Kwiaty

"Każdy miał prawo się zakochać, ale nie każdy miał prawo pokazać światu to zakochanie". . Dlaczego nie czytacie tej powieści?!!! Domyślam się, że jej gabaryty (niemal 600 stron) mogą być jednym z czynników. Ale! To przecież jak dwie części serii, prawda? Możecie ją sobie dawkować, ale zapewniam, że jak zaczniecie, historia porwie was i pochłoniecie ją jednym tchem. Aura czasów napoleońskich roztacza piekny obraz dawnego polskiego ziemiaństwa. . Początkowo myślałam, że Kwiaty to opowieść zdradzająca zwykłemu czytelnikowi tajniki powstawania filmu. Dopiero po przeczytaniu całości zrozumiałam, że fabuła ma inny cel. Wielowątkowość tej historii nadaje jej realizmu, wplatając w niecodzienną opowieść codzienne problemy. . Waleria to sympatyczna młoda kobieta z pozytywnym, choć bardzo ostrożnym nastawieniem do życia. Tworzy wokół siebie barierę, która ma zapewnić jej bezpieczeństwo. Obawia się, że ktoś zechce ją przekroczyć i nieodwracalnie namiesza w jej codzienności. . Janek, oschły i surowy reżyser filmowy, pragnie zrealizować zlecenie, choć nie potrafi do końca zatracić się w historii, o której ma opowiadać dzieło. Uważa ją za zbyt wyniosłą i niemożliwą. Sam boryka się z trudną przeszłością, która prześladuje go mimo upływu lat. . Przypadkowe spotkanie jego asystenta i Walerii Paderewskiej na czerwonym świetle przejścia dla pieszych sprawia, że jej zwykła codzienność obraca się o sto osiemdziesiąt stopni o sprawia, że nabiera ona pewności siebie pod wpływem przyjętej propozycji. . Książkę czytało mi się bardzo dobrze. I choć poprawiłabym kilka wątków, choćby rozwinęła opis emocji, które targały bohaterką podczas podjęcia się całkiem nowego dla niej doświadczenia, to całość oceniam ją na 5 z plusem. I bardzo wam ją polecam!