Lato marnotrawnych

Człowiek- istota, która myśli, że stoi wyżej niż inne organizmy żywe na tym świecie. Jakie to błędne myślenie. Tak naprawdę w przyrodzie nie ma ważnych i ważniejszych, bo każdy jest na równi. Powiedziałbym nawet, że niby człowiek myślący, a czasami ta mała pszczoła, czy inne stworzenie odznacza się lepszym rozumowaniem i mądrzejszym postępowaniem niż człowiek. Przykre to, ale prawdziwe. Natura daje nam możliwości, ale natura potrafi też nam je zabrać w różny sposób, często przez naszą głupotę, że tak brzydko to ujmę. My jednak myślimy, że mamy władzę nad nią. Czy na pewno? Natura zawsze zabierze co swoje, a jeśli przez nasze działania nie będzie mogła tego zrobić, to skutki tego zobaczymy na sobie. Wizja autorki bardzo przypadła mi do gustu, bo nie postawiła człowieka na piedestale. Przełamała schemat i pokazała, że tutaj natura ma pierwszeństwo i to ona właśnie pokazuje nam swoją potęgę, a człowiek jest osobnikiem, który z niej korzysta w sposób rozsądny, bądź nie. I choć ta książka zawiera w sobie historię kilku ludzi, to mimo wszystko są one tłem tej książki, ale warto o nich wspomnieć, choćby dlatego, żeby ukazać różnice w postrzeganiu świata, ich poglądy, ich decyzje, ich błędy, ich brak porozumienia z naturą i z ludźmi. Nasuwa mi się tylko jedno słowo określające nasz gatunek. Ludzie to pasożyty, czerpiące z natury w sposób bezmyślny. I przykro to mówić po raz kolejny o swoim gatunku, ale niestety niszczymy, by mieć lepiej, a te lepiej kiedyś wyjdzie nam bokiem. Nie potrafimy żyć w zgodzie ze sobą, a co dopiero z naturą. Możecie się zgodzić lub nie, w sumie nie o to tu chodzi, aby coś potwierdzić albo czemuś zaprzeczyć. Ważne jest, jak ta książka wpływa na czytelnika. Ona otwiera oczy na różnych aspektach naszego życia. A to, co piszę to wyłącznie moje zdanie wywołane poruszeniem po jej przeczytaniu. Historie bohaterów tej książki łączy wiele. Są one drugim planem pokazującym, że po prostu jesteśmy na tej planecie z różnymi życiowymi rozterkami. Jesteśmy, jak wspomniałem tłem tej historii, bo to natura gra tutaj pierwsze skrzypce. Autorka w doskonały sposób stworzyła klimat tej pozycji. Treścią wywołała skrajne emocje. Zostawiła przestrzeń do przemyśleń, które nie są przyjemne, bo zaczynamy dochodzić do przerażających wniosków. W ostateczności po głębszych przemyśleniach, wielu wyrzutach sumienia, może też usprawiedliwiania się, nasuwa nam się kolejne pytanie i to takie, którego odpowiedź potrafi zmieść nas z horyzontu. Czy natura potrzebuje człowieka...? Tym oto pytaniem zakończę swoją recenzję. Książka jakże potrzebna, głęboka i mająca w sobie piękno. Polecam