Kuglarz

Autorka po raz kolejny ponownie mnie zaskoczyła. Osoby wrażliwe, lepiej niech na tą książkę uważają. Sprawa dotyczy morderstw nie tylko na małych dzieciach, a śledztwo przybiera czasami dziwne obroty i strach towarzyszy od początku do końca książki. To mocny thriller psychologiczny z wątkami kryminału. Świetne opisy i duży nacisk na różne rodzaje krzywd. Mega dobra, bardzo polecam!

Gliwice wczesne lata 90-te. Miasto zostaje sparaliżowane przez walę morderstw małych dzieci. Ktoś morduje je i porzuca ciała w rożnych miejscach, zaaranżowane w dość specyficzny sposób. Morderca, okrzyknięty przez media tytułowym kuglarzem pozostawia przy ciałach ręcznie robione i ucharakteryzowane na swoje ofiary drewniane laleczki. Po 30 latach koszmar wraca. Wydaje się, że uśpiony do tej pory morderca atakuje ponownie. Pojawiają się kolejne ciała. Tylko cos tu nie gra. Przecież Karbownik, który dzięki staraniom prokuratora Zamojskiego, zostaje skazany za popełnione zbrodnie na dzieciach, siedzi w więzieniu i dopiero rozpoczyna staranie o przyspieszone wyjście na wolność. I tu rodzi się pytanie: Kto zabija? Sprawą nowych zbrodni zajmuje się komisarz Artur Wrona. Szybko dowiaduje się, że śledztwo sprzed 30 lat było prowadzone opieszale, na szybko, tak jakby ktoś na siłę chciał zadowolić opinię publiczna i aktualną władzę i wtrącić do więzienia kogokolwiek. Teraz śledczy zastanawiają się czy w więzieniu siedzi na pewno właściwa osoba. Ta książka składa się z kilku równoległe prowadzonych wątków. Śledztwo policjantów z wydziału zabójstw, śledztwo prokuratorskie oraz skomplikowane prywatne dochodzenie młodej adwokatki, której losy ewidentnie połączone są w jakiś sposób z historią kuglarza. Maja Opiłka po raz kolejny wprowadziła nas do świata skomplikowanej i zawiłej historii, której wątki przeplatają się tylko po to aby finalnie doprowadzić nas do zaskakującego zakończenia. Niby rzecz banalna, która towarzyszy nam przy każdym przeczytaniu dobrego kryminału. Tutaj autorka robi to w sposób wyjątkowy. Ma się wrażenie, że rozwiązanie następuje po przysłowiowym powrocie z długiej podróży. Ja z tego miejsca chciałbym Was serdecznie zachęcić właśnie do tej podróży, której zakończenie na pewno Was usatysfakcjonuje. Autorka trzyma poziom. Ta książka jest potwierdzeniem, że jej debiut przy „Czarnym żałobniku” nie był przypadkiem.

Przed wami okładka książki, która potrafi zahipnotyzować, i to dosłownie! Sami oceńcie, patrząc w te oczy lalki, jaką widzicie na okładce. Nie wiem, jak to się dzieje, ale książki wydawnictwa Initium mają w sobie coś takiego, że na koniec mam ochotę rzucać nimi o ścianę, ale w pozytywnym znaczeniu. Macie tak, że podczas czytania masz przekonanie, że już wiesz, kto i co, a tu klops! Autor dał tobie pstryczka w nos i zwiódł na manowce. Przed wami książka pt. „Kuglarz” autorstwa Mai Opiłka, która pozostawiła niedosyt. Mam ogromną nadzieję, że będzie kontynuacja, bo tak się wciągnęłam w te historie, że chce tego więcej. 440 stron, które potrafią trzymać w napięciu, ale motyw z lalkami przypomniał mi jak kiedyś jako dziecko obejrzałam pierwszy raz film „Laleczka Chucky” tylko z różnicą, że te lalki z książki były milsze na twarzy, lecz i tak w tej historii przerażające. Muszę przyznać się, że ta książka podobała mi się bardziej. Oczywiście to moje zdanie i nie każdy musi się z tym zgadzać, no ale… Nie wszystko wydaje się jasne. Nie wszystko, o czym pomyślisz jest słuszne, ale… Decyzje podjęte przed 30 laty mają konsekwencję dziś, ale co poszło nie tak? Jak czytałam książkę, to wyobrażałam sobie szare blokowiska albo może bardziej zaniedbane domu osób, które nie są nawet z klasy średniej, lecz bardziej „byle do 10.” i tam dochodzi do morderstw na dzieciach, które nie były w żaden sposób dręczone, molestowane itp. To nie spojler, bo tego możecie dowiedzieć się czytając opis, ale wyobraźcie sobie to wszystko. Gliwice, mgliście, na pewnym osiedlu zdarzyła się zbrodnia i po tylu latach, kiedy większość zapomniała o tym, co wydarzyło się X lat temu nagle odżywa i ma swoją kontynuację?! No nawet teraz, jak to pisze, to mam ciarki na rękach. Kto z was pomyśli, ale jak to możliwe jak winowajca siedzi w więzieniu? Uwielbiam naszych bohaterów, bo każdy z nich jest naprawdę interesujący, czy mają coś wspólnego ze sobą? Kim jest Kuglarz i kim tak naprawdę jest Kinga Wrońska? Pani Maju bardzo proszę o szybkie napisanie kontynuacji tylko z innymi zbrodniami. Zazdroszczę wam, że macie to przed sobą albo jesteście w trakcie.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak wspaniale rozwija się warsztatowo autorka. Jej debiutancka książka bardzo mi się podobała i plasowała się na wysokim poziomie, a "Kuglarz" jest jeszcze lepszy! intryga jest wielowątkowa, skomplikowana i dająca do myślenia. Ogrom informacji, zmiennych i kolejnych zwrotów akcji sprawiał, że pod koniec wręcz mózg się gotował od przytłaczającemu ogromu wielowarstwowych zbrodni. Niesamowite, jak jednocześnie dobrze i spójnie pani Maja to udźwignęła, bo mnie już w pewnym momencie kusiło, żeby zacząć sobie rozpisywać: "kto z kim i dlaczego?" ;) Im dalej w fabułę, tym akcja nabiera tempa i ostatnie rozdziały to istna eksplozja zaskoczeń, która do samego końca trzymała mnie w dużym napięciu. Napisane iście filmowo! Kolejny raz, gdy pani Maja Opiłka zachwyca mnie swoją zawiłością budowania sieci zdarzeń i pasjonującą narracją. To elektryzujący thriller kryminalny, który jest pozycją obowiązkową dla każdego fana gatunku. Polecam i czekam na więcej, pani Maju! :)

„Kuglarz” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Mai Opiłki, ale już wiem, że zamierzam nadrobić debiutancką powieść autorki, a także rozumiem skąd zachwyty nad jej twórczością. Książka mnie wciągnęła i już od pierwszych stron zaintrygowała, byłam tak zaciekawiona, że nie miałam ochoty w ogóle jej odkładać, póki nie poznam zakończenia. „Kuglarz” to historia przedstawiona w dwóch ramach czasowych. Pierwsza z nich zabiera nas do czasów współczesnych, w których dochodzi do morderstw. Zbrodnie poruszają, szczególnie że zostały dokonane na małych, bezbronnych, niczemu niewinnych dzieciach. Pozostawione ciała dzieci zawsze są w towarzystwie lalki wystruganej w drewnie, które łudząco przypominają nam samą ofiarę. I to właśnie w tym momencie w głowach śledczych, ale także wszystkich mieszkańców Gliwic, zapala się czerwona lampa, sygnalizująca niebezpieczne podobieństwo do zbrodni sprzed lat! Kuglarz, bo tak został nazwany zbrodniarz sprzed trzydziestu lat, który lada moment może ubiegać się o przedterminowe zwolnienie. Czy to zbieg okoliczności, że właśnie w tym momencie w mieście pojawiły się kolejne ofiary, a metoda zbrodni łudząco przypomina tamte sprzed lat? Miejsca zbrodni i pozostawione rekwizyty są tak podobne, że zawierają szczegóły zbrodni sprzed lat, które nie były podane do wiadomości publicznej. Dlatego albo mamy do czynienia z naśladowcą, który bardzo przyłożył się do planowanych zbrodni, albo przed laty został skazany nie ten człowiek, który powinien! To właśnie druga z ram czasowych, która przenosi nas do czasów zbrodni dokonanych przez Karbownika, czyli sławetnego Kuglarza, który sam przyznał się do winy, a teraz chce przedterminowo zostać zwolniony. Pytania nasuwają się same i piętrzą z każdymi odkrywanymi kolejno faktami. Czytelnik nie może przejść obojętnie, szukamy winnych i jakichkolwiek poszlak, jednak w gąszczu bohaterów, którzy są fenomenalnie wykreowani przez autorkę-każdy z nich charyzmatyczny, wyrazisty i wnoszący coś do całości, okazuje się to bardziej skomplikowane, niż mogłoby się wydawać. Sama jestem mamą dwóch maluszków i powiem szczerze, że emocjonalnie książka rozłożyła mnie na łopatki. Nie potrafiłam na niej nie płakać, najchętniej sama wymierzyłabym sprawiedliwość podczas czytania, a poszukiwania i kolejne typowanie rozwiązania zagadki nie dawało mi spokoju. Pokuszę się o stwierdzenie, że jest to kryminał na najwyższym poziomie, w którym autorka nie boi się poruszać trudnych tematów i zbrodni, a finałem zaskakuje nawet największego miłośnika gatunku, który myślał, że już nic go nie zaskoczy, bo czytał wszystko! Jest to zdecydowanie jedna z najlepszych książek, jaką ostatnio, a nawet, jaką kiedykolwiek czytałam, dlatego bardzo polecam!