Leonie i Alexander

„Leonie i Alexander” Anny Sakowicz to pierwszy tom cyklu „Dom Dusz”, który przenosi czytelnika do przedwojennego Stargardu. To rzeczywistość, w której napięcia społeczne stają się coraz bardziej odczuwalne, a mieszkańcy próbują normalnie żyć mimo zmian zachodzących wokół nich. Autorka umiejętnie splata historyczne tło z codziennością bohaterów, dzięki czemu historia nabiera autentyczności. W centrum wydarzeń znajduje się Alexander, utalentowany muzyk, który ponad stabilizację wybiera niezależność. Z kolei Leonie, wychowana w dostatku i przyzwyczajona do osiągania zamierzonych celów, nie potrafi przejść obojętnie obok mężczyzny, który całkowicie zawładnął jej myślami. Ich relacja jest pełna emocji, ale równie interesujące są losy pozostałych bohaterów - Emmy, Hansa, Urszuli i Mariana, których życie również wystawi na niejedną próbę. Momentem, który zmienia bieg wielu historii, staje się tragiczne wydarzenie rozgrywające się w teatrze. Jego konsekwencje ciągną się za bohaterami przez kolejne lata, wpływając na ich decyzje, relacje i sposób postrzegania świata. Kiedy po czasie na scenę powraca człowiek odpowiedzialny za część tych dramatów, w życiu mieszkańców kamienicy ponownie zaczyna narastać niepokój, a przeszłość coraz mocniej daje o sobie znać. Najbardziej urzekło mnie to, że autorka nie skupia się wyłącznie na historycznych wydarzeniach. Równie ważne są tutaj ludzkie emocje, niespełnione pragnienia, błędne decyzje i ich konsekwencje. Kamienica, w której mieszkają bohaterowie, staje się niemym świadkiem ich wzlotów i upadków, skrywając w swoich murach więcej niż jedną tajemnicę. „Leonie i Alexander” to opowieść o miłości, ambicjach, stracie i próbie odnalezienia własnej drogi w niespokojnych czasach. Pełna emocji, ciekawych postaci i wydarzeń, które sprawiają, że trudno pozostać obojętnym na losy bohaterów. Z przyjemnością sięgnę po kontynuację tej historii.

Przed wami pierwszy tom dylogii ,,Dom dusz" i niech uwierzy każdy na słowo, że od tej książki naprawdę nie można się oderwać. To czasy, kiedy wojna jeszcze nie pukała do ich progów, a Hitler rozpoczynał budować sobie sprzymierzeńców. To chyba mój pierwszy raz, kiedy czytam o złych czasach, które były opisane na podstawie prawdziwych wydarzeń, gdzie zdobi je przemoc i pokazywanie, że kontrolę wymierza się pałką, a nie pozycją intelektu, gdzie nie było ,,dobrego" czasu, a całość wydawała się być po prostu piękna. Piękna z powodu bardzo realistycznych opisów, zachowaniu umiaru w brutalności, pokazaniu, że kobieta jest w stanie wytrzymać każdy cios jeśli wie jak długo potrwają. Piękna w tym, że młoda osoba potrafi zawalczyć o jeszcze młodszą, która pojawia się w obliczu zagrożenia. Jest tutaj ukryte dużo intelektu, gdzie cierpiał każdy, kto był mądry i wyznawał zasady by nie krzywdzić nikogo bez powodu, a w razie możliwości wypiąć dumnie pierś i ogłosić, że nie pozwala sobie na takie traktowanie. To było wielkie górowanie nad niskimi inteligencją bohaterami, którzy siłę swoją mieli tylko w mięśniach. Potrafili zaatakować tylko dlatego, że szukali kogoś na kim mogliby pokazać jak są ,,ważni". Podkreśliłam, że jest to piękne, ponieważ zawsze widzieliśmy te dwie strony i u każdej z nich pojawiała się jakby nadzieja, że im więcej ciosów, tym ktoś będzie silniejszy, sprawniejszy, może nie bardziej oddany, ale potrafiący w odpowiednim momencie spojrzeć głęboko w oczy i sprzeciwić się niesprawiedliwości. Jedna z głównych postaci jest tutaj lekko romantyczna, ma artystyczną duszę i potrafi korzystać z okazji jakie ofiarują wolne kobiety. Druga postać to panienka, która obrała sobie konkretny cel poślubienia swojego wybrańca. Już w niedługim czasie można się przekonać kto tutaj tak naprawdę nosi spodnie:-) Sama relacja jest bardzo ciekawa, choć w przerywnikach widać życie, które często gaśnie. Naród dzieli się na ludzi godnych żywota i tych, których należy wytępić niczym perz w grządkach pietruszki. Emocjonalnie nie zawsze będzie łatwo, ale chwile zauroczeń będą nam wynagradzały smutek i niesprawiedliwy los. Koniec nieco straszny, jakby rzucanie klątwy... Zdecydowanie warta jest uwagi:-)