Lena

W powieści znajdziemy znakomite połączenie historii z fikcją literacką. Autorka skupiając się na relacjach między dwojgiem ludzi, których połączyło traumatyczne doświadczenie. pokazuje jak trudne jest budowanie związku na takim gruncie. Jest to także historia odrodzenia i układania życia na nowo. Opisywana historia toczy się w roku 1930 a przeplatana jest wydarzeniami jakie miały miejsce w roku 1920 podczas wojny polsko-bolszewickiej i tuż po niej. Parę głównych bohaterów poznajemy kiedy Paweł Leontiew ratuje z rąk bolszewików Helenę Garlicką. 10 lat później Paweł trafia do lwowskiego więzienia oskarżony o współpracę z komunistami. Czy jego jedyną winą jest fakt, że jest synem Rosjanina? Po informacji o uwięzieniu Pawła przebywająca od blisko 10 lat w Paryżu Helena postanawia wrócić do Polski. Dlaczego wyjechała a teraz decyduje się na powrót? Autorka przeplatając wydarzenia z dwóch linii czasowych stopniowo przedstawia nam tragiczną historię Garlickiej, szczegóły jej relacji z Leontiewem przed wyjazdem do Francji oraz bieżące wydarzenia z życia obojga bohaterów z roku 1930. Głównym tematem powieści jest radzenie sobie z traumą, która była wynikiem wojennych wydarzeń z udziałem głównych bohaterów. Helena po dramatycznych przeżyciach podczas napaści bolszewików na dwór rodziców miała depresję, stany lękowe, a potem problemy z relacjami społecznymi i bliskością. Wojna, a wcześniej rewolucja październikowa pozostawiały także ślady w psychice Pawła Leontiewa. Ona radziła sobie malując, on uciekał w pracę i … (drugi sposób odkryjecie już podczas lektury). Ważnym motywem w powieści jest także miłość. Zobaczymy tu różne jej rodzaje i oblicza. Nie jest ona łatwa i prosta, raczej skomplikowana i przechodząca różne etapy, chwilami wręcz nieszczęśliwa. Portrety psychologiczne bohaterów są znakomicie przedstawione. Autorka kreuje postacie złożone, wielowymiarowe i realistyczne. Stają one przed licznymi wyzwaniami, które sprawdzają granice ich siły i wytrzymałości psychicznej. Przeżywają dylematy związane z sytuacją, w której się znaleźli zarówno w przeszłości jak w obecnie. Wyrażają to poprzez całą gamę różnorodnych bardzo dobrze pokazanych emocji. Postacie drugoplanowe nie są jedynie tłem, ale służą zwróceniu uwagi na problemy tego okresu historycznego jak choćby prawa kobiet, podziały społeczne czy funkcjonowanie prawa w latach 30-tych XX wieku w Polsce. Sposób wykreowania postaci przez autorkę sprawia, że ożywają one na kartach powieści i stają się nam bliskie. Trudno się zdystansować od ich przeżyć. Styl Barbary Wysoczańskiej jest bardzo emocjonalny i realistyczny. Narracja w powieści jest ciekawie poprowadzona. Wydarzenia z przeszłości poznajemy z perspektywy Pawła i Leny w pierwszej osobie, co dodaje im realizmu i dramatyzmu. Dzięki takiej konstrukcji jesteśmy w stanie zrozumieć co ukształtowało bohaterów i wpłynęło na ich relacje w przeszłości oraz lepiej pojmujemy motywację ich aktualnego postępowania. Przebieg powieściowej akcji jest nieoczywisty i przykuwający uwagę, co powoduje, że trudno oderwać się od lektury. Pisarka starannie tworzy tło historyczne w swojej powieści umieszczając w nim autentyczne wydarzenia i postacie oraz umiejętnie oddaje ducha opisywanego okresu. Lektura Leny jest bardzo emocjonalna i emocjonująca. Mimo, że jest tu sporo różnych wątków nie czułam się nimi przytłoczona i z łatwością podążałam za fabułą. Historia ma pozytywne przesłanie pokazując, że z czasem można nauczyć się żyć z tragiczną przeszłością i odnaleźć radość życia, bo siła uzdrowienia tkwi w nas samych i w życzliwych, bliskich ludziach wokół nas. Lena jest świetnie napisaną powieścią obyczajową z wyrazistymi bohaterami osadzoną w realiach przedwojennej Polski z dopracowaną fabułą poruszającą trudne i ważne dla historii tego okresu problemy w kontekście ich wpływu na życie zwykłych ludzi żyjących w tym okresie. Polecam wszystkim miłośnikom takiej literatury.

"Lena” Barbary Wysoczańskiej to powrót do literatury, która tnie prosto w serce. Autorka ponownie zabiera nas w czasy, w których każdy dzień wymagał odwagi większej, niż człowiek był w stanie udźwignąć. A jednak bohaterka tej powieści udźwiga — choć nie bez ran. Lena, znana malarka mieszkająca w Paryżu, wiedzie życie pełne spokoju i twórczej rutyny, ale ten pozorny ład pęka, gdy dociera do niej wiadomość zmuszająca do konfrontacji z dawnym koszmarem. I właśnie od tego momentu historia wciąga tak, że nie sposób odłożyć książki choćby na chwilę. Podróż do Lwowa to dla Leny nie tylko powrót do kraju, ale i do emocji, które chciała na zawsze zamknąć w najciemniejszym kącie pamięci. Jej mąż — człowiek, którego opuściła dziewięć lat temu — trafia do aresztu, a ona wie, że tym razem to ona musi podać mu dłoń. Zwłaszcza że kiedyś, podczas bolszewickiego ataku na jej rodzinny dom, to on uratował jej życie. Wysoczańska nie boi się pokazywać ludzkiego długu wdzięczności, splątania losów i tej trudnej, niewypowiedzianej nici łączącej ludzi, nawet po latach rozłąki. Autorka niezwykle sugestywnie oddaje okrucieństwo wojny — to nie są tylko daty i fakty, lecz obrazy, które bolą. Mordy, głód, strach, przemoc… wszystko to czai się na kartach tak realnie, że czytelnik wstrzymuje oddech. A jednocześnie w tej brutalności znajduje się coś pięknego: portret kobiety, która mimo wszystkiego wciąż potrafi kochać, pamiętać i walczyć.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i jestem pod ogromnym wrażeniem tej historii, ogromu emocji, które tutaj mamy i dużej dawki wiedzy historycznej. Lena Garlicka mieszka i tworzy w Paryżu, spełniając swoje wielkie marzenie o byciu malarką. Jej jedyną rodziną i wsparciem jest wuj Franciszek. Pewnego dnia przekazuje jej prośbę jej teściowej Katarzyny by wróciła do kraju i pomogła swojemu mężowi. Kobieta, która mierzy się z trudną przeszłością postanawia wrócić do Polski i rozprawić się z przeszłością. "Lena" to wspaniała lekcja historii opowiadająca o latach 20 XX wieku, mamy tutaj wpisane trudne lody kobiet, które walczą o swoje prawa ale też ksenofobię. Każda z postaci jest niezwykle ciekawa i skrywa nie jedną tajemnice. Całej opowieści nie brakuje emocji, które wyciskają nie jedną łzę ale też skłaniają do myślenia. Polecam serdecznie

„Lena” – Barbara Wysoczańska Barbara Wysoczańska po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać powieści, które trafiają prosto w serce. „Lena” to historia, która porusza, zachwyca i nie daje o sobie zapomnieć. Uwielbiam książki tej autorki – za emocje, za głębię, za sposób, w jaki potrafi opowiadać o kobietach silnych, choć doświadczonych przez los. Każda jej powieść to dla mnie gwarancja literackiej uczty, a „Lena” tylko to potwierdza. Tytułowa bohaterka, Lena Garlicka, to polska malarka, która po wojennych traumach układa sobie życie w Paryżu. Wydaje się, że odnalazła spokój, dopóki nie otrzymuje wiadomości, która zmusza ją do powrotu do ojczyzny i konfrontacji z przeszłością. We Lwowie w areszcie przebywa jej mąż – człowiek, którego dziewięć lat temu opuściła, a który kiedyś uratował jej życie. Lena podejmuje trudną decyzję: wraca, by mu pomóc i tym samym zmierzyć się z własnymi wspomnieniami oraz ranami, które nigdy się nie zagoiły. Wysoczańska jak zawsze zachwyca stylem – subtelnym, emocjonalnym i pełnym wrażliwości. Każde zdanie jest przemyślane, każda scena porusza. Autorka doskonale łączy dramat jednostki z brutalnym tłem historycznym – wojną, głodem, przemocą i śmiercią, która nieustannie towarzyszy bohaterom. To nie jest tylko powieść o miłości. To opowieść o przetrwaniu, o sile kobiety, o odwadze, by spojrzeć w oczy własnym demonom. Muszę przyznać, że z tym tytułem przepadłam całkowicie. Nie mogłam się oderwać, bo to jedna z tych książek, które czyta się z zapartym tchem, a emocje pozostają w sercu na długo po ostatniej stronie. To zdecydowanie powieść z gatunku tych nieodkładalnych – porusza, wzrusza i zostaje z czytelnikiem na długo. „Lena” polecam wszystkim, którzy cenią literaturę historyczno-obyczajową z mocnym tłem emocjonalnym. To idealna lektura dla osób, które lubią, gdy książka nie tylko opowiada historię, ale też pozwala ją przeżyć. Barbara Wysoczańska po raz kolejny udowodniła, że jej powieści mają duszę – i właśnie za to tak bardzo je uwielbiam.

Tak długo, jak Barbara Wysoczańska będzie pisać, ja będę sięgać po jej powieści. Bo mało kto traktuje o kobietach z taką czułością i wrażliwością. O kobietach poranionych, poobijanych przez życie, ale idących naprzód. A Autorka potrafi opowiadać o nich tak, jakby każda z nich istniała naprawdę. W „Lenie”, najnowszej powieści Autorki, dostajemy wszystko, co charakterystyczne dla jej twórczości. Bohaterkę z dramatyczną przeszłością, która na zgliszczach buduje swoją siłę, tło historyczne oparte na rzetelnych faktach oraz emocjonalną opowieść o walce o siebie, swoją godność i szczęście. Tytułowa Lena jest artystką żyjącą w Paryżu. Tu odnalazła schronienie po ucieczce z Polski po wojnie polsko-bolszewickiej. Niewyobrażalne traumy, jakich doznała, wyraża przez swoją sztukę, przelewając na płótno mrok, cierpienie i śmierć. Czy jeszcze kiedyś znajdzie w sobie światło, by malować piękno, jak niegdyś w rodzinnym domu? W kraju zostawiła nie tylko ruiny i groby najbliższych, ale i męża, z którym od lat tkwi w fikcyjnym związku. To Paweł uratował ją od niechybnej śmierci, a teraz oskarżony o sprzyjanie komunistom sam jest w niebezpieczeństwie. Lena wraca do Lwowa nie tylko po to, by mu pomóc, ale także, by rozliczyć się z traumatyczną przeszłością. W powieści Autorka zawarła nie tylko portret trudnej relacji Leny i Pawła, ale przede wszystkim obnażyła okrucieństwo wojny, w której zawsze największą ofiarą są bezbronni cywile, kobiety. Nie sposób było czytać o tym, co spotkało Lenę, bez ściśniętego gardła i zaciśniętej pięści. Niemal równie mocno odczułam powojenną polityczną nagonkę na osoby uznane za „niewygodne”. Jak łatwo było fałszywym donosem, czy podejrzeniem zniszczyć komuś życie. Te traumatyczne zdarzenia przeżywamy, tym bardziej że dotykają postaci, obok których nie można przejść obojętnie. Wielki talent Autorki wyraża się właśnie w tworzeniu wielowymiarowych bohaterów, z których żaden nie jest czarno-biały. Każdy z nich walczy ze swoimi demonami, ma własne obawy, plany i marzenia. Nawet dwulicowy Tadeusz, brat Leny, potrafi wzbudzić cień współczucia, Aleksandrze walczącej o godność i szczęście nie sposób nie kibicować, a wuja Franciszka po prostu nie da się nie pokochać. Jeśli myślisz, że to „kolejna powieść historyczna z romansem w tle”, to absolutnie nie. To historia, która chwyta za serce i nie chce puścić. I przepadłam w niej zupełnie wyłączając się z codziennego życia na kilka godzin. I zdecydowanie było warto.