Lady Makbet

Lady Magbet, famme fatale, uosobieniem zła, postać z literatury, który każdy zna. Ale jaka była naprawdę? Na pewno kobietą silną, która została zmuszona do wyjścia za mąż za brutala. Kobietą, która miała moc tak silną, że może zakłócić porządek w tym męskim świecie. Na pewno plusem tej książki jest oddanie przez autorkę klimatu mrocznej, ciemnej Szkocji. Ava Reid starała się używać języka oddającego styl pisania Szekspira, ale to akurat jej nie do końca się udało. Widać tutaj dużo współczesności. Jeśli liczycie, że książka ta jest retelling dzieła Szekpita to się rozczarujecie. Odbiega od niego i to bardzo. Sama postać Lady Magbet jest tutaj „śliska”. Z jednej strony autorka stara się ukazać jej mroczny, bezwzględny charakter. Jej sprytne sztuczki. A za chwilę postać ta staje się ni jaka. Trochę wpływa to na odbiór książki. Uwielbiam książki, w których jest wiele bohaterów i każdy z nich jest inny. Niestety, ale tutaj może i jest sporo postaci, ale trudno coś więcej o nich powiedzieć. Są ni jacy. Wpleciony został tutaj również wątek miłosny, których chyba wprowadził nieco chaosu. Niestety książka mnie zawiodła. Nie spełniła moich oczekiwań. Nie jest na pewno lekturą łatwą i dla każdego, ale myślę, że warto ją przeczytać i wyrobić swoje własne zdanie o niej.

Sięgając po książkę nie wiedziałam czego tak naprawdę się spodziewać. Opis znajdujący się na okładce brzmiał bardzo tajemniczo i tak naprawdę niewiele wyjaśniał. I gdy zaczęłam poznawać fabułę, zostałam wciągnięta w niesamowicie wykreowany świat. Główna bohaterka, tytułowa Lady Makbet, trafia do zupełnie nowego, nieznanego kraju i ma zostać żoną dla sporo starszego mężczyzny. Ledwo siedemnastoletnia dziewczyna zostaje wciągnięta w brutalny świat, w którym władzę sprawują mężczyźni. Musi odgrywać uległą kobietę dla swojego męża i szybko zaznajomić się z panującymi zasadami, aby przetrwać w nowej rzeczywistości. Na samym początku powieści znajduje się lista osób pojawiających się w przedstawianej historii oraz glosariusz obrazujący miejsca. Cała fabuła zaś podzielona jest na akty. Jest to oddanie wobec sztuki teatralnej, na której tak naprawdę opiera się pomysł na historię. I przyznam, że gdy zobaczyłam te zawiłe nazwy, myślałam, że załapanie ich wszystkich i zrozumienie fabuły okaże się trudne. Na szczęście autorka sprawnie operuje nimi i wprowadza czytelnika stopniowo w wykreowany żargon. Z piórem Avy Raid miałam okazję zapoznać się po raz pierwszy i przyznaję, że było to owocne spotkanie. Stworzona fabuła jest zdecydowanie oryginalna i ciekawa, natomiast wykreowany, charakterystyczny, surowy klimat powieści czuć już od pierwszych stron. Jest zdecydowanie specyficzny, ale także sprawia, że w połączeniu z fabułą jest wyjątkowo. Co prawda powieść jest trochę przegadana, pełna opisów i myśli bohaterów, ale nie czyta się jej przez to źle, choć jestem fanką sporej ilości akcji. Sięgając po tę książkę nie byłam pewna czy w pełni wpisze się w mój gust. Przyznać jednak muszę, że na całe szczęście zostałam miło zaskoczona. I oczywiście nie jest to powieść pełna polotu, pędzącej akcji, dramatów, ale ma w sobie to coś, co tak niesamowicie do niej przyciąga. W jeden dzień pochłonęłam ponad sto stron i nawet nie wiem kiedy to się stało. To co na pewno mogę stwierdzić o przedstawionej historii, to że jest po prostu okrutna. Nie brakuje tutaj rozlewu krwi czy smutnych i wstrząsających scen, które dla wrażliwych osób mogą być drastyczne. Przez całą powieść towarzyszy czytelnikowi nuta tajemnicy i grozy, co może nieco przytłoczyć. Momentami wręcz jest zdecydowanie ciężko przyjąć taką ilość mroku, jaka towarzyszy nam podczas poznawania powieści. Głównym wątkiem jest zamieszkanie Lady Makbet w pałacu swego męża i tak naprawdę przez pierwsze ponad 100 stron nie wiadomo o co tak właściwie chodzi w tej książce. Cała fabuła skupia się w głównej mierze na intrygach Lady Makbet nie do końca zawsze świadomych, drodze po władze Makbeta, a w międzyczasie pojawiają się wątki fantastyczne jak wiedźmy czy magia samej tytułowej bohaterki. A przede wszystkim towarzyszą temu wszystkiemu tajemnice, Lady Makbet, Makbeta, Lisandra czy też całego dworu. Specyficzna, a zarażam niesamowicie wciągająca, tak bym określiła tę książkę. Zdecydowanie inna od wielu powieści, które poznałam. Oryginalna i urzekająca. Co prawda nie zapałałam jakąś szczególną sympatią do bohaterów, choć Lisandra cenię za mądrość i szlachetność. Zawiodłam się nieco jednak, gdy pojawił się wątek miłosny. Na początku sądziłam, że będzie to powieść o magii, tajemnicach, z brutalnymi scenami, a klimat będzie surowy. Ten wątek pojawiając się, nieco ją ocieplił i tak naprawdę pojawił się znikąd i nie przekonał mnie, choć sam motyw fantastyczny towarzyszący jemu był ciekawy. Z całą pewnością na uznanie zasługuje zobrazowanie tytułowej Lady Makbet. Bardzo dobrze wykreowany został wątek jej dojrzewania emocjonalnego i rozwoju osobistego. Cieszę się, że autorka postanowiła pokazać też jej słabości i nie stworzyła jej jako bohaterki niesamowicie uzdolnionej, niezniszczalnej. Mamy tutaj w końcu XII wiek, a więc nie było mowy, aby Lady Makbet mogła być głośna i przebojowa. No i przede wszystkim brawo za brak syndromu sztokholmskiego, który ostatnim czasem często jest używany w książkach. "Lady Makbet" zdecydowanie ma wszystko to, czego oczekuję od dobrej powieści. Jest tutaj kreatywna, ciekawa i oryginalna fabuła, niebanalne wątki fantastyczne i idealnie oddany klimat. Przenosimy się do zimnej, mroźnej, ponurej Szkocji, gdzie władze sprawują barbarzyńscy mężczyźni. Choć szczerze przyznaję że mogłoby być nieco więcej akcji, której jestem ogromną fanką, ale rozumiem też zamysł autorki, który miała. Niemniej jednak książkę czyta się naprawdę dobrze. Polecam i zachęcam do sięgnięcia po nią.

Jedno spojrzenie, aby doprowadzić mężczyzn do szaleństwa. Jedno spojrzenie, aby ich zniszczyć. Od dziecka Roscille wykazywała się nietypową urodą, która z wiekiem tylko rosła. Lecz jej oczy – to już zupełnie inna sprawa. Choć piękne, wywoływały niepokój, strach, a nawet i pożądanie. Dlatego nakazano jej ukrywać swoje oblicze, aby nie kusić biednych, słabych mężczyzn. Nie przeszkadza to jednak wydać ją za mąż za szkockiego brutala o barbarzyńskich zwyczajach. Chociaż Ava Reid zabiera nas w podróż do szekspirowskiego świata, jest to jednak zupełnie inna historia. Nie oczekujecie wiernego odzwierciedlenia tamtej opowieści, lecz podejdźcie jako do nowej, odświeżonej wersji, alternatywnej wersji „co by było, gdyby”. Nie jest to opowieść romantyczna, o aranżowanym małżeństwie, gdzie dwie strony z czasem odnajdują wspólne szczęście. Nie, jest to gotycka feministyczna opowieść o strachu, walce o przetrwanie, samotności, zakrapiana mroczną magią. Niesamowicie doceniam pracę autorki, która gruntowanie przygotowała się do napisania powieści, pod względem sprawdzeniem podłoża historycznego, kulturowego, lecz przede wszystkim języka wiernemu tamtemu okresowi. Powiedzieć, że jest napisana pięknie, poetycznie, barwnie, to jak nie powiedzieć nic. Stworzyło to wyjątkowe połączenie fantastyki z literaturą piękną. Roscille nie jest bohaterką idealną. Wielokrotnie popełnia błędy wynikające z braku doświadczenia, młodzieńczej naiwności, przerażenia, niosące za sobą falę destruktywnych konsekwencji jej działań. I chociaż chciałam krzyczeć, przeklinać, kręcić głową z niedowierzania, w jakimś stopniu fascynujący jest upadek postaci i obserwowanie, jak wszystko toczy się w złym kierunku. Nie jest to powieść, która przypadnie do gustu każdemu. Jednych odstraszy jej powaga, powolne tempo akcji, brak wierności w odwzorowaniu szekspirowskiej wersji. Jednak innych może zachwycić niesamowity język, ciężki mroczny klimat, przyprawiający momentami o dreszcze. Nie jest to również lekka powieść do przeczytania w jeden wieczór, ale bardziej wymagająca historia, zmuszająca czytelnika do refleksji, pełna niedomówień i zostawiająca po sobie wiele pytań. Dla mnie na pewno jest to jedna z tych książek, która zapada w pamięć i zostaje ze mną na dłużej.