Ktoś, kogo znałam

Dość sceptycznie byłam nastawiona do tej lektury. Opis mnie za bardzo nie zachęcił i byłam przekonana, że porwałam się na kolejny ckliwy romans. Ale jakie było moje zdziwienie, gdy się okazało, że byłam uprzedzona. I w efekcie mile zaskoczona … Leah, Theo i George są w podobnym wieku. Uczęszczają do tej samej szkoły, łączy ich mocna przyjaźń. Rodzice Leah prowadzą dom zastępczy dla trudnych nastolatków i George jest jednym z ich wychowanków. Między nastolatkami nawiązuje się nić sympatii, stają się sobie coraz bliżsi. Jednak nie mogą sobie na to pozwolić. Theo jest synem zdziwaczałego i majętnego sąsiada. Jemu też w oko wpadła Leah. Pytanie, ku któremu skieruje swoją uwagę Leah? Jakiego dziewczyna dokona wyboru, czym się będzie kierowała? Jednak życie będzie miało nieoczekiwany obrót, jeden z przyjaciół będzie uczestnikiem wypadku samochodowego. Jaki będzie finał tego zdarzenia? Czy życie będzie dla młodych ludzi surowe? Ktoś, kogo znałam to niesamowita historia szczerej i otwartej miłości. Miłości, która się pięknie rozwija i jest czysta. Najpierw przeżywamy miłość nastoletnią, chwilami naiwną, ale wraz z upływem lat zmienia się jej obraz, staje się bardziej dojrzała i wymagająca. Bohaterowie pragną kochać i być kochani, szukają swojego miejsca w życiu, chcą zbudować bezpieczną i szczęśliwą przyszłość. Ważnym tematem poruszonym w tej lekturze jest wątek rodzin zastępczych. Jesteśmy świadkami pobytu trudnej młodzieży w takim domu, widzimy jak się rozwijają i z każdym dniem stają się coraz bardziej dojrzali. To młodzież po przejściach, często z rozbitych rodzin, dysfunkcyjnych, patologicznych. I znajdują swoje miejsce w rodzinie, w której są otoczeni miłością i ciepłem, rodzice zastępczy traktują ich na równi ze swoimi rodzonymi dziećmi. Obraz wzruszający i napawający optymizmem. Wielki szacunek dla rodziców zastępczych za stworzenie rodzinnej atmosfery, atmosfery pokoju i nadziei. Nastolatkowie dostają lekcje odpowiedzialnego życia, są przygotowywani do odważnego startu w dorosłe życie. Tak, aby sobie poradzili i mogli stworzyć pełne i kochające rodziny. Mnie ta opowieść bardzo wzruszyła i zmiękczyła moje serce. Piękna, pełna ciepła i serdeczności, czytając czułam się, jakbym była w innym świecie, bajkowym. Nie spodziewałam się takich cudownych emocji i wzruszeń. I to było takie nieoczekiwane i zaskakujące. Polecam tę serdeczną powieść, uczuciowa uczta dla wybrednych i spragnionych gorących przeżyć! Znakomita! Mądra i skłaniająca do refleksji!

Znasz historię, która pomimo tego że łamie serce to należy do jednych z Twoich ulubionych? Ja mam kilka książek, które łamią mi serce, ale i tak je uwielbiam! Dwie z nich są autorstwa Paige Toon i sądzę, że każda jej kolejna książka także znajdzie się na tej liście. „Ktoś, kogo znałam” to książka opowiadająca o życiu i brutalności „systemu”, z którym przychodzi się mierzyć dzieciom oraz rodzinom zastępczym. To historia o despotycznym ojcu i nastolatkach, które pragną miłości oraz szczęścia. Historia, którą przedstawiła nam Autorka wciąga już od pierwszych stron chociaż trzeba przyznać, że jej akcja wcale nie pędzi jak szalona i nie ma w niej jakiś zatrważających zwrotów. Jednak opowiada o prawdziwym życiu i to sprawia, że jest ona tak wyjątkowa oraz emocjonalna. Całość poznajemy z perspektywy głównej bohaterki i skaczemy pomiędzy tym co jest „teraz”, a co było „wcześniej”. Widzimy rozwijającą się przyjaźń trójki nastolatków i dramaty z jakimi muszą się mierzyć dzieci porzucone, osierocone, zabrane z domów dla własnego bezpieczeństwa, które zostają umieszczone w rodzinach zastępczych. Tak naprawdę z prawie każdej strony książki bije prawdziwy smutek, żal oraz ból, ale można tutaj także odnaleźć szczęście i wiele pięknych momentów od których serce potrafi zabić znacznie szybciej. Tak naprawdę ciężko jest napisać tutaj coś więcej bez zdradzania fabuły, a uwierz że bardzo nie chcę tego robić. Dlatego napiszę jeszcze, że „Ktoś, kogo znałam” to na swój sposób piękna opowieść o sile prawdziwej miłości, przyjaźni, rodziny, a także stracie i budowaniu życiu od nowa. Jest to książka, którą warto przeczytać, bo pomimo tego, że łamie serce to skleja je na nowo i pozostawia po sobie maleńką bliznę, która tylko wzbogaca nasze życie. POLECAM!