Lata chwały. Tom 3. Mrok i światło

Za sprawą trylogii „Lata chwały” proza Pierre’a Lemaitre’a znalazła stałe miejsce na mojej półce i w moim sercu. Autor zadziwił mnie, a zarazem zauroczył niesamowitą umiejętnością nieszablonowego łączenia gatunków. W napisaną z rozmachem sagę rodzinną wplótł elementy powieści szpiegowskiej i kryminału, a wszystko to ujął w ramy historyczne, przyprawiając odpowiednią dawką błyskotliwego humoru. Ilu tu pełnokrwistych bohaterów, tyle fascynujących historii! I choć „Mrokiem i światłem” żegnam się z rodziną Pelletierów, cieszy mnie fakt, że bogata twórczość autora jeszcze długo będzie dla mnie źródłem literackich doznań. W 1959 roku starsze pokolenie zaczyna ustępować pola młodemu. Nestor rodu sprzedaje fabrykę w Bejrucie i cała rodzina układa sobie życie we Francji. I choć dalsze perypetie dobrze nam już znanych Jeana (zwanego Miśkiem),François oraz Hélène szalenie angażują, to dzieci Jeana i Geneviève powoli przejmują scenę. Wychowywana przez dziadków Colette wchodzi w niebezpieczny konflikt z sąsiadem i w wyniku traumatycznych zdarzeń decyduje się na powrót do toksycznej matki. Ich relacje rodzinne przypominają pole minowe, a terrorowi wprowadzanemu przez socjopatyczną Geneviève nikt nie jest w stanie się przeciwstawić. Do czasu… Tak jak wspomniałam, tu każdy bohater ma swoją unikalną historię. Śledzimy losy François podczas wyjazdu do Czechosłowacji, gdzie staje się pionkiem w rozgrywkach wywiadów. Obserwujemy Jeana, jego niespodziewany sukces zawodowy, ale i niesłabnące mroczne ciągoty, których skutki wciąż wymykają się sprawiedliwości. Jest też Hélène, która mimo zaawansowanej ciąży realizuje się w tym, co kocha prowadząc audycje radiowe. Lemaitre tak prowadzi narrację, że w jednej chwili uśmiechamy się pod nosem, by za moment ze zgrozą przyglądać się torturom w Pradze i z przerażeniem odkrywać, jak wiele politycy są w stanie ukryć przed obywatelami „dla ich dobra”. To coś znacznie więcej niż historia jednej rodziny. To wielowymiarowy obraz całej epoki ze szczególnym uwzględnieniem Francji lat pięćdziesiątych, pełnej społecznych przemian, powojennych traum i brudnych gier wywiadu. „Mrok i światło” to w pełni satysfakcjonujące domknięcie losów bohaterów, których zdążyłam (w zdecydowanej większości) szczerze polubić. Powieść ukazuje nieuchronność przemijania, ale daje też nadzieję na to, co niesie przyszłość. Może z wyjątkiem Miśka, dla którego rozwój technologii może okazać się zgubny… Dla mnie to literatura piękna w najlepszym, absolutnie mistrzowskim wydaniu. Gwarantuję, że ta saga pochłonie Was bez reszty i dostarczy pełnej gamy emocji. A Pelletierowie to rodzina, o której nie da się zapomnieć!