Labirynt

Jest 2006 rok. Krynica Morska, malutki hotelik o urokliwej nazwie Wodnik, a w nim goście – nie przypadkowi. Śmietanka polskiej kryminologii, śledczych i przedstawicieli prokuratury, którzy przyjechali na szkolenie. Beata Drejer (tak, ta Drejer) rozpoczyna naukę u boku Gerarda Edlinga. Nie ma pojęcia, że zwykłe szkolenie stanie się dla nich prawdziwym sprawdzianem, w którym będą musieli wykazać się swoimi śledczymi umiejętnościami. Dlaczego? W hotelu dochodzi do zbrodni. Ginie dziecko. A sprawca… no cóż – jest wśród niewielu gości. Rozwiązanie tej zagadki nie będzie łatwe. A praca przy tej sprawie może doprowadzić zespół prokuratorów w najciemniejsze zaułki, w których króluje niebezpieczeństwo i obłęd. Gdy zobaczyłem, że Remigiusz Mróz napisał kolejną książkę z „uniwersum” Edlinga to wiedziałem, że będę musiał ją przeczytać. Dlaczego? To właśnie recenzja tej serii (dokładniej książka „Iluzjonista”) pojawiła się jako pierwsza na kanale Zaczytany_glina. Nie mogę pisać za wiele na temat fabuły „Labiryntu” gdyż zrujnuję zabawę tym, którzy jeszcze nie czytali, a już na pewno tym, którzy nie znają poprzednich tomów. Napiszę tylko, że autor nawiązał tutaj do wszystkich wątków, które działy się w poprzednich czterech odsłonach. Wiele rzeczy zostało wyjaśnione, jeszcze więcej pojawiło się niedopowiedzeń, ale takich, które tylko podkręciły apetyt czytelnika. W „Labiryncie” znajdziecie misternie uszytą intrygę kryminalną rodem z powieści Agathy Christie. Powieść jest prowadzona dwutorowo. Wydarzenia z 2006 roku są przeplatane z tymi bieżącymi. Całość pięknie się spina, co powoduje że książka zyskuje miano nieodkładalnej. Każdy kto czytał „Kabalistę” wie jakie zakończenie zaserwował czytelnikom autor. Dlatego jeśli jesteście ciekawi jak potoczyły się dalsze losy bohaterów, nie zwlekajcie – czytajcie. Polecam serdecznie