Kuchnia narodowa. Osobista podróż przez kultury historię i smaki

Narobiłem sobie apetytu, kiedy siadłem do czytania tej książki. Od wielu lat zajmuje się tym wszystkim, co można spiąć pod hasłem "Kulinaria", lubię czytać, jeszcze bardziej smakować, opowiadać. To prawdziwa moja życiowa pasja. Kiedy przeczytałem na blurbie opinię Bartek Kieżun - Krakowski Makaroniarz , którego cenię za jego książki -albumy z podróży do krajów i miast, gdzie odkrywa szlaki kulinarne dalekie od tych turystycznych, jeszcze bardziej zapragnąłem wsiąknąć w lekturę. Kieżun napisał: "Przepadłem w tej książce jak w głębokiej studni (ja bardziej w bulgoczącym kociołku — dopisek Czytadła i czekadełka) i chwilę mnie nie było. Wróciłem jednak i powiem wam, że jeśli kochacie jedzenie, to pokochacie te historie tak jak ja!" No i ja też, zanurzyłem się w tych historiach, podążając z autorką ulicami Neapolu, mając w nosie zapach pizzy, Sewilli w poszukiwaniu prawdziwego tapasu (znakomity trafiłem tuż przy arenie corridy oraz w Toledo tuż za murami starej części miasta), Tokio w poszukiwaniu ramenu (taki znalazłem w centrum o poranku, dymiący, gorący, smakowity i syty) czy Stambułu jedząc mezze na stateczku płynącym przez Cieśninę Bosforską... Nie mogłem nie sięgnąć po tę książkę również czytając historię autorki Anyi von Bremzen, która wyemigrowała z matką z Moskwy i żyje między Stambułem (gdzie ma swoje mieszkanie) a Stanami Zjednoczonymi. Smakosz z natury, podróżniczka z wyboru i dokumentalista — historyk wszystkiego, co wiąże się z kulinariami. W zapowiedzi "New York Times" napisał: "Wciągający i dowcipny dziennik podróży, przyprawiony zwięzłymi lekcjami z historii, która ukazuje, jak to się dzieje, że potrawy stają się kultowe". Powiem Wam szczerze, że ja nie wiem dalej... jako smakoszowi tak bardzo uciekło to, co było celem książki odpowiedź na pytanie, jak tworzą się kuchnie narodowe, że bardziej pochłonął mnie podtytuł — osobista podróż przez kultury, historie i smaki, a także przez opowieści o ludziach, którzy tkwią w narodowych smakach i dzielą się wiedzą na ten temat. Poruszyło mnie posłowie... to opowieść o wojnie ukraińsko-rosyjskiej, którą próbuje też zrozumieć autorka, zastanawiając się nad jej bezsensownością jako urodzona Rosjanka, opowiadając wszystko na tle historii czerwonego barszczu ukraińskiego. Szukając jego korzeni i zastanawiając się, dlaczego staje się on tak bardzo narodowy, w obliczu tragedii rozgrywających się w spowitej wojennym cierpieniem Ukrainie. "Za to, żebyśmy go (barszcz czerwony) często jedli z ludźmi, których kochamy — dorzuca mama autorki książki. Andrij unosi kieliszek napełniony polską wódką...." Oby. Kuchnia narodowa pokazuje, jak wiele jest konfliktów, w ustaleniu co do kogo należy, a ja jako smakosz chciałbym, żeby nie spierać się o to, czyj jest schabowy czy pizza, bo w dzisiejszych czasach to nasze dobro wspólne, ale by w uszach brzmiała maksyma Anthelme Brillat-Savarin, fizjolog smaku: "Rozkosze stołu są przywilejem każdego wieku, każdej kondycji, każdego kraju, każdego dnia; mogą być w zgodzie z wszelką przyjemnością i one na ostatek są nam pociechą po utracie innych." Smacznego!