punktem wyjścia do szerszej refleksji nad społecznymi nierównościami, uprzedzeniami i tym, jak łatwo pewne sprawy mogą zostać zignorowane. To właśnie ten kontekst nadaje książce głębi i sprawia, że zostaje w głowie na dłużej. Nie da się jednak ukryć, że momentami narracja bywa zbyt rozwlekła. Opisy, choć budują klimat i autentyczność – potrafią przytłoczyć, szczególnie jeśli oczekuje się bardziej dynamicznej akcji. To książka, którą trzeba czytać z cierpliwością i gotowością na spokojniejsze tempo. Największym atutem tej historii jest zakończenie – zaskakujące, dobrze poprowadzone i satysfakcjonujące. To właśnie ono sprawia, że cała ta powolna droga nabiera sensu. “Kto sieje wiatr” to idealna pozycja dla tych, którzy lubią kryminały z klimatem i niespiesznym tempem. Jeśli jednak szukacie szybkiej, pełnej zwrotów akcji historii, to możecie poczuć lekki niedosyt.

(...) Gdy w Wenecji dochodzi do zabójstwa, śledztwo prowadzi niezastąpiony komisarz Guido Brunetti. Brutalnie zamordowany mężczyzna, to imigrant ze Sri Lanki, z którym Brunetti miał okazję rozmawiać kilka dni wcześniej. Był on pracownikiem Palazzo Zaffo dei Leoni. Jak się wkrótce okaże miejsce to odegra znaczącą rolę. Czy Brunettiemu uda się doprowadzić śledztwo do końca i rozwikłać tę zagadkową zbrodnię? "Kto sieje wiatr" to włoski kryminał autorstwa Donny Leon, który przenosi nas do Wenecji. Bardzo lubię tę serię, a postać komisarza Brunettiego, to jej kwintesencja. Oddany rodzinie i swojej pracy, zawsze gotów i na posterunku, czujny, lubiący zgłębiać ludzką naturę, ale i historię swojego miasta. Nieoczywista fabuła wciągnęła mnie od pierwszych chwil. Jak zawsze w książce Donny Leon znajdziemy coś więcej niż tylko powierzchownie poprowadzony wątek przestępstwa. Tutaj wszystkie niuanse, smaczki, czy tropy mają swoje znaczenie. Tak naprawdę zbrodnia staje się tylko pretekstem do tego, by wraz z komisarzem zanurzyć się w przeszłości, powrócić do czasów, gdy ideały i pragnienie zmian, było czymś więcej niż tylko pustymi sloganami. Uwielbiam to, jak autorka otwiera przed czytelnikiem umysł Brunettiego, pozwalając wraz z nim rozważać otaczającą rzeczywistość i podążać po śladach, które doprowadzą do rozwiązania tajemnic. Psychologiczny wymiar tej książki nadaje jej głębi, której brakuje w wielu kryminałach. To jest jak wejście na wyższy poziom. Bardzo polecam !